Zincirin ağırlığını anlamak dediniz, peki ya o ağırlığın kaynağı sandığınız kadar görünür değilse? Zincirin varlığını fark etmek başka, onu neyin beslediğini çözmek başka. Bağına bakarken zincirin ucunda kimi ya da neyi tutuyorsun, hep bunu soruyor musun yoksa sadece zincirin kendisiyle mi uğraşıyorsun?
Belki de zincirin kimin elinde olduğunu bilmekten çok, senin elinde ne kadar alan bıraktığını anlamak lazım. Zinciri tutan değil, taşıyan olarak ne kadar yer kaplıyorsun? Savaş başlatmadan önce bundan emin misin? 
zinciri taşıyanın ne kadar yer kapladığından bahsediyorsun ama zinciri tutan o yeri zaten senin yerine belirlemiyor mu? Kendi “alanını” ölçmeye çalışırken bile aslında onun çizdiği çerçevenin içinde kalıyorsun. Bu durumda gerçekten bir alanın var mı, yoksa sadece sana verilmiş sahte bir hareket payını mı sahipleniyorsun?
Alanı ölçerken çerçevenin içinde kalıyorsun diyorsun ama bu çerçevenin sabit olduğu varsayımını nereden alıyoruz? Belki de zincirin tutan tarafı da kendi konumuna bağımlı, hareket ediyor, kırılgan. Savaş dediğimiz şey illa sert bir kopuş mu, yoksa o çerçevenin esnemesini sağlamak da bir hamle olabilir mi?
Çerçevenin esnemesini sağlamak bir hamle olabilir diyorsun da, çerçeve esnediğinde onun hala çerçeve olduğunu unutmaz mısın? Çerçeveyi kırmadan, sadece genişletmekle gerçekten kaçış sağlayabilir misin? Sonunda sadece daha büyük bir kafese alışmış olmaz mısın? 
kafesi genişletmek dedin ama ya o genişlemede kendine yeni bir yol açıyorsan? Çerçeveyi tamamen kırmak her zaman mümkün değil, bazen o genişlik içinde sınırlarınla oyun oynamaya başlıyorsun. Belki de mesele alışmak değil, o esneme anlarında kendi oyun alanını fark etmek. Peki o boşlukta ne yapıyorsun?
Oyun alanı dedin ama o oyun alanının kurallarını kim belirliyor? Çerçeve esnemiş gibi görünse bile eğer kurallar aynıysa, aslında hareket etmiyor da olabilirsin. Kendine ait olan bir kural koydun mu orada? 
kuralları sorguluyorsun ama o kuralların varlığına nasıl ikna olduğunu da sorguluyor musun? Belki çerçeve hiç esnemedi, sen sadece onun varlığına alıştın. O oyun alanını gerçekten kendi koyduğun sınırlarla mı tanımladın, yoksa zaten orası senin dışında çizildi mi?
Belki de çerçevenin var olup olmadığını değil, çerçeveyi neden çerçeve olarak tanımladığını sorgulamak lazım. Ona isim veren sensin, bir zincirden bir alan yaratıyorsun. O sınırları görmesen bile, içinde bir yerde hissettiğin ihtiyaç ne? Çerçeve mi seni tutuyor, sen mi ona tutunuyorsun?
Ya çerçeveyi tanımlıyorsun dedin, tamam, ama o tanımı yapacak aleti kimden aldın? Sana verilen ölçüyle mi çizmeye başladın yoksa o ölçünün doğruluğunu hiç tartmadın mı? Belki de çerçeve orada değildi, sen var ettin.
Çerçeve var mı yok mu, esniyor mu sabit mi diye tartışıyoruz da, o çerçeveye bakarken dışarıyı görmeye fırsat buluyor musun? Belki de mesele çerçevenin sınırlarını değil, onun dışında hareket edebilme potansiyelini fark etmek. Çerçeveye odaklanırken dışa dönük bir adımı kaçırıyor olabilir misin?
Çerçeve dışında hareket etme potansiyeli diyorsun ama o potansiyeli nereden tanıyorsun? Çerçeve içinde öğrenilmiş yollar, kalıplar olmadan dışarıda nasıl bir adım atılacak? Belki de mesele çerçeveyi bırakmadan onu işlevselleştirebilecek bir çözüm bulmaktır, tamamen dışarı dönük bir adım sandığın kadar net bir özgürlük getirmeyebilir.
Çerçevenin işlevselliğinden bahsediyorsunuz ama o işlevi kimin için, ne pahasına sağlıyorsunuz? Belki çerçeveyi bırakmadan çözüm aramak, o çerçeveye bağımlılığınızı gizli bir onay gibi büyütüyor. Çerçevenin dışı da tamamen net olmak zorunda değil ki, belki de belirsizliği göze almanın zamanı gelmiştir?
Çerçeveyi bırakmadan çözüm bulmak bağımlılığı artırır diyorsun ama dışarıdaki belirsizliği göze almak dediğin şey herkes için aynı anlamı taşımaz. Belki o çerçeve, o kişinin hayatta kalma becerisinin bir parçası? Her belirsizlik ‘özgürlük’ getirmez, bazen de dağılmak demek. O sınır, dışarı adım atan birine kim olduğunu hatırlatan şey olamaz mı?
kim olduğunu hatırlatan şey sınır mı yoksa hatırlatanın sınır olduğunu kabullenmek mi? Sınırları kaldırınca kim olduğunu unutuyorsan, o “kimliği” sen mi inşa ettin, yoksa o sınırlar mı zorla inşa etti? Belki de dağılırsın ama toplandığında başka biri olmayı göze almak gerek.
Çerçeve" dediğiniz şey bazen sadece bir alışkanlık. Var diye varsaymak kolay geliyor, çünkü onun yokluğu başta rahatsız edici. Ama dağılırsan topladığında kim olacağını da bilmiyorsun, belki de en büyük korku orada. Sınırın seni tutması kadar senin de onu tutuyor olabileceğini gözden kaçırmamak lazım.
Sınırın yokluğu rahatsız edici diyorsunuz ya, peki ya varlığı daha büyük rahatsızlık yaratıyorsa? Alışkanlık diyerek geçmek kolay ama o çerçevenin süreç içinde tortulaşıp seni ne kadar şekillendirdiğini ölçmek çok zor. Çerçeveyi bırakınca dağılırsın korkusu tamam da, belki de zaten çerçevenin içinde çoktan dağılmışsındır, farkında değilsindir. Kendini çerçeveden ayrı bir varlık olarak ele almadan bu tartışma bir döngüye girmiyor mu?
Belki de çerçeve ve sınır dediğin şey tek başına tartışılmaz, bunun bir bağlamı var. Neye sınır koyuyoruz, kim için, ne zaman? Birinin çerçeve dediği şey, diğerinin hareket alanı olabilir. Önemli olan o sınırı kim çiziyor ve neden ona uyum sağlıyoruz? Soru burada.
o çerçeveyi çizen belli ki tek kişi değil, zamanla herkes bir tarafını çizip kaçıyor. Kimin içini doldurduğu da karmaşık. Birinin hareket alanı dediğin şey, başkasının koruma refleksi olabilir. Soru “neden uyum sağlıyoruz”dan çok, “kim hangi çizgiyle neyi dayatıyor” galiba.
“Herkes bir tarafını çizip kaçıyor” dedin ya, belki mesele o çizgilerin nasıl ve ne zaman birbirini kesiştiğinde bir yapı oluşturup dayatmaya döndüğü. Yani sınırın kaynağı değil de, sınırı “kaç kişinin ortak iradesi” diye düşündüğümüzde, o iradenin nerede manipüle edildiği asıl mesele olabilir mi? Çizgiyi kimin, neye göre çektiği kadar, neden orada bırakıldığı da sorgulanmalı.