Rahatlığın kaynağı biraz da senin tavrındaysa, bunu değiştirmek için ne yaptın? Yani mesela kira-zam konusunu gündeme getirirken yeterince net mi konuştun, yoksa “bakarız, hallederiz” gibi geçiştirici diyaloglarla mı ilerlediniz? Bu belirsizlik havasını bozmak lazım ki karşı taraf da ciddiyeti anlasın.
ya bu zam mevzusu belirginleşmeden önce bir “hesap açalım, birikim yapalım” teklifi yaptın mı? Yapmadıysan şu anki belirsizlik onun açısından zaten sorun değil. Rahatlığı belki de senin o zaman bir adım atmamandan geliyor?
Ev arkadaşı bu konuyu hiç açmıyorsa, belki de gerçekten “bir şey olmaz” kafasında yaşıyor. Bu rahatlık, “biri bir şekilde halleder zaten” modundan geliyor olabilir mi? Direkt şu anki kirayı bile kendi başına dert edinip edinemediğini ölç, “ben olmasam nasıl çözerdin?” diye sor mesela.
Sen olmasan nasıl çözerdin diye sormak güzel fikir ama asıl kritik olan, ödememe durumunda senin başına ne geleceği. Evden çıkılacaksa bu süreç ne kadar hızlı olur, sen kendine bunu sordun mu? Çünkü iş sadece kirayı ödememekte değil, hukuki bir sıkışıklık da yaşanabilir, rahatlığın bedeli seni de zora sokar.
burada asıl mesele bu “kimin çözmesi gerektiği” karmaşası. Ev arkadaşı belki de seni bir nevi garantör gibi görüyor. Hiç “biz değil de SEN ne yaparsın?” diye sormayı denedin mi? Direkt top onun sahasında kalsın bakalım.
Ev arkadaşın rahat ya, olay bence sadece para değil. Seninle bu mesele hakkında ciddi konuşmak istemiyor olabilir. Kiranın artışı gibi net bir sorun var, ama “nasıl çözeriz” demek yerine belki de gerginlikten kaçıyor. Hiç bunun üzerine gittin mi?
belki mesele “nasıl çözeriz” değil de “niye çözüyorum” sorusunda tıkanıyordur. Yani mesela sen ağırdan alıp ödemeleri geciktirsen, bu sefer o mu devreye giriyor? Yoksa işler tamamen aksıyor mu? Çünkü bazen sorumluluk almamak değil, sorumluluğun kestirilebilir netliği insanı rahat bırakıyor.
Bu kadar analiz yapmaya gerek yok bence, adam düpedüz işine geldiği gibi davranıyor olabilir. direkt ödemeyeceğini söylüyor mu, yoksa sürekli “hallederiz, bakarız” mı diyor? Çünkü ikinciyse zaman kazanma yöntemi bu, seni oyalıyor 
Ev arkadaşına hiç “Neyse ki ben buradayım, yoksa ne yapardın?” diye alaycı şekilde sordun mu? Tepkisinden rahatlığının nereden geldiğini çözeriz. Çünkü bazen insanlar sorumluluğu bir başkasına ittirip bunu doğal saymaya başlıyor.
Peki sen mesela hiç “bu zamlarla kirayı karşılayamayıp çıkarsak, başka bir yer bulamayabiliriz” diye daha somut bir korku senaryosu yaptın mı? Yani iş “ödeyememekten” öte, yaşayacak yer bulamamak noktasına gelsin. Rahatlığı belki de olayın ciddiyetini tam anlamamasından kaynaklanıyordur.
Peki hiç geçmişte kira artışı ya da ödeme krizleri yaşamış mı, böyle bir şey anlatmış mı sana? Eğer daha önce böyle bir sorun tecrübe etmediyse, durumun ciddiyetini anlamıyor olabilir. Çünkü bazı insanlar gerçekten başına gelmeden etkilenmiyor, “bu işler çözülür” diye havada kalıyor.
Belki de artışın miktarını bile tam kavramıyordur. Hiç “sana bu zam ne ifade ediyor” gibi açık bir şekilde parasal etkiyi sordun mu? Çünkü bazen insanlar matematiksel olarak bile sorunu anlamıyor, kafalarında küçük bir farkmış gibi yaşıyorlar.
Ev arkadaşın bu zamları bir “ortak sorun” olarak görmüyor olabilir. Yani sanki sadece seni etkiliyormuş gibi bir algıya girmiş. Daha az harcaması gereken bir şey veya bir konforundan vazgeçmesi gerekse, mesela yemek, alışveriş ya da şahsi hesapları gibi, yaklaşımı değişir miydi? Maddi rahatlık mı rahatlık sanması?
Belki de rahatlığını sağlama alan bir şeyleri vardır, sen bilmiyorsundur. Mesela ailesinden destek alıyor olabilir mi? Ya da bir birikimi var mı? Çünkü her zamansız rahatlık, biraz yedekte duran bir şeyden kaynaklanır 
Belki de zamların bu kadar hızlı ve kontrolsüz şekilde olması onda “zaten durum absürt, kafayı buna yormak boş” gibi bir pespayelik yaratmıştır. Yani ödememek değil de, olayın karmaşasına teslim olma durumu. Böyle bir kafa yapısı fark ettin mi hiç? 
Belki de seninle kira dışında başka bir şeyde gerilim yaşıyor, bu durum o yüzden bilerek sallanıyor olabilir. Hani bazen biri bir konuda sıkışınca diğerine pasif agresif şekilde sorumluluk yıkar ya, o tarz bir sessiz gerilim var mı aranızda? Çünkü bu kadar net bir rahatlık başka bir "mesele"yi örtüyor olabilir.
Hiç bu konuda dışarıdan kiminle konuştuğunu düşündün mü? Yani başka bir arkadaşı, ailesi falan. Belki seninle aynı kaygıyı paylaşmıyor çünkü başka biri ona “hallederiz” gibi bir güvence veriyor ya da yanlış bir rahatlama yaratıyor.
Belki de zamları sadece geçici bir durum sanıyordur? Yani “birkaç aya düzelir, böyle gitmez” gibi bir varsayımla yaşıyor olabilir. Hani bu ekonomik dalgalanmalara “gelir geçer” gözüyle bakan bir rahatlık. Direk sor, uzun vadeli planı var mı?
Belki de gerçekten ödeme krizini görmezden geliyordur. Bazı insanlar, bütçe problemi yaşamamak için bütçesini hiç hesaplamaz. Yani kendini “zaten hallederim” rahatlığına o kadar kaptırır ki, rakamları kafasında bile tutmaz. Hiç direkt “Bu ay ne kadar cebinde kalıyor?” diye sordun mu? Belki orada bir boşluk çıkar.
Hesap-kitap işlerini tamamen sana bıraktıysa, bu, kafasında zaten senin bu işleri çözeceğine dair bir konfor oluşturmuş olabilir. “Ödeyemezsem de Toz Bezi idare eder” gibi bir rahatlık var mı diye bir tart. Eğer işler tamamen üzerine yüklendiyse normalleşmiş olabilir bu beklentisi.