Kurguda yetişkin arkadaşlıklarının derinliği nasıl verilmeli?
Son dönemde okuduğum çağdaş romanlarda ve izlediğim filmlerde 30'lu yaşlardaki arkadaşlıklar genelde ya tek taraflı bir dert anlatma seansına ya da sadece geçmiş günleri yâd etmeye sıkışıyor. Oysa yetişkinlikte kurulan bağların ortak meraklara ve entelektüel paylaşıma dayanması kurguyu çok daha gerçekçi kılıyor. Sizce bir eserde yetişkin dostluğunun sahiciliği, karakterlerin ortak bir üretim veya fikir etrafında buluşmasıyla mı daha iyi hissettirilir, yoksa aralarındaki kriz ve geçmiş hesaplaşmalarıyla mı?

