Jak oddać głębię dorosłych przyjaźni w fikcji literackiej?
We współczesnych powieściach, które ostatnio czytam, i filmach, które oglądam, przyjaźnie po trzydziestce zazwyczaj sprowadzają się albo do jednostronnego wylewania żali, albo po prostu do wspominania dawnych lat. Tymczasem więzi nawiązywane w dorosłym życiu, oparte na wspólnych pasjach i wymianie intelektualnej, sprawiają, że fabuła staje się o wiele bardziej realistyczna. Jak sądzicie, co lepiej oddaje autentyczność dorosłej przyjaźni w utworze: łączenie bohaterów wokół wspólnej twórczości lub idei, czy raczej kryzysy i rozliczenia z przeszłością między nimi?

