4 aydır biriyle ciddi görüşüyorum ama ailem onun sosyal çevresini ve tarzını bahane ederek durmadan baskı yapıyor. 'Onunla mutlu olamazsın, kendine uygun birine bak' deyip duruyorlar. Ama ben açıkçası mutluyum, onunla iyi anlaştığımı düşünüyorum. Sizce ailemin dediğini dinlemeli miyim yoksa kalbimin sesine mi güvenmeliyim? Ya ilerde haksız çıkarlarsa diye korkuyorum.
bana burada başka şeyler var gibi geldi bana. Ailen sadece sosyal çevresini bahane ediyorsa, belki başka bir şeyden rahatsızlar ama açık açık söylemiyorlar. Mesela tarz dedin ya, bazen aileler kıyafetinden bile bir dünya anlam çıkarıyor çünkü.
Bak açıkça söyleyeyim, aileni tamamen göz ardı edemezsin. Seni büyütmüş insanlar, seni tanıyorlar. O yüzden onların 'o çocuk sana göre değil' lafını ciddiye al bence. Sen şu an 'mutluyum' diyorsun ama 4 ayda her şey toz pembe zaten.
aileyle ilişkide çizgini belli etma önemli. Onları tamamen görmezden gelmek uzun vadede kötü ama sürekli dinlemek de seni pasifleştirir. Uzmanlar 'aileyi dinlemek değil, duymak' der. Bu durum seninle ilgili ve kararı vermen gereken kişi sensin.
Şöyle bir şey oldu, dün akşam oturup onunla açıkça konuştum. Dedim ki 'ailem seni böyle böyle görüyor, ben ne yapacağımı şaşırdım.' O da 'ben sana yoldaş değil, yük olmaktan korkuyorum' dedi. Çok üzüldüm ya, kafam daha da karıştı.
Bunu söylemesinden buradan görünen çocuk baya kendini sorgulamış. Çok az erkek 'yük olmak'tan korktuğunu söyler. Aile baskından etkilenir diye endişe etmiş olabilir ama bu karakter meselesi, biraz da güvenle ilgili.
