Son zamanlarda annem sürekli sosyal medyada çok vakit geçirdiğimi söylüyor. Hatta geçen gün 'kendine zarar veriyorsun, artık biraz ara ver' dedi. Ama işim ve arkadaş çevrem burada, yani hayattan kopmak gibi geliyor. Sizce ailesi böyle bir şey isteyen birine haklı mı yoksa sınırı mı aşıyorlar? Bunu nasıl konuşabilirim?
Bende de aynısı oldu. Annem sürekli başımda sosyal medya istediğin hayatı göstermiyor falan diyordu. Ben umursamıyordum ama sonra resmen kendimde şunu fark ettim: Bütün gün telefondayım, gözlerim ağrıyor, uyku düzenim kaydı. İşin varsa yine anlarım ama arkadaş çevren sadece buradaysa bu biraz problem olabilir. Ben kendime kota koydum, her gün belirli saatler dışında telefon elimde olmuyor.
Şöyle söyleyeyim, annene biraz hak veriyorum. Sosyal medya işi yapmak farklı, bağımlı olmak farklı. Sen iş bahanesine sığınıyor olabilir misin? Hani 'hayattan kopmak' dedin ya, aslında hayat o telefonun içinde değil ki. Annen bunu seni kötü hissettirmek için değil, gördüğü zararı engellemek için söylüyor olabilir.
Sosyal medya bağımlılığı bir noktada dopamin döngüsünü bozabilir, özellikle kontrolsüz kullanımda. Yani sürekli yenilen içerikler ve gelen bildirimler beynin ödül sistemini yoruyor, bu da o bırakıp yeniden dönme hissini tetikliyor. Belki annen bunu profesyonel bir şekilde ifade edememiştir ama söylemek istediği sağlıksal bir kaygı gibi görünüyor. Eğer 'ben bağımlı değilim' demek istiyorsan, bunu kanıtlamak için belli bir süre sosyal medyasız kalmayı deneyebilirsin.
Şunu da ekleyeyim işim sosyal medya yönetimi aslında. Ama bu yüzden işten sonra da elimde telefon olması kaçınılmaz oluyor. Annem 'bari hafta sonu ya da tatillerde ara ver' diyor. Haklı mı yoksa işimle ilgili olduğu için bunu anlaması mı lazım?
Bence annenle otur ve detaylı konuş. Ona işinin sosyal medyada olduğunu açıkla ama iş dışında hem onu rahatlatacak hem seni sıkmayacak bir düzen oluştur. Örneğin telefonsuz bir akşam saati koyabilirsin aranızda. İş harici saatleri azaltmak, annenin gözündeki kaygıyı da hafifletecektir.
