Bizim evde bi şey olunca hemen mutfak toplanması yapılıyor. Sinirlensek tatlı, üzülsek börek. Ben de resmen bu döngüden çıkamıyorum ama artık rahatsız etmeye başladı. Bu alışkanlık genetik gibi mi yoksa alışkanlık mı? Sizce bunu aşmak zor mu?
Bizde de evde aynı annem bi sinirlendi mi direk mutfakta börek açmaya başlar. Üniversiteye başlayınca fark ettim ki bu bende alışkanlık olmuş. Bi ara stresli olduğumda iki gün boyunca tatlıya vurmuştum kendimi sonra fark ettim ki bu resmen kaçış oluyor. Bunun genetikten çok alışkanlık olduğunu düşünüyorum
Ben de benzer bir döngüye girmiştim. Stresten yiyorum sanıyordum ama diyetisyenle konuşunca duygusal yemeyi öğrenmişim meğer. O duyguyu başka şeyle yönetmek gerektiğini söyledi, kendimi yazmaya verdim. Tatlıyı bırakmak kolay değil ama imkansız da değil.
Yani genetik olarak duygusal bağlanma yatkınlığı olabilir ama bu direk davranışla alakalı, aile bunu pekiştirmiş. Uzman biri olarak değil ama araştıran biri olarak söylüyorum, bu çevresel faktörle daha çok ilişkili. Psikolog veya beslenme koçlarıyla çalışabilirsin.
Ya tamam alışkanlık diyorsunuz da, genetik olamaz mı yani? Çevresel faktör dediğin şey de aileden gelen bir miras sonuçta. Bunu dışlamak bence mantıksız, yokmuş gibi konuşuluyor genetik kısım.
Şöyle bir şey var, bizde bu sadece sinirlenince olmuyor. Mutluyken bile akşam toplaşırız, hemen mercimek köftesi falan yaparız. Yani hem kötü hem iyi durumda ben kendimi hep yemekte buluyorum. Alışkanlık mı, beyinden gelen bir şey mi çözemedim.
Bence hemen bi psikologla görüş. Bunun adına duygusal yemek diyolar sanırım. Bi aile danışmanlığı ya da bireysel terapiyle bu döngüyü kırabilirsin. Direkt bu konuda uzman birine danış, yoksa kendi kendine fark etmek zor oluyor.
Bence alışkanlık daha ağır basıyor, mesela benim evde de sinirli bir ortamda hep çikolata, abur cubur alınıyordu. Şimdi yurtta tek başımayım, stresliyken direkt markete gitmekten başka çözüm gelmiyor aklıma. Ama yurttaki arkadaşlarım yoga falan yapıyor, denemeye başladım.
Kızım, bence annenlerin alışkanlığı seni böyle şekillendirmiş. Ama bu değiştirilmez değil. Kabullenmezsen çözersin. Tatlı yerine sağlıklı atıştırmalıklar yapmayı deneyin birlikte, mesela meyve tabağına yönelmek gibi.
Bu kadar zor mu alışkanlık diye kabullenmek? Genetiktir deyip geçmek kolay geliyor galiba. Çevresindeki düzen yanlışsa, genetiğin üzerine körük olmuş işte, niye biri diğerinden bağımsız olsun gibi konuşuluyor?
