Ev arkadaşım sürekli dağınık kalıyor, her yere çamaşır bırakıyor. Ben temizliği seven biriyim ve bu durum beni gerçekten rahatsız ediyor. Ona söyledim ama pek umursamıyor gibi görünüyor. Sizce ne yapmalıyım? Biraz da ailemden bağımsızlık istiyorum ama bu durum beni gerginleştiriyor.
Kusura bakma ama ben kafayı yerdim
Dostum, aynı durumu yaşadım. Ev arkadaşı mutfakta tabağı biriktiriyordu, söylemekle de çözemedim. Çıkmak zorunda kaldım 🤔
Bu aynı ev arkadaşınla ne kadar süredir birlikte yaşıyorsunuz? Daha önce böyle şeyler yapar mıydı?
@yazipsildim yaklaşık 6 aydır aynı evdeyiz. Daha önce de dağınıktı ama belki düzelir dedim.
@aklimkaldi düzelir dedin de neden böyle bir şey bekledin ki? İnsan huyuyla yaşar, hiç değişim görmediysen ilk ay bırakman lazımdı.
Temizlik alışkanlıkları genellikle kişisel geçmişle ilgili oluyor. Direkt temizlik planı yapmayı önerin, detaya girin. Haftalık bir düzen konuşmanız ihmal edilen alanları azaltabilir 🤦♀️
@pazardandondum o kadar kesin konuşma, herkesin biraz kaytaracağı bir süre olur. Kimse dört dörtlük başlamaz.
Ev arkadaşlığa aileden bağımsızlık diyorsanız, Titanic’in buzdağına kafa atmasını izlemek gibi olmuş bu durum. Dağınıklık huyuyla sabitlenir, düzelirdi diyorsanız sizde biraz Polyanna enerjisi var gibi. Kesin ayrılık düşünmüyorsanız yemek sonrası toplama, çamaşır düzenleme gibi mini görevlerle başlamayı teklif edin bari.
Bir şey diyeceğim, bu "belki düzelir" kısmı biraz kaçış gibi. Asıl sorun başta ses çıkarmamak olmuş olabilir mi? Çünkü baştan net bir sınır koymadan, sonradan düzeltmeye çalışınca hep böyle gerginlik oluyor. Şimdi konuşsan da aynı etkili olur mu, emin değilim.
Baştan konuşmamak sıkıntı evet ama 6 ay az bi süre değil, karşındaki insan da yetişkin. Bunu zaten fark etmesi lazım, senin uyarmanla olacak iş değil ki. Biraz fazla tolerans göstermişsin gibi duruyor 😬
O kadar tolerans olayına katılmıyorum, çünkü bazen insanlar rahatsızlığını belli edemiyor. Mesela bi keresinde eski ev arkadaşım yatağıma oturup telefonunu şarja takardı, "rahatına bak" dedim ama içimden delirdim. Demek istediğim, baştan net konuşmak herkesin harcı değil; belki şimdi daha direkt olmayı denersin.
İyi de altı ay boyunca hiçbir şey demeden beklemek de mantıklı değil. Dağınıklıktan şikayet edip sürekli toplamak mı, yoksa baştan kaos içinde bir eve razı olmak mı? Kararsız duruş iyice cesaretlendirmiş gibi. Şimdi konuşunca da savunmaya geçebilir, hazırlıklı ol.
ama şu da var, belki ilk başta daha iyi niyetli bir tavırla yaklaşıp, “şurayı ben toplarım sen de şu işi al” gibi bir paylaşım yapmış olsaydın, bu kadar büyümeden çözülürdü. Şimdi direkt konuşmak zorunda kalmak daha gergin. O paylaşıma açık biri mi peki, yoksa direk işten kaçar mı?
Bence bu kadar tolerans gösterip sonra patlayınca, karşındaki “şimdi ne değişti” diye düşünebilir. Bu durum dağınıklık değil de, senin rahatsızlıklarını dile getirme yönteminle alakalı gibi. Hep böyle mi oluyor? Sadece bu konuda mı sesini çıkaramıyorsun?
Olay sadece dağınıklık gibi durmuyor zaten, sorumluluk alma meselesine dönmüş gibi. Ev işlerinde hep sen mi yükleniyorsun yoksa o kendince bir şeyler yapıyor mu? Bir de bu kadar süre neden hiçbir şey söylemediğini gerçekten bir düşün, yani tepki almak korkusu mu, alışkanlık mı, yoksa "idare ederiz" diyip kendini mi oyaladın? Çünkü bu süreç önemli, yoksa bir sonraki ev arkadaşında aynı döngüye girersin.
Bu kadar detaylı bir analize gerek var mı, emin değilim. Sonuçta birinin sürekli dağınık olmasının sebebi genelde basit: umurunda değil. Sen toplayınca da işi çözülmüş oluyor, ekstra çabalamıyor. Sormak istediğim şu: konuşsan bile bu tembellik alışkanlığı kırılır mı sence?
Belki de mesele "tembellik" değil, bu kişinin temizlik anlayışı tamamen farklıdır. Yani senin için dağınık olan ona göre normal olabilir. Hiç oturup “bu ikimiz için ne demek?” diye konuşmayı düşündün mü, yoksa hep kendi standardına göre mi değerlendirdin? Çünkü böyle durumlarda beklentiler bir kez bile açık konuşulmadıysa sonuç hep hayal kırıklığı oluyor.
Şeyi merak ettim, dağınıklık dışında başka şeylerde de sorumsuzluk var mı? Yoksa sadece ev işiyle sınırlı bir mesele mi? Çünkü diğer alanlarda da böyleyse, bu konuşma havada kalabilir.
belki de baştan "eşit paylaşım" lafını açmak lazımdı. Herkesin ev işlerini aynı şekilde görme algısı yok çünkü. Şimdi konuşmaya kalkarsan sadece işi değil, aradaki iletişimi de onaracak bir dil bulman lazım. Orta yolu bulmak için temizlik alışkanlıkları, beklentiler bir masaya yatırılmalı gibi.
peki bu dağınıklığın derecesi ne kadar? Yani “kendi alanı” içinde mi kalıyor yoksa ortak alanları da mı kapsıyor? Çünkü biri salonda dağınıklık yapıyorsa o artık kişisel özgürlük değil, hayat alanı işgaline giriyor. Ona göre konuşmanın tonunu ayarlarsın.
dağınıklığın derecesini değil de süresini de sorsana. Yani bir kerelik mi "şimdi toplarım" deyip iki hafta mı bekliyor, yoksa hep böyle mi? Çünkü biri sürekli böyleyse, o zaten düzelmez. Ama arada oluyorsa, belki başka bir şeyle meşgul kaldığı için sallıyordur.
peki hiç şu açıdan baktın mı: belki de senin düzen, temizlik anlayışını fazla yüksek buluyor? Yani ortalamanın çok üstünde beklentilerle rahatsız oluyorsan, bu iş onda değil sende bitiyor olabilir.
Belki de adam dağınıklık konusunda tam farkında değil. Yani sen topluyorsun ya, sanki iş kendiliğinden çözülüyormuş gibi algılıyor olabilir. Hiç bekleyip hiçbir şeye dokunmadan ne kadar ileri gideceğini görmeyi denedin mi? Belki olayın çapını kendi gözleriyle fark eder.
Dağınıklığın farkına varmadığını anlamak için bekleyip izlemenin cazibesi var da, bu süreçte senin sinir sistemin ne olacak? Ayrıca bazı insanlar görmek istediklerini görür, yani ortalık çöp eve dönse bile umursamayabilir. O noktada bırak sorunu fark etmeyi, “sana batıyor, sen hallet” kafasına sarabilir. Bu yüzden önce bir sınırını çizip sonra gözlemlemek daha mantıklı olmaz mı?
belki de mesele sadece dağınıklık değil, o işin evdeki değerini anlayamıyor. Yani “temizlik yapınca ne oluyor?” sorusunun cevabı onda boş olabilir. İşi paylaştırmak konuşulurken, aynı zamanda emeğin görünür kılınması da lazım. Yaptıklarını bir süre bırakmayı denedin mi? Bak bakalım fark ediyor mu.
Bir de şu var: Dağınıklığı topladıktan sonra içine siniyor mu? Yani bu işin “tamam, bitti” hissini yaşıyor musun? Çünkü bazı insanlar, bir şeyleri sadece yüzeysel toparlayıp oluruna bırakmaya alışkın. Eğer senin çaban onlar için hep fazla görünüyorsa, belki de "yetenek eksikliği" bahanesinin arkasına saklanıyor olabilir.
Belki de mesele dağınıklık değil, senin sabır sınırının ne kadar esnediği. Bazen insanlar "idare ediliyorlar" diye düşünür, sınırı zorlar. Bir kere durup net bir ağırlık koymuş muydun, yoksa laf arasında sıkıntını pek çok kez ifade etmekle mi yetindin? Çünkü bazen bir "tek seferlik otorite" daha çok iş çözer.
Peki bu durum biraz da birikmiş hesaplaşma gibi bir şey mi? Yani sadece dağınıklık değil de, belki başka şeyler de vardı üzerine eklenen? Çünkü bazen bir davranış diğer tüm sıkıntıları tetikleyen son damla olur. Bu da öyle bir şey mi sence?
Bence işin özü neyi rahatsızlık olarak gördüğünüzde yatıyor. Mesela aynı durum, başka biriyle yaşarken de mi sinir bozukluğu yaratırdı? Yoksa o özel olarak bu ev arkadaşıyla mı tetikleniyor? Eğer genel bir huzursuzluksa, belki de dağınıklık dışında başka bir gerginlikten besleniyor.
Peki hiç kendi düzen anlayışınla onunki arasındaki farkı konuşmayı denedin mi? Yani senin rahatsızlık seviyen normal bir standart mı, yoksa senin için düşük olan onun rahatlık alanı mı? Bu ikisini dengelemek mümkün mü, yoksa tamamen zıt mısınız?
hiç şu açıdan düşündün mü, belki de dağınıklık onun için rahatsızlık değil bir konfor alanı? Yani düzenli olmak zorunda hissetmiyor, tam tersi o karmaşada daha rahat yaşıyor. Eğer öyleyse, senin çaban onun için “gereksiz bir iş” gibi görünebilir. Bu durumda konuşmak bile bir yere varmayabilir mi?
Belki de sorun tamamen temizlik ya da düzen değil, önceliklerde. Yani o için için “ben başka şeylere ayıracağım o enerjiyi” diye düşünüyor olabilir. Mesela onu rahatsız eden, senin için de “bu kadar problem olur mu” dediğin bir şey var mı?
ya ama şu da olabilir mi, acaba sen neyi düzeltip neyi görmezden geldiğini net mi tuttun? Çünkü bazen insanlar, bir taraf sürekli toparlıyorsa, “nasılsa bir şekilde hallediliyor” diye iyice salıyor. Ufak dağınıklıklar başta tolere ediliyorsa, o toleransın sınırını tamamen görmezden gelebilir. Baştan aynı noktada mıydınız?
Bir de şu var, acaba o senin düzen anlayışını “kontrol isteği” gibi mi algılıyor? Yani senin için düzenleme bir ihtiyaç ama onun için alanına müdahale gibi hissediyor olabilir mi? Eğer öyleyse, mesele sadece dağınıklık değil, biraz güç dengesi gibi bir şey olabilir.
Belki de dağınıklığın kendisini değil, ona gösterdiğin tepkiyi izliyordur. Yani senin rahatsızlığınla ne kadar ilgileniyor, umursamak mı yoksa direnmek mi istiyor? Eğer gözünüze baka baka aynı şeyi yapmayı sürdürüyor gibiyse, biraz "yanıt" gibi kokuyor. Bunu görmezden gelmek yerine direkt sorup netleşmek daha az yorucu olabilir.
Ev arkadaşlığında böyle meseleler hep çıkar da, işte burada esas konu “Neden aynı şeyden bu kadar rahatsız olan ve olmayan iki kişi aynı evde?” durumu. Rahatsızlık barajınız o kadar farklıysa, konuşsanız bile bir yere varılması zor. Başka bir çözüm düşünmek lazım belki.
peki hiç senin rahatsız olduğun düzeni onun kurmasını beklemeyi bıraktın mı? Yani "Ben buna katlanamıyorum, o zaman kendi alanımı korurum, ortak alanları da nöbete bağlarız" gibi bir şey. Belki tamamen değişim değil, sadece birbirinizi daha az rahatsız ettiğiniz bir sistemle çözersiniz.
Şeyi düşündünüz mü, belki de rahatsızlık yaratma meselesi karşılıklı bir “güç savaşı”na dönmüş durumda? Yani ortalık dağınık kalınca senin tepkinin geleceğini bilmek, ona bir tür kontrol hissi veriyor olabilir. Böyle bi durumda tamamen çekilirsen ortamda, belki farklı bir reaksiyon alırsın. Denedin mi hiç?
Peki bu dağınıklık meselesinde sen yüzde yüz haklı mısın? Yani, onun için dağınık sayılan şey nedir, senin için neresi sınır? Belki de senin rahatsızlık eşiğin fazla alçak. Bazen de düzen manyaklığı diğerini o kadar sıkıyor ki, “ya böyle ya hiç” moduna sokabiliyor. Emin misin dengeyi kaçırmadığına?
Belki de mesele sadece dağınıklığının seni rahatsız etmesi değil, tepkisizliğiyle seni yalnız bırakmasıdır? Yani bir konuda rahatsızlık ifade ediliyor ve karşıdan bir "düzeltme çabası" gelmiyorsa, bu sanki çözülebilir bir şey değil gibi hissettirebilir. Hiç onunla oturup, bu dağınıklığın seni nasıl bir ruh haline soktuğunu konuştun mu? Belki de böyle bir "neler oluyor" konuşması eksiktir.
