Evde kalmak zor, ama aileye hayır diyemem

Sessizlik bazen "kaptan beklerken camın önünde unutulmuş ama hava almadıkça ekşimeye başlayan bir hamur gibi" olabilir mi? Ne tamamen yoğurursun, çünkü vakti değildir dersin, ne de tamamen bırakırsın, çünkü kokmaya başlar. Peki, mayalanma sürecini hızlandırıp erken pişirmeyi mi düşünürsün, yoksa biraz daha bekleyip sonucu kabullenmeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "çatlasa da su sızdırmayan ama içinde her an basınç biriktiren eski bir testi gibi" olabilir mi? Ne tamamen kırarsın, çünkü hala su taşır diye düşünürsün, ne de tamamen doldurmaktan vazgeçersin, çünkü boş kalırsa işe yaramaz dersin. Peki, çatlaklara rağmen kullanmaya devam mı edersin, yoksa artık dolmadan susuzluğunu başka bir yerde gidermeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "çiviyle duvara asılmış ama küçük bir rüzgarda sallanıp gıcırdayan eski bir tablo gibi" olabilir mi? Ne tamamen indirirsin, çünkü yerinde bir anı taşır dersin, ne de tamamen sıkıca sabitlersin, çünkü o gıcırtı evin sessizliğine karışır. Peki, o gıcırtıya alışmayı mı seçersin, yoksa o anıya başka bir yerde yer aramayı mı düşünürsün?

Sessizlik bazen "kapağı kapalı bir konservenin içindeki bilinmezlik gibi" olabilir mi? Ne tamamen açarsın, çünkü son kullanma tarihi geçmiş olabilir diye çekinirsin, ne de tamamen kenara koyarsın, çünkü belki hala tazedir dersin. Peki, o konserveyi açıp riski göze almayı mı denersin, yoksa öylece rafta bekletip zamanla çürüyüp bozulmasını mı izlersin?

Sessizlik bazen "başka birinin ayarladığı bir alarmla uyanmak gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü belki zamanı doğru seçmiştir dersin, ne de tamamen güvenirsin, çünkü sesini duymaktan ürkersin. Peki, o alarmı kendi ellerinle yeniden ayarlamayı mı denersin, yoksa yanlış zamanlarda çalmasına alışmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "birinin konuşmaya başlayacak gibi olup bir türlü cümleye giremediği anlar gibi" olabilir mi? Ne tamamen sessizliği kabul edersin, çünkü belki söylemekten vazgeçer diye düşünürsün, ne de tamamen zorlarsın, çünkü belki söylenmesi gereken bir şey vardır. Peki, o anı sabırla beklemeyi mi seçersin, yoksa sözü ağzından çekip almayı mı denersin?

Sessizlik bazen "köşede unutulmuş, çamaşır sepetinde en alta sıkışmış ama bir şekilde kokusunu hissettiren eski bir tişört gibi" olabilir mi? Ne tamamen çıkarıp yıkarsın, çünkü uğraşamam dersin, ne de tamamen bırakırsın, çünkü biraz daha beklerse her şeyi sarar. Peki, o tişörte el uzatıp işi büyümeden çözmeyi mi seçersin, yoksa sepeti kapatıp başka yerlere mi kaçarsın?

Sessizlik bazen "bir kazan suyun kaynamasını beklerken fark etmeden altını kısmışsın gibi" olabilir mi? Ne tamamen unutursun, çünkü hala bir umut buhar çıkar der, ne de tamamen fark edersin, çünkü suyun soğuduğunu anlaman zaman alır. Peki, ateşi güçlendirip suyu yeniden hareketlendirmeyi mi denersin, yoksa kaynamamış halde masaya koymayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "uzun zamandır açılmayan bir mesaj kutusu gibi" olabilir mi? Ne tamamen silersin, çünkü belki bir gün açarım dersin, ne de tamamen bakarsın, çünkü cevaplarken ne söyleyeceğini bilemezsin. Peki, ilk mesajı atan taraf olmayı göze alır mısın, yoksa o kutuyu sonsuza dek kilitli mi bırakırsın?

Sessizlik bazen "yıllardır çevrilmeyen bir duvar saatinin durmuş akrebi gibi" olabilir mi? Ne tamamen çıkarıp atarsın, çünkü hala bir zaman göstergesi umudu taşırsın, ne de yeniden kurarsın, çünkü başka saatler zaten çalışıyordur. Peki, o saati yeniden kurup eski sesini duymayı mı denersin, yoksa durduğu haliyle duvarda bir süs olarak mı bırakırsın?

Sessizlik bazen "sonuna kadar yazılmış ama bitmemiş bir cümlenin üç nokta halinde asılı kalması gibi" olabilir mi? Ne tamamen silersin, çünkü belki bir gün tamamlarım dersin, ne de tamamen tamamlarsın, çünkü artık anlatacak başka şeylerin olmuştur. Peki, üç noktanın ardından yeni şeyler eklemeyi mi seçersin, yoksa bu eksikliği bir tür son olarak mı kabul edersin?

Sessizlik bazen "yanlışlıkla diğer çekmeceye koyulmuş bir anahtar gibi" olabilir mi? Ne tamamen unutur, çünkü belki bir gün lazım olur diye düşünürsün, ne de dönüp gerçekten ararsın, çünkü uğraşmak istemezsin. Peki, o çekmeceyi açıp anahtarı yerine koymayı mı seçersin, yoksa kilidin başka yollarla açılmasını mı beklersin?

Sessizlik bazen "önüne serilen bir yapboz gibi" olabilir mi? Ne tamamen yerleştirirsin, çünkü eksik parçalar moralini bozar, ne de tamamen bırakırsın, çünkü resmin ne olduğunu merak edersin. Peki, eksik parçalara rağmen yapbozu tamamlamayı mı seçersin, yoksa hiç başlamamış gibi kutusuna geri mi koyarsın?

Sessizlik bazen "önce çocuklara alınmış, sonra bir rafa kaldırılmış, yıllar sonra tekrar eline alıp 'bu neydi ya?' diye düşündüğün bir oyuncak gibi" olabilir. Ne tamamen atarsın, çünkü bir anısı vardır, ne de saklamaya devam edersin, çünkü yer kaplıyordur. Peki, o oyuncağı gerçekten hatırlayıp değerini anlamayı mı denersin, yoksa unutmuş olmanın rahatlığına mı bırakırsın?

Sessizlik bazen "bir bitkiyi fazla sulayıp çürüttüğünü anladığın an gibi" olabilir mi? Ne tamamen kökünden sökersin, çünkü hala yeşerir ümidi taşırsın, ne de yeniden sulamaya devam edersin, çünkü zaten fazla gelen suyla işler kötüleşmiştir. Peki, toprağı kurutup yeniden denemeyi mi seçersin, yoksa çürümüş haliyle bırakmayı mı?

Sessizlik bazen "kendi ipini ördüğün ama nereye bağlayacağını unuttuğun bir düğüm gibi" olabilir mi? Ne tamamen çözersin, çünkü uğraşacak gücün yoktur, ne de sıkıca bağlarsın, çünkü yanlış yere bağlanır diye korkarsın. Peki, o ipi çözmeden yeni bir ilmek atmayı mı denersin, yoksa bıraktığın gibi dolaşmasını mı beklersin?

Sessizlik bazen "ateşi sönmüş bir sobanın içine bırakılmış köz gibi" olabilir mi? Ne tamamen kül olduğunu kabullenirsin, çünkü hala sıcak kalmıştır diye düşünürsün, ne de yeniden alevlenir diye üstüne körük yaparsın, çünkü o da boştur. Peki, o közün soğuduğunu göze alıp sobayı yeniden yakmayı mı denersin, yoksa o haliyle oturup sobanın içinin kararmasına mı razı olursun?

Sessizlik bazen "tamir edilmeye çalışılmış ama bir vidası eksik kalmış bir sandalye gibi" olabilir mi? Ne tamamen oturmaktan vazgeçersin, çünkü dengede durur gibi görünür, ne de sağlamca oturursun, çünkü sallanır diye huzursuz olursun. Peki, o sandalyeye güvenip oturmayı mı denersin, yoksa eksik vidayı bulana kadar ayakta mı beklersin?

Sessizlik bazen "yarısını okuduğun ama bir yere not almadığın için kaldığın yeri unuttuğun bir kitap gibi" olabilir mi? Ne baştan başlarsın, çünkü zaten bazı yerler tanıdık gelir diye sıkılırsın, ne de rastgele bir yerden devam edersin, çünkü bağlamı kaçırırım dersin. Peki, bu kitabı bitirmek için yeniden eline almayı mı denersin, yoksa rafta kalması daha mı kolay olur?

Sessizlik bazen "çeyiz sandığında saklanan bir örtü gibi" olabilir mi? Ne tamamen çıkarır serersin, çünkü günlük kullanıma uygun değildir, ne de sandıkta unutursun, çünkü ara sıra açıp bakmak hoşuna gider. Peki, o örtüyü gün ışığına çıkarmak için yeni bir yer mi bulursun, yoksa sandıkta kalmaya devam mı etmeli dersin?

Sessizlik bazen "çekmecede duran, ucu kırık bir kurşun kalem gibi" olabilir mi? Ne çöpe atarsın, çünkü hala yazabilir gibi gelir, ne de kullanmaya kalkışırsın, çünkü eksik bir şey hep canını sıkar. Peki, o kalemi yeniden açmayı mı göze alırsın, yoksa çekmecede kırık haliyle unutmayı mı tercih edersin?

Sessizlik bazen "eski bir filmdeki sahneler gibi" olabilir mi? Ne tamamen hatırlarsın, çünkü bazı detaylar silinmiştir, ne de unutursun, çünkü birkaç repliği kafanda dönüp durur. Peki, o filmi yeniden izlemeyi mi denersin, yoksa eksik hatırlamanın daha iyi olduğunu mu düşünürsün?

Sessizlik bazen "tavaya yapışmış bir yemek artığı gibi" olabilir mi? Ne kazıyıp çıkarırsın, çünkü tavanın çizilmesinden korkarsın, ne de bırakıp geçersin, çünkü her seferinde gözüne batar. Peki, o artığı çıkarmak için sabırla uğraşmayı mı göze alırsın, yoksa o tavayı kullanmayı bırakmayı mı düşünürsün?

Sessizlik bazen "dolabın arkasına düşmüş bir çorap gibi" olabilir mi? Ne çıkarıp yerine koyarsın, çünkü uğraşmaya üşenirsin, ne de unutursun, çünkü her temizlikte aklın takılır. Peki, o çorabı geri almak için dolabı çekmeyi mi denersin, yoksa onsuz yaşamaya alışmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "şekli bozuk bir pusula gibi" olabilir mi? Ne rotanı net çizersin, çünkü ibrenin gösterdiği yöne tam güvenemezsin, ne de tamamen kenara bırakırsın, çünkü bir yere kadar iş görüyordur. Peki, o pusulayı düzeltmek için uğraşır mısın, yoksa yeni bir yön bulmanın başka yolunu mu ararsın?

Sessizlik bazen "yanlış bir şifreyle kilitlenmiş bir telefon gibi" olabilir mi? Ne şifreyi çözmeye uğraşırsın, çünkü denedikçe süre daha da uzar, ne de öylece bırakırsın, çünkü içinde ulaşman gereken bir şey vardır. Peki, doğru şifreyi bulmak için sabretmeyi mi seçersin, yoksa telefonu sıfırlamayı mı göze alırsın?

Sessizlik bazen "karşı kıyıdan gelen bir duman gibi" olabilir mi? Ne tamamen göremezsin, çünkü havada dağılır, ne de yok sayarsın, çünkü orada bir şey yandığını bilirsin. Peki, o kıyıya gidip ne olduğunu öğrenmeye mi çalışırsın, yoksa uzaktan izlemek daha mı güvenli gelir?

Sessizlik bazen "silinmiş bir kaset kaydı gibi" olabilir mi? Ne tamamen boş, çünkü fonda bir şeyler fısıldar gibi gelir, ne de tam anlamıyla dinlenebilir, çünkü kesik kesik ve bozuk çıkar. Peki, o kaseti düzeltmeye mi çalışırsın, yoksa tekrar üstüne kaydetmeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "yarım kalmış bir yapboz gibi" olabilir mi? Ne tamamlayıp bitirirsin, çünkü eksik parçalar ya kaybolmuştur ya da yanlış bir yere koymuşsundur, ne de bırakıp gidersin, çünkü masada hep bir boşluk göze çarpar. Peki, o eksik parçaları aramayı mı seçersin, yoksa yapıbozun eksikliğini kabul ederek, elde olanla devam mı edersin?

Sessizlik bazen "sonu yarım kalmış bir TRT dizisi gibi" olabilir mi? Ne hikayenin tamamını anlarsın, çünkü bir yerden sonra koptuğu bellidir, ne de tamamen unutursun, çünkü jenerik müziği kulağında çınlar. Peki, o dizinin devamını hayal gücünle tamamlamayı mı denersin, yoksa zaten ne olacağını asla öğrenemediğin gerçeğiyle barışmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "kapalı bir kapının ardından gelen ince bir tıkırtı gibi" olabilir mi? Ne kapıyı açıp ne olduğunu görürsün, çünkü belki görmek istemediğin bir şey vardır, ne de orada öylece durabilirsin, çünkü merak içini kemirir. Peki, o kapıya yaklaşmayı mı yoksa uzaktan dinlemeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "yanlış monte edilmiş bir raf gibi" olabilir mi? Ne kitapları yerleştirip kullanırsın, çünkü her an devrilecek gibi gelir, ne de tamamen söker atarsın, çünkü başka bir alternatifi düşünmeye üşenirsin. Peki, o rafı tamir etmeyi mi denersin, yoksa zaten boş kalmasında bir sakınca görmez misin?

Sessizlik bazen "uzun süre kapalı kalmış bir termosta unutulmuş çay gibi" olabilir mi? Ne tamamen çamur gibi dökersin, çünkü eskiden içilecek bir şey olduğunu bilirsin, ne de içersin, çünkü tadının ne hale geldiğini bilirsin. Peki, onu temizleyip tekrar kullanmayı mı düşünürsün, yoksa yeni bir termos almayı mı tercih edersin?

Sessizlik bazen "uzun süre hiç çalınmamış bir piyano gibi" olabilir mi? Ne oturup çalmaya başlarsın, çünkü akorları pas tutmuş gibi gelir, ne de tamamen unutursun, çünkü bir gün o melodiyi tekrar duymak istersin. Peki, o piyanoyu akort etmeye mi çalışırsın, yoksa bu sessizliğin kendi ritmini bulmasını mı beklersin?

Sessizlik bazen "boş bir zarflı mektup gibi" olabilir mi? Ne açıp içine bakarsın, çünkü zaten bir şey yazmadığını hissedersin, ne de atıp kurtulursun, çünkü bir anlamı olabileceğini düşünürsün. Peki, o zarfı göndereni bulup neden boş olduğunu sormayı mı seçersin, yoksa kendince bir anlam yükleyip saklamayı mı tercih edersin?

Sessizlik bazen "yanlış numarayla aranmış bir telefon gibi" olabilir mi? Ne telefonu açar konuşursun, çünkü söylenenler sana ait değildir, ne de tamamen kapatırsın, çünkü belki arayanın başka bir derdi vardır. Peki, o konuşmayı bir hata olarak görüp bırakmayı mı seçersin, yoksa tesadüflerin de bir anlamı olabileceğine inanmayı mı tercih edersin?

Sessizlik bazen "yarı dolu bir otobüs koltuğu gibi" olabilir mi? Ne oturup rahat edersin, çünkü yanındaki boşluk hep dolacakmış gibi gelir, ne de ayakta beklersin, çünkü oturabilecek bir yerin olduğunu bilirsin. Peki, yanına kimin oturacağını beklemeyi mi tercih edersin, yoksa oturduğun yerin tadını mı çıkarırsın?

Sessizlik bazen "konuşulmamış bir tartışma gibi" olabilir mi? Ne oturup çözmeye çalışırsın, çünkü başlamak için cesaret toplayamazsın, ne de tamamen yok sayarsın, çünkü altında bir şey yattığını bilirsin. Peki, o tartışmayı açmayı mı düşünürsün, yoksa kendi kendine sonuca varmayı mı beklersin?

Sessizlik bazen "bitmemiş bir bulmaca gibi" olabilir mi? Ne eksik parçaları arayıp tamamlamaya başlarsın, çünkü belki hiç bulamayacağını düşünürsün, ne de tamamen bırakıp gidersin, çünkü bir kısmını zaten çözmüşsündür. Peki, o bulmacayı tamamlamayı mı denersin, yoksa eksik haliyle kabul edip kenara mı koyarsın?

Sessizlik bazen "yanlış yıkanmış bir yün kazak gibi" olabilir mi? Ne tekrar giyersin, çünkü artık kime ait olduğu belli olmayan bir forma bürünmüştür, ne de tamamen atarsın, çünkü onun bir zamanlar sana tam olduğunu hatırlarsın. Peki, o kazaktan kurtulmayı mı seçersin, yoksa küçülen haliyle yine de bir işe yarar mı diye düşünür müsün?

Sessizlik bazen "turşusu fazla bastırılmış bir lahana gibi" olabilir mi? Ne çıkarıp çöpe atarsın, çünkü bir emek var dersin, ne de yemeye kalkışırsın, çünkü tadı artık tamamen değişmiştir. Peki, o turşuyu bir şekilde dengelemeye mi çalışırsın, yoksa kıyıda köşede unutulup gitmesine mi izin verirsin?

Sessizlik bazen "son sayfası kopmuş bir kitap gibi" olabilir mi? Ne sonunu tamamen bilirsin, çünkü eksik olanı hayal edersin, ne de okumayı tamamen bırakırsın, çünkü gerisini zaten öğrenmişsindir. Peki, sonu kendi kafanda mı yazmayı denersin, yoksa o eksikliği kabullenip kitabı rafa mı kaldırırsın?

Sessizlik bazen "gece lambasında unutulmuş bir ışık gibi" olabilir mi? Ne kapatmak için kalkarsın, çünkü karanlıkta kaybolmaktan korkarsın, ne de yanmasını keyifle izlersin, çünkü orada olmasının bir amacı yoktur. Peki, o ışığı açık bırakmayı mı seçersin, yoksa kendi gölgeni karanlıkta bulmaya mı çalışırsın?

Sessizlik bazen "kapalı ama aralıklı bir kapı gibi" olabilir mi? Ne tamamen açarsın, çünkü içeri girmeye cesaretin yetmez, ne de çekip kapatırsın, çünkü birinin o aralıktan bakıyor olabileceğini düşünürsün. Peki, o kapının ardında kim olduğunu öğrenmeyi mi denersin, yoksa olduğu gibi bırakıp kendi yoluna mı devam edersin?

Sessizlik bazen "yarısı içilmiş bir kahve gibi" olabilir mi? Ne tamamen bitirirsin, çünkü soğumuştur tadı kaçmıştır, ne de dökersin, çünkü başladığın bir şeyin yarım kalması rahatsız eder. Peki, o kahveyi tekrar ısıtmayı mı denersin, yoksa soğuk haliyle bitirip geçmeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "temizlenmeyip lavaboda biriken tabaklar gibi" olabilir mi? Ne hemen eline süngeri alırsın, çünkü nereye başlayacağını bilemezsin, ne de öylece bırakırsın, çünkü bir süre sonra kokusu rahatsız eder. Peki, o tabakları yıkamayı ertelemeyi mi tercih edersin, yoksa ilkini alıp bitirmeye mi başlarsın?

Sessizlik bazen "üstünden birkaç kez çalınıp unutulmuş bir nota defteri gibi" olabilir mi? Ne yeni bir şey yazmaya elim gider, çünkü eski notalar arasında kaybolurum, ne de tamamen bırakırım, çünkü yarım kalan bir melodiyi tamamlamak ister gibi olurum. Peki, o defteri kapağını açmaya değer bulur musun, yoksa başka bir melodi için yenisine mi başlarsın?

Sessizlik bazen "uzun süre açılmamış bir misafir odası gibi" olabilir mi? Ne temizleyip hazır hale getirirsin, çünkü kimse gelecektir zaman belirsizdir, ne de tamamen kapatıp unutursun, çünkü bir gün lazım olur diye düşünürsün. Peki, o odayı açıp içindeki tozla yüzleşmeyi mi seçersin, yoksa olduğu gibi bırakıp üstüne mi kilitlersin?

Sessizlik bazen "fırında unutulmuş bir yemek gibi" olabilir mi? Ne tamamen çöpe atarsın, çünkü bir kısmı hala yenebilir gibidir, ne de sofraya koyarsın, çünkü tadı ve dokusu eskisi gibi değildir. Peki, o yemeği kurtarmayı mı denersin, yoksa kendine yeni bir tabak mı hazırlarsın?

Sessizlik bazen "duvarda durmuş bir saat gibi" olabilir mi? Ne pili bitmiştir dersin, çünkü sanki hala çalışıyor gibi durur, ne de doğru zamanı gösterir, çünkü aslında çoktan durmuş olduğunu bilirsin. Peki, o saati tekrar düzeltip kurmayı mı düşünürsün, yoksa zamanı başka bir yerden öğrenmeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "rafın arkasına itilmiş eski bir kavanoz gibi" olabilir mi? Ne içindekini kullanırsın, çünkü ne olduğunu unuttuğun için çekinirsin, ne de atarsın, çünkü hala işe yarar bir şey olabilir. Peki, o kavanozu açıp içindekine bakmayı mı göze alırsın, yoksa rafı hiç karıştırmamış gibi yapmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen “elektrik kesilmişken fişe takılı kalmış bir alet gibi” olabilir mi? Ne fişi çekersin, çünkü nasıl olsa elektrik gelir diye düşünürsün, ne de çalışıp çalışmadığını kontrol edersin, çünkü şu an yapılacak hiçbir şey yoktur. Peki, o aleti fişte bırakmayı mı tercih edersin, yoksa zaten işe yaramayabilir diye kaldırmayı mı düşünürsün?

Sessizlik bazen "oturma odasında unutulmuş bir televizyon kumandası gibi" olabilir mi? Ne tamamen kaybolmuştur, çünkü bir yerlere sıkışmış gibidir, ne de kolayca ulaşılır, çünkü nereye bakacağını bilmezsin. Peki, o kumandayı bulmak için evi altüst etmeyi mi göze alırsın, yoksa başka bir şekilde kanalları değiştirmeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "uzun süre çalıştırılmamış bir araba gibi" olabilir mi? Ne motorunun hala düzgün çalışacağından emin olursun, çünkü zamanın etkisini bilmezsin, ne de tamamen vazgeçersin, çünkü yeniden yola çıkma ihtimali vardır. Peki, o arabanın kontağını çevirip denemeyi mi tercih edersin, yoksa olduğu yerde çürümeye bırakmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "musluğa tam sıkıştırılmamış bir vana gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü biraz akıntı ile idare edilebilir gibi durur, ne de açık bırakmaya devam edersin, çünkü biriktikçe büyük bir fatura çıkaracağını bilirsin. Peki, o vanayı sıkmaya çalışır mısın, yoksa damlaları toplamakla mı uğraşırsın?

Sessizlik bazen "yüzeyi yosun tutmuş bir gölet gibi" olabilir mi? Ne tamamen kurumuştur dersin, çünkü hala derinlerinde bir hayat barındırır gibi durur, ne de dibine iner, göz göze gelirsin, çünkü gördüğün bulanıklık seni geri iter. Peki, o suya taş atıp yüzeyini dalgalandırmayı mı seçersin, yoksa sessizce etrafından dolaşmayı mı?

Sessizlik bazen "bir köşede unutulmuş eski bir zarf gibi" olabilir mi? Ne içindekini okursun, çünkü belki geçmişte kalmıştır dersin, ne de atarsın, çünkü içinde hala önemli bir mesaj olabilir. Peki, o zarfı açmaya cesaret eder misin, yoksa açılmamış halde kalmasına razı mı olursun?

Sessizlik bazen "içi boşalmış bir tuzluk gibi" olabilir mi? Ne tamamen gereksiz dersin, çünkü hala masanın bir parçasıdır, ne de doldurup kullanırsın, çünkü unuttuğun için fark etmezsin. Peki, o tuzluğu hatırlayıp doldurmayı mı seçersin, yoksa boş haliyle masada dekor gibi durmasına razı mı olursun?

Sessizlik bazen “çalışmayan bir duvar saati gibi” olabilir mi? Ne tamamen kaldırırsın, çünkü yerinde bir boşluk kalmasını istemezsin, ne de tamir edersin, çünkü artık zamanı göstermesi senin için bir anlam ifade etmez. Peki, o saati olduğuyla kabul eder misin, yoksa yerini değiştirmeyi mi düşünürsün?

Sessizlik bazen "çerçevesi tozlanmış ama hala duvarda asılı bir fotoğraf gibi" olabilir mi? Ne indirip temizlersin, çünkü artık gözün alışmıştır onun tozlu haline, ne de atarsın, çünkü bir zamanlar değer verdiğin bir anının parçasıdır. Peki, o çerçeveyi silip yeniden asmayı mı denersin, yoksa olduğu şekilde görmezden gelmeye devam mı edersin?

Sessizlik bazen "kapağı yarı kapalı bir tencere gibi" olabilir mi? Ne tamamen açarsın, çünkü içinden taşacak gibi görünür, ne de kapatırsın, çünkü içeride ne kaynadığına dair merakın hep kalır. Peki, o tencerenin kapağını dikkatlice kaldırıp içine bakmayı mı seçersin, yoksa taşar korkusuyla olduğu gibi bırakmayı mı?

Sessizlik bazen "çıkışı unutulmuş bir elektrik süpürgesi gibi" olabilir mi? Ne fişi tamamen çekersin, çünkü belki biraz daha işe yarar dersin, ne de çalıştırırsın, çünkü o tozu çekecek enerjiyi kendinde bulamazsın. Peki, o süpürgeyi yeniden prize takmayı mı düşünürsün, yoksa olduğu yerde sessizce durmasına izin mi verirsin?

Sessizlik bazen “yanan ama fark edilmemiş bir ampul gibi” olabilir mi? Ne tamamen söndürürsün, çünkü başka ışığa ihtiyaç duyarsın, ne de yanmaya devam etmesine gerçekten izin verirsin, çünkü aslında artık orada olduğunu unutmuşsundur. Peki, o ampulü değiştirmeyi mi düşünürsün, yoksa kendi haline bırakıp göz ardı mı edersin?

Sessizlik bazen "dibinde unutulmuş bir bardak çay gibi" olabilir mi? Ne tamamen dökersin, çünkü hala ılıktan bir adım ötede görünür, ne de içersin, çünkü o arada bir tat ve zaman kaybolmuştur. Peki, o çayı tazeleyip tekrar demlemeyi mi seçersin, yoksa soğuk haliyle artık orada olmadığını kabul etmeyi mi?

Sessizlik bazen "düğmesi sıkışmış bir müzik kutusu gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü çalan melodi artık seni rahatsız etmeye başlamıştır, ne de tamir edersin, çünkü belki daha kötü bozulur diye korkarsın. Peki, o müzik kutusunu açıp düğmesini düzeltmeyi mi denersin, yoksa hep aynı melodiyi çalmaya mahkum mu bırakırsın?

Sessizlik bazen "içi hala dolu ama sıkılmaktan çatlamış bir şekerlik gibi" olabilir mi? Ne tamamen kaldırırsın, çünkü belki biri isteyebilir dersin, ne de içindekileri tüketirsin, çünkü tatları çoktan bayatlamıştır. Peki, o şekerliği boşaltıp yenisiyle değiştirmeyi mi düşlersin, yoksa çatlaklarıyla masada kalmasına mı izin verirsin?

Sessizlik bazen "tozu alınmış ama çalıştırılmayan bir plak çalar gibi" olabilir mi? Ne iğneyi sürersin, çünkü sesi nasıl gelir diye merak edersin, ne de dokunursun, çünkü çizilip bozulmasından korkarsın. Peki, o plağı rafına geri mi koyarsın, yoksa eski melodileri yeniden mi döndürürsün?

Sessizlik bazen "boş ama çatısı sağlam bir kuş yuvası gibi" olabilir mi? Ne yıkarsın, çünkü hala bir gün yuva olacak umudun vardır, ne de oraya yeni bir şey koyarsın, çünkü aslında eskisine ait bir hatırayı barındırır. Peki, o yuvayı bekleyenin mi, yoksa başka yerlere yenisini yapmanın mı zamanı gelmiştir?

Sessizlik bazen “içine yazı yazılmamış ama sayfaları köşelerinden kıvrılmış bir defter gibi” olabilir mi? Ne kaldırırsın, çünkü belki bir gün dolacak dersin, ne de yazarsın, çünkü nereden başlayacağını bilemezsin. Peki, o defteri açıp ilk kelimeyi yazmayı mı denersin, yoksa sayfalarının kendiliğinden çürüyüp gitmesini mi beklersin?

Sessizlik bazen "kırılmış bir lavanta şişesi gibi" olabilir mi? Ne tamamen atarsın, çünkü kokusunun dolandığı bir odaya ihtiyacın vardır, ne de toplarsın, çünkü cam kırıkları seni korkutur. Peki, o lavantayı başka bir şişeye aktarmayı mı düşünürsün, yoksa kırık haliyle kokusunun kendiliğinden silinmesini mi beklersin?

Sessizlik bazen "kapağı kapanmamış bir deterjan kabı gibi" olabilir mi? Ne sıkıca kapatırsın, çünkü dökülmesi an meselesidir, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü yavaş yavaş uçup gider. Peki, o kabı sağlam bir yere koyup kapağı sıkıştırmayı mı seçersin, yoksa taşacak kadar dolmasını mı beklersin?

Sessizlik bazen “eritilmiş ama lıkırdamayan bir mum gibi” olabilir mi? Ne yeni bir fitil koyarsın, çünkü eski alevden kalan iz oradadır, ne de tamamen bırakırsın, çünkü ansızın yeniden yanabilir diye umarsın. Peki, o mumun kalıbını kırıp yeniden şekil vermeyi mi düşünürsün, yoksa eriyiğinin soğumasını izleyip öylece kalmasına mı izin verirsin?

Sessizlik bazen “fırını açık unutulmuş bir yemek gibi” olabilir mi? Ne kapağı kapatırsın, çünkü pişip pişmediğinden emin olamazsın, ne de çıkarırsın, çünkü başında beklemeye üşenmişsindir. Peki, o tepsiyi kontrol etmeyi mi tercih edersin, yoksa kokusunun yanığı haber vermesini mi beklersin?

Sessizlik bazen “sehpasında yeri kalmamış ama atmaya da kıyamadığın bir çiçek saksısı gibi” olabilir mi? Ne dışarıya koyarsın, çünkü rüzgarla devrilir dersin, ne de içeri alırsın, çünkü yerinden edilen diğer şeyleri nereye koyacağını bilemezsin. Peki, o saksıya yer açmayı mı denersin, yoksa başkasına verecek bir bahane mi bulursun?

Sessizlik bazen "içi kurumuş ama kapağı açık bir mürekkep şişesi gibi" olabilir mi? Ne doldurursun, çünkü eski kalıntının yeni rengini bozmasından korkarsın, ne de tamamen silersin, çünkü geçmişte yazılanlara dokunmak istemezsin. Peki, o şişeyi temizleyip yeniden dolduracak cesareti mi bulursun, yoksa kurumuş haliyle bir hatıra olarak saklamayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "içinde eski notlar duran ama sayfaları birbirine yapışmış bir ajanda gibi" olabilir mi? Ne ayırırsın, çünkü yırtılır diye korkarsın, ne de dokunmazsın, çünkü hala bir şeyler yazılıp kullanılabilir gibi gelir. Peki, o ajandanın sayfalarını tek tek ayırmayı mı göze alırsın, yoksa olduğu haliyle hayatından bir köşeye mi koyarsın?

Sessizlik bazen "mutfağın en kuytu köşesinde tozlanmış bir baharat kavanozu gibi" olabilir mi? Ne açarsın, çünkü tazeliğini yitirmiştir dersin, ne de atarsın, çünkü eskiden ne kadar güzel bir aroma kattığını hatırlarsın. Peki, onu tekrar kullanmayı mı denersin, yoksa rafın arkasında unutmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen “kapağı gevşemiş ama içindeki suyun tamamı buharlaşmamış bir termos gibi” olabilir mi? Ne kapağı sıkıca kapatırsın, çünkü zaten soğumuştur dersin, ne de suyunu dökersin, çünkü belki sonra içmek istersin. Peki, o suyu taze bir içecekle değiştirmeyi mi seçersin, yoksa kapağını açık bırakıp kendiliğinden tükenmesini mi beklersin?

Sessizlik bazen "çok eski bir eşyayı tamir etmeye çalışırken bir yerini kıracağım diye elini korkak alıştırmak gibi" olabilir mi? Ne tam güç uygulayabilirsin, çünkü daha kötü olacak diye çekinirsin, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü bozuk haliyle kullanmak da rahatsız eder. Peki, kırılma riskini göze alıp üzerine gitmeyi mi düşünürsün, yoksa ellemeyip işe yaramaz haliyle mi tutarsın?

Sessizlik bazen "dolabın bir köşesinde sıkışıp kalmış bir eşarp gibi" olabilir mi? Ne çıkarırsın, çünkü yıllardır dokunmamışsındır ve unutmuşsundur, ne de giyersin, çünkü modası geçmiş ya da artık senin tarzın değildir. Peki, o eşarbı yeniden değerlendirmek mi istersin, yoksa daha fazla yer kaplamasına göz yummayı mı?

Sessizlik bazen “boş bir deterjan kutusunu dolu sanıp üstüne dökmek gibi” olabilir mi? Ne hemen fark edersin akmadığını, çünkü alışkanlıkla hareket etmişsindir, ne de kutuyu neden hala tuttuğunu sorgularsın, çünkü bir zamanlar işe yarıyordu. Peki, o kutuyu atmayı mı düşünürsün, yoksa tekrar dolup dolmayacağını mı beklersin?

Sessizlik bazen “raflara dizilmiş ama kullanma kılavuzu kaybolmuş kutu oyunları gibi” olabilir mi? Ne tam çözersin, çünkü kuralları hatırlamazsın, ne de kaldırırsın, çünkü tekrar oynamak isteyebilirsin. Peki, kuralları baştan uydurmayı mı seçersin, yoksa hep eksik bir oyun olarak kalmasına mı razı olursun?

Sessizlik bazen "eski bir mail taslağı gibi" olabilir mi? Ne tam gönderirsin, çünkü hala yazılacak bir şeyler vardır, ne de silersin, çünkü bir gün tamamlamak istersin. Peki, o taslağı bitirip bir alıcıya yollamayı mı denersin, yoksa hep taslaklar arasında unutulmasına mı izin verirsin?

Sessizlik bazen “tezgâhta kalmış, bir türlü su tutmadığın yumuşak bulaşık süngeri gibi” olabilir mi? Ne kaldırırsın, çünkü hala kirli bir tabak için lazım olacakmış gibi gelir, ne de temizleyip eski haline getirebilirsin, çünkü üstüne sinmişlerden kurtulamazsın. Peki, o süngeri atıp yenisini açmayı mı düşünürsün, yoksa idare etmeye devam edip elindekine mi razı olursun?

Sessizlik bazen "kira kontratında hiç okunmamış bir madde gibi" olabilir mi? Ne açıp okursun, çünkü ya işine gelmeyecek bir şey yazıyordur diye çekinirsin, ne de tamamen göz ardı edersin, çünkü bir gün sorun çıkarır diye korkarsın. Peki, o maddeyi baştan keşfetmeyi mi göze alırsın, yoksa sadece ihtiyaç olana kadar bilmemezlikten mi gelirsin?

Sessizlik bazen "hiçbir yerden açılmamış, zamana yenik düşmüş bir reçel kavanozu gibi" olabilir mi? Ne kapağını zorlayıp risk almak istersin, çünkü patlama yapar diye korkarsın, ne de atmaya kıyarsın, çünkü bir şekilde hala yenilir diye umut edersin. Peki, o kavanozu dikkatlice açmayı mı denersin, yoksa onu olduğu gibi bırakıp görünmez hale getirmeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "ışığı gitmiş ama hala avizede duran bir ampul gibi" olabilir mi? Ne değiştirirsin, çünkü yukarı çıkıp sökmek zahmetlidir, ne de orada bırakabilirsin, çünkü bir işe yaramaz halde gözünü rahatsız eder. Peki, o ampulü çıkarıp yenisini takmayı mı düşünürsün, yoksa karanlığa alışmayı mı denersin?

Sessizlik bazen "yarım yamalak bir kitap ayracı gibi" olabilir mi? Ne sayfayı kesin bulursun, çünkü tam anlamıyla işaret etmez, ne de atarsın, çünkü hala yerini en azından kabaca gösteriyordur. Peki, o ayracı düzenleyip sayfayı direkt işaret etmeyi mi denersin, yoksa kitabın nerede kaldığını tahmin ederek idare etmeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "uzaktan çalıştığını iddia eden ama fişi prize takılmamış bir laptop gibi" olabilir mi? Ne açarsın, çünkü şarj olmadığını bilirsin, ne de kaldırırsın, çünkü bir gün çalışır diye beklersin. Peki, o laptopu gerçekten çalıştırmak için bir çözüm aramayı mı denersin, yoksa öylece masada kalmasına mı izin verirsin?

Sessizlik bazen "duvardaki bir çivi gibi" olabilir mi? Ne söker atarsın, çünkü iz bırakır ya da bir gün lazım olur diye düşünürsün, ne de tamamen görmezden gelebilirsin, çünkü orada boş boş durduğu için gözüne batar. Peki, o çiviye uygun bir şey asmayı mı denersin, yoksa olduğu gibi kalmasına alışmayı mı seçersin?

Sessizlik bazen "mesaj beklediğin ama teslim edilmemiş bir kargo gibi" olabilir mi? Ne takip edersin, çünkü her gün kontrol etmek yorucudur, ne de tamamen unutursun, çünkü içindekinin ne olduğunu merak edersin. Peki, o kargonun peşine düşüp sorunu çözmeye mi çalışırsın, yoksa bir gün kapıya gelmesini umarak beklemeyi mi seçersin?

Sessizlik bazen "kurumuş ama hala saksıda duran bir çiçek gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü bir umut belki canlanır dersin, ne de sulamaya devam edersin, çünkü artık tutmayacağını bilirsin. Peki, o çiçeği kökünden çıkarıp toprağa yeni bir tohum ekmeyi mi düşünürsün, yoksa kuruyan dallarıyla o şekilde tutmayı mı tercih edersin?

Sessizlik bazen "rafın en arkasına itilmiş bir konserve gibi" olabilir mi? Ne çıkarırsın, çünkü tarihi geçmiş olabilir diye çekinirsin, ne de orada bırakırsın, çünkü hala kullanılabilir diye umut edersin. Peki, o konserveyi açıp kontrol etmeyi mi denersin, yoksa göz ucuyla varlığını unutmaya mı çalışırsın?

Sessizlik bazen "çocukken kuyuda yankılanan bir taş gibi" olabilir mi? Ne dibini görebilirsin, çünkü karanlıktır, ne de sesi unutursun, çünkü o yankı kafanda tekrar eder durur. Peki, o kuyuyu doldurmayı mı düşünürsün, yoksa içine bakmaktan tamamen vazgeçmeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "bozuk ayarından dolayı çalmayı unutan bir alarm gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü belki bir gün lazım olur diye beklersin, ne de düzeltebilirsin, çünkü uğraşacak vaktin yoktur. Peki, o alarmı baştan kurmayı mı yoksa onsuz devam etmeyi mi düşünürsün?

Sessizlik bazen "çalıştığını göstermek için ışığı yanan ama ampulü patlamış bir lamba gibi" olabilir mi? Ne tamir edersin, çünkü başka işlerin vardır vakit ayıramazsın, ne de sökersin, çünkü hala işe yarıyor gibi görünür. Peki, o lambayı düzeltmek için beklemeden harekete mi geçersin, yoksa hem ışığından hem de yerinden olmamak için böyle idare etmeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "kapısı kapanmayan bir buzdolabı gibi" olabilir mi? Ne tamir edersin, çünkü içindeki her şey soğuyordur diye avunursun, ne de kapıyı açık bırakmaya alışabilirsin, çünkü sürekli gözün takılır. Peki, o kapağı nasıl kapatacağını bulmayı mı denersin, yoksa içindekileri taşımayı mı düşünürsün?

Sessizlik bazen "tekerleği patlamış ama hala bir yere giden bir bisiklet gibi" olabilir mi? Ne tamamen durursun, çünkü hala ilerliyor sanırsın, ne de ona güvenip hızlanırsın, çünkü her an daha kötü hale gelebilir. Peki, o bisikleti tamir edip yoluna devam etmeyi mi seçersin, yoksa başka bir araç aramayı mı düşünürsün?

Sessizlik bazen “makinenin sıkmada takılıp kaldığı bir çamaşır gibi” olabilir mi? Ne kapağı açıp çıkartarak kurtulursun, çünkü içinde hala su varken her yere sıçrar diye çekinirsin, ne de makineyi durdurursun, çünkü düzelip bitmesini umut edersin. Peki, o çamaşırı elle sıkarak devam mı edersin, yoksa makineyi tamamen boşaltmayı mı göze alırsın?

Sessizlik bazen “çift kilitlenmiş bir kapının ardında unutulmuş bir anahtar gibi” olabilir mi? Ne kapıyı açmaya zorlanırsın, çünkü anahtara ulaşamayacağını bilirsin, ne de yeni bir anahtar yaptırırsın, çünkü belki hala bir şekilde açılır diye beklersin. Peki, o kapıyı zorlamak mı mantıklı, yoksa başka bir giriş bulmayı deneyip içeri başka yerden mi girmeli?