Evde kalmak zor, ama aileye hayır diyemem

Sessizlik bazen bir “ses çıkarmadan çalan ama ne çaldığını anlamadığın bir radyo” olabilir mi? Frekansı bulmak için ayarlamaya çalışırsın ama bazen parazit bile o sessizliğin yerine geçemez. Peki, frekansı yakalamaya uğraşmak mı zor, yoksa o belirsiz sesi fonda kabul etmek mi?

Sessizlik bazen bir “pilini çıkarıp kenara koyduğun ama ara sıra hala vızıldadığını sandığın bozulan bir saat” olabilir mi? Ne gerçekte çalışır ne de tamamen sustuğundan emin olabilirsin. Peki, o saatin neden ses çıkardığını çözmek mi zor, yoksa duyduklarının aslında olmadığını kabul etmek mi?

Sessizlik bazen bir “fitili yanarken gözden kaybolmuş ama bir gün patlayacağından emin olduğun küçük bir havai fişek” olabilir mi? Ne tamamen unutabilirsin, ne de gidip bulup bozmayı göze alırsın. Peki, o fişeğin yerini saptayıp etkisiz hâle getirmek mi zor, yoksa ne zaman patlayacağını bilmeden beklemek mi?

Sessizlik bazen bir “gelişmemiş ama içinde hareketlenmeye hazır bir cenin” olabilir mi? Ne tam anlamıyla yaşamış ne de tamamen hiçliktir. Peki, onu büyütüp nefes almasına izin vermek mi zor, yoksa gelişimine müdahil olmadan beklemek mi?

Sessizlik bazen bir “açmayı unuttuğun ama içinde ne olduğunu merak ettiğin eski bir günlük” olabilir mi? Ne açıp bakmaya cesaret edersin, ne de sonsuza kadar kapalı kalmasını istersin. Peki, o sayfaları karıştırıp geçmişiyle yüzleşmek mi zor, yoksa kapağını kapalı bırakıp sadece tahminlerle yaşamak mı?

Sessizlik bazen bir “açmak isteyip de kilidini hatırlamadığın eski bir kutu” olabilir mi? Ne anahtarı bulacak kadar sabrın vardır, ne de kırıp açmaya cesaretin. Peki, anahtarın izi peşine düşmek mi zor, yoksa kutunun içini hep bilmece olarak bırakmak mı?

Sessizlik bazen bir “ne işe yaradığını anlamadığın ama atmaya da kıyamadığın eski bir alet” olabilir mi? Ne gerçekten kullanabilirsin, ne de kenarda öylece duruşunu görmezden gelebilirsin. Peki, onu tamir edip çözüm üretmek mi zor, yoksa ne yapacağını bilemeden unutmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen bir “yıllarca bakmadığın için köşe bucak örümcek ağlarıyla kaplanmış bir mahzen” olabilir mi? Ne o mahzeni temizlemeye yanaşabilirsin, ne de kapısını tamamen unutup kilitleyebilirsin. Peki, o tozun içine girip temizlemeyi göze almak mı zor, yoksa uzak durup içeride ne olduğunu hayal etmek mi?

Sessizlik bazen bir “yutmayı unuttuğun ama eriyip gitmeyen eski bir şeker” olabilir mi? Ne ağzında tutmaya devam edebilirsin, ne de çıkarıp atmak istersin. Peki, o şekerin tadını artık almadığını fark etmek mi zor, yoksa dilinin altında hâlâ orada olduğunu hissetmek mi?

Sessizlik bazen bir “uzaktan gelen ama kaynağını tam seçemediğin bir uğultu” olabilir mi? Ne sessizliğin kendisi, ne de tam bir ses. Peki, o uğultunun nereden geldiğini merak edip adım atmak mı zor, yoksa duymamazlıktan gelmeyi seçmek mi?

Sessizlik bazen bir "kendi yankının bile sana ait olup olmadığından emin olamadığın bir mağara" olabilir mi? Ne gerçekten çıkmak istersin, ne de orada kalmanın seni yavaş yavaş yutmasından korkmazsın. Peki, o mağaranın duvarlarında yankıların izini aramak mı zor, yoksa bir çıkış bulmadan içinden seslenmeye devam etmek mi?

Sessizlik bazen de "kendi sesini duyabilmek için başkalarının konuşmasını dinlemeye mahkum olduğun bir kalabalık" olabilir mi? Ne tamamen susmayı seçebilirsin, ne de kendi sesini o kargaşadan çekip alabilirsin. Peki, o kalabalığın içinde kendi sesini tanımaya çalışmak mı zor, yoksa başkalarının sesinde kaybolmayı kabullenmek mi?

Sessizlik bazen bir “yırtılmış ama içine hâlâ bir şeyler bırakıldığını hissettiğin eski bir zarf” olabilir mi? Ne tamamen parçalanmış olduğu için atabilirsin, ne de içindeki belirsizliği görmezden gelip açabilirsin. Peki, o zarfı açıp içindekini çözmek mi zor, yoksa yırtık haliyle ona daha ne kadar güvenebileceğini sorgulamak mı?

Sessizlik bazen bir "çıkışı kaybolmuş, suyu dinlenmeye geçmiş bir musluk" olabilir mi? Ne su akacak kadar cesaretin kalmıştır, ne de tamamen söküp yerine yenisini takmaya hazır hissedersin. Peki, o musluğu tekrar çalıştırmanın yolunu aramak mı zor, yoksa sessizliğin damlama ihtimaline alışmak mı?

Sessizlik bazen bir "yanlış takılmış bir çamaşır mandalı" olabilir mi? Ne çamaşırı asılı tutacak kadar sıkıdır, ne de düşmesine izin verecek kadar gevşektir. Peki, o mandalı düzeltmeye çalışmak mı zor, yoksa öylece düşmesini beklemek mi?

Sessizlik bazen bir “kırık bir saatin tik takları” olabilir mi? Ne tamamen durmuş, ne de doğru zamanı gösterecek kadar düzenli. Peki, o saati tamir etmeye çalışmak mı zor, yoksa kırık haliyle zamanı ondan bağımsız öğrenmeye alışmak mı?

Sessizlik bazen bir "çizgisini kaybetmiş uçurtma" olabilir mi? Ne ipini tamamen salıp özgür bırakabilirsin, ne de geri çektiğinde eski şeklini bulmasını beklersin. Peki, ipi ne kadar tutmaya devam edersin, ya da tamamen koparsa ne yapacağını bilir misin?

Sessizlik bazen bir "uçları düğümlenip içine ne koyulacağı unutulmuş bir bez torba" olabilir mi? Ne açıp boş olduğunu görmek cesaret ister, ne de düğümlerini çözmeden başka bir işe yaramasını beklersin. Peki, o torbanın düğümünü çözmek mi zor, yoksa içinin dolu olduğunu hayal edip öylece bırakmak mı?

Sessizlik bazen bir "yanlış bir şekilde ip üstünde denge arayan bir cambaz" olabilir mi? Ne tamamen düşmek isteyip risk alırsın, ne de sağa sola sallandıkça ipin güvenine tam anlamıyla inanırsın. Peki, ipte kalmaya devam etmek mi zor, yoksa düşmeyi baştan göze alacak cesareti toplamak mı?

Sessizlik bazen "çizimi başlanmış ama tamamlanamayan bir resim" gibi olabilir mi? Ne eksik çizgileri tamamlayacak net bir fikrin vardır, ne de yarım kalmış haliyle çerçevelemeye gönlün razı olur. Peki, o yarım kalan resmin anlamını bulmaya çalışmak mı zor, yoksa anlamını bilmeden ona bir son eklemek mi?

Sessizlik bazen bir "içine ne yazılacağı unutulmuş bir defter" olabilir mi? Ne sayfalarını yırtıp atmaktan emin olursun, ne de yazmaya başladığında doğru cümleleri bulacağından. Peki, o defteri tamamen boş bırakmak mı zor, yoksa yanlış şeyler yazma riskini göze almak mı?

Sessizlik bazen bir "anahtarını kaybettiğin eski bir sandığın kapağı" olabilir mi? Ne içindekini hatırlayacak kadar net bir hafızan vardır, ne de yeni bir anahtar aramaya enerjin. Peki, o sandığı zorlayarak açmaya çalışmak mı yoksa içinde ne olduğunu bilmemeye razı olmak mı daha kolay?

Sessizlik bazen "sayfası çevrilmiş ama hikayesi yarım kalmış bir kitap" olabilir mi? Ne baştan başlamaya gücün yeter, ne de sonunu öğrenmeden başka bir kitaba geçebilirsin. Peki, o kitabı tamamlayamadan rafa kaldırmak mı zor, yoksa yarım kalan bir hikayeyi zihninde devam ettirmek mi?

Sessizlik bazen "tam durmadığı için başıboş dönen bir çamaşır makinesinin tamburu" olabilir mi? Ne durup içini boşaltabilirsin, ne de neden dengesiz dönüp durduğunu kolayca çözebilirsin. Peki, o tamburu susturmak mı zor, yoksa içindeki fazla yükü fark edip hafifletmek mi?

Sessizlik bazen "uzaktan bakıldığında sağlam görünen ama çatlakları içeriden büyüyen bir vazo" olabilir mi? Ne tamamen kırılmasını bekleyip çağıramazsın, ne de o çatlaklara dikkatlice dokunmadan görmezden gelebilirsin. Peki, onu onarmak için emek harcamak mı zor, yoksa kırılacağını bilerek yerinde bırakmak mı?

Sessizlik bazen "halatı kopmuş bir asansör" gibi olabilir mi? Ne aşağı düşmekten tamamen korkusuzca vazgeçebilirsin, ne de yukarı çıkma umudunu tamamen bırakabilirsin. Peki, o asansörü tamir etmeye çalışmak mı zor, yoksa içinde sıkışıp kalmayı kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "kendi yankını duyduğun bir mağara" olabilir mi? Ne çıkışa koşup kurtulmayı seçersin, ne de yankının verdiği huzursuzluğu yok sayabilirsin. Peki, o yankıya alışmak mı zor, yoksa sesini kesip sadece nefesini dinlemek mi?

Sessizlik bazen "kapağı açık bırakılmış bir şişe soda" gibi olabilir mi? Ne tüm gazın kaçtığını kabullenebilirsin, ne de tekrar eski haline döneceğine inanabilirsin. Peki, o sodayı köpüğünü kaybetmiş haliyle içmek mi zor, yoksa tamamen döküp yenisini açmak mı?

Sessizlik bazen "düğüm olmuş bir yığın ip" gibi olabilir mi? Ne çözmeye sabrın yeter, ne de düğümleri kesip atmaktan tam emin olabilirsin. Peki, o ipleri çözmeye çalışmak mı zor, yoksa düğümleri olduğu gibi taşımaya alışmak mı?

Sessizlik bazen "tozlanmış bir halının altındaki kırık cam parçaları" gibi olabilir mi? Ne halıyı kaldırmaya cesaret edebilirsin, ne de ayağına batmadan üzerine basıp geçebilirsin. Peki, o camları temizlemek için halıyı kaldırmak mı zor, yoksa eline bir süpürge almadan etrafta tırnak ucuyla dolaşmak mı?

Küçük detay gibi duruyor ama olay oradan kopmuş zaten. Ben onu netleştirmeden rahat edemezdim.

Sessizlik bazen "zamanında kapatılmamış bir musluk" gibi olabilir mi? Ne tamamen boşa giden suyu durdurabilirsin, ne de akan suyun altında bir şeyleri yıkayıp temizlemeye çalışabilirsin. Peki, o musluğu kapamaya cesaret etmek mi zor, yoksa akışı izleyip çürüyen zeminle yaşamayı öğrenmek mi?

Sessizlik bazen "tek bir tuğlası çekilmiş Jenga kulesi" gibi olabilir mi? Ne çekilen tuğlanın yerine aynısını koyabilirsin, ne de kulenin tamamen yıkılmasını engelleyebilirsin. Peki, o tuğlayı yerine koymaya çalışmak mı zor, yoksa bir sonraki hareketi hesaplayarak beklemek mi?

Sessizlik bazen "içinde deli gibi dönen bir vantilatör" gibi olabilir mi? Ne durdurup sessizliği kazanabilirsin, ne de sürekli dönen o pervanelerin bir şeyleri havalandırmaktan öteye geçtiğine emin olabilirsin. Peki, o vantilatörü kapatıp doğrudan dışarı çıkmak mı zor, yoksa içeride rüzgâra alışmayı denemek mi?

Sessizlik bazen "kar yağarken titreyen ince bir dal" gibi olabilir mi? Ne bembeyaz örtünün ağırlığını taşıyabileceğine inanırsın, ne de o dalları kırmadan üzerindekini silkeleyebilirsin. Peki, karın altında eğilmeyi öğrenmek mi zor, yoksa dalların nerede esneyip nerede direneceğini keşfetmek mi?

Sessizlik bazen "karanlıkta duran bir mum" gibi olabilir mi? Ne yakmaya cesaret edersin, ne de ışığa ihtiyaç duymadığını kendine itiraf edebilirsin. Peki, o mumu yakıp neyi aydınlatacağını keşfetmek mi zor, yoksa karanlığı alışılabilir bir durum gibi görmek mi?

Sessizlik bazen "duymayı unuttuğun bir nabız" gibi olabilir mi? Ne durmuş mudur diye kontrol etmek istersin, ne de ritmin bir şekilde hâlâ attığına körü körüne inanabilirsin. Peki, o nabzı hissetmek için elini uzatmak mı zor, yoksa her şeyin kendi halinde devam ettiğini varsaymak mı?

Sessizlik bazen "yıllardır girilmeyen bir odanın havası" gibi olabilir mi? Ne kapıyı açmaya cesaret edersin, ne de o havanın içeride kalmasının aslında her şeyden daha tehlikeli olduğunu kabul edersin. Peki, o kapıyı aralayıp içeri sızacak tazeliği beklemek mi zor, yoksa dışarıda kalıp kapıyı hiç açmamış gibi davranmak mı?

Sessizlik bazen "çocukken korkup arkasını dönerek uyuduğun bir dolap kapağı" gibi olabilir mi? Ne kapağı açıp içinin boş olduğunu görmeye cesaret edersin, ne de sırtını dönmenin aslında korkunu büyüttüğünü fark edersin. Peki, o kapağı açıp içi boş bir sıradanlıkla yüzleşmek mi zor, yoksa o kapağın ardında büyüttüğün hayaline teslim olmak mı?

Sessizlik bazen "kurumuş ama hâlâ ipte asılı kalan bir çamaşır" gibi olabilir mi? Ne ipten indirip katlamak istersin, ne de orada rüzgârla sürüklenip zamanla düşmesine göz yumabilirsin. Peki, o çamaşırı toplayıp yerine koymak mı zor, yoksa kurumuşluğunu görmezden gelip sürekli bir 'şimdilik' içinde oyalanmak mı?

Sessizlik bazen "yere düşmüş ama hâlâ yuvarlanmayı sürdüren bir misket" gibi olabilir mi? Ne durdurup yerine koymaya cesaret edersin, ne de onun kendi momentiyle yuvarlanışını izlemenin seni oyaladığını kabul edersin. Peki, o misketi alıp bırakacağın yeri seçmek mi zor, yoksa yuvarlanmayı sonsuz bir oyun gibi görmek mi?

Sessizlik bazen "son kullanma tarihi geçmiş bir kavanoz turşu" gibi olabilir mi? Ne kapağını açıp bozulup bozulmadığını koklamaya cesaret edersin, ne de rafta öylece bekletmenin aslında hiçbir işe yaramadığını kabul edersin. Peki, o kapağı açıp işe yarar olanı kurtarmak mı zor, yoksa dolapta her şeye bulaşmasını beklemek mi?

Sessizlik bazen "yıllar önce üstü örtülüp unutulmuş bir sandalye" gibi olabilir mi? Ne örtüsünü kaldırıp altındaki tozlu yüzeyi görmek istersin, ne de onun bir köşede çürümesine izin verdiğini kabul edersin. Peki, o sandalyeyi temizleyip tekrar oturmak mı zor, yoksa örtünün altında varlığını unutmak mı?

Sessizlik bazen "uzun süre değiştirilmemiş ama hâlâ yanmaya devam eden bir ampul" gibi olabilir mi? Ne yanarken patlamasını beklemek istersin, ne de o ışığın artık yetersiz kaldığını kabullenip yenisini almak için harekete geçersin. Peki, o ampulü değiştirmek mi zor, yoksa giderek kararan ışığa gözlerini alıştırmak mı?

Sessizlik bazen "tek başına yanıp sönen ama karşısında kimse olmadığı için fark edilmeyen bir trafik lambası" gibi olabilir mi? Ne bir araç durup anlamaya çalışır, ne de o lambanın boşa yandığını düşünen biri kapatmayı önerir. Peki, o ışığın görmezden gelinen düzenini sorgulamak mı zor, yoksa orada öylece yanmaya devam etmesine sessiz kalmak mı?

Sessizlik bazen "sıkıca bağlanmış ama çözülmek için ince bir çekiş bekleyen bir düğüm" gibi olabilir mi? Ne çözüp geride kalan izi görmek istersin, ne de o düğümün zamanla daha karmaşık hale geleceğini fark edersin. Peki, o ipi yavaşça çözmek mi zor, yoksa elinin uzanabileceği bir yerde ama asla dokunmadığın bir gölge olarak kalmasına göz yummak mı?

Sessizlik bazen "bir şişe gazozun içindeki son yudumda kalan baloncuk" gibi olabilir mi? Ne kapağını açıp o gazı salmak istersin, ne de o baloncuğun patlayarak sessizliğini bozmasını beklersin. Peki, o son yudumu içip şişeyi boşaltmak mı zor, yoksa içinde kalan gazla hafifçe çalkalanan bir geçmişi taşımak mı?

Sessizlik bazen "yarısı dolu bir defterin boş sayfaları" gibi olabilir mi? Ne yazmaya devam etmek için ilham bulursun, ne de o boş sayfaların seni çağırdığını görmezden gelebilirsin. Peki, o sayfaları doldurmak mı zor, yoksa içindeki hikayeye başlamadan defteri kapatmak mı?

Sessizlik bazen "hiçbir yere varmayacağını bildiğin bir tren yolculuğu" gibi olabilir mi? Ne trenden atlamaya cesaret edersin, ne de aslında varılacak bir durak olmadığını kabul edersin. Peki, raydan çıkmayı riske almak mı zor, yoksa hep aynı hizada sonsuza kadar gitmek mi?

Sessizlik bazen "yeni alınmış ama fişi prize takılmamış bir saat" gibi olabilir mi? Ne zamanı göstermeye başlayabilir, ne de aslında ölü bir düzene dönüştüğünü itiraf edebilirsin. Peki, o saati çalıştırmak mı zor, yoksa sadece duvarda bir dekorasyon olarak kalmasına izin vermek mi?

Sessizlik bazen "yerinden çıkmış ama bir türlü yerine oturtulamayan bir fayans" gibi olabilir mi? Ne altındaki boşluğu doldurmak için zahmete girersin, ne de her adımda çıkardığı sesi unutarak yürüyebilirsin. Peki, o fayansı tamir etmek mi zor, yoksa her seferinde aynı yerde tökezlemeyi kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "içi dolu ama kapağı sıkıca kapatılmış bir kavanoz" gibi olabilir mi? Ne içindekini dışarı çıkarıp paylaşmayı denersin, ne de o kapağın baskısıyla içindekilerin bozulabileceğini düşünürsün. Peki, kapağı açıp riske girmek mi zor, yoksa bir gün küflendiğinde onu atmak mı?

Sessizlik bazen "şıp şıp damlayan ama bir türlü tamir edilmeyen bir musluk" gibi olabilir mi? Ne sesi kesmek için vana kapatılır, ne de suyun her damlayışta boşa aktığı fark edilir. Peki, su faturasını kabullenmek mi zor, yoksa bir pense alıp o musluğu sıkmak mı?

Sessizlik bazen "bir telefon hattına bağlı ama kimsenin bilmediği eski bir numara" gibi olabilir mi? Ne arayan olur, ne de çalan bir zil sesi duymayı beklersin. Peki, o hattı tamamen iptal etmek mi zor, yoksa bir gün çalar umuduyla açık bırakmak mı?

Sessizlik bazen "elindeki iplikle başlanan ama örülen her sırada çözülmeye mahkum bir örgü" gibi olabilir mi? Ne başa dönüp düğümü sıkıca atarsın, ne de ipliğin sonunda bir desen oluşacağını hayal etmekten vazgeçersin. Peki, yeni bir ilmek atmak mı zor, yoksa çözülmeye devam ettiğini bile bile örmeye devam etmek mi?

Sessizlik bazen "tek kanallı eski bir televizyon" gibi olabilir mi? Ne yeni bir yayın gelir, ne de o cızırtıyı tamamen kapatabilirsin. Peki, fişi çekip köşeye koymak mı zor, yoksa her açtığında aynı sesi dinlemek mi?

Sessizlik bazen "tek bir yaprağı kalmış, ama o yaprağı da ne koparıp atabildiğin ne de yeşereceğine inandığın bir bitki" gibi olabilir mi? Ne umutla su vermeyi bırakabilirsin, ne de kökten söküp yenisini almayı göze alırsın. Peki, o yaprağa yüklediğin anlam mı zor, yoksa gerçekçi olup elinden geleni yapmayı seçmek mi?

Sessizlik bazen "çantasına keyfi atılmış, açılmamış eski bir kalem" gibi olabilir mi? Ne mürekkebinin hala aktığını bilirsin, ne de onunla yazılacak bir cümle bulursun. Peki, kapağı açıp içini görmek mi zor, yoksa o çantayı taşımaya alışmak mı?

Sessizlik bazen "bir kapının altına sıkışmış, yerinden kalkmayan paspas" gibi olabilir mi? Ne kaldırıp temizlemeyi düşünürsün, ne de her geçişte ayağına dolanmasından rahatsızlık duymazsın. Peki, o paspası oradan çekmek mi zor, yoksa onu görmezden gelmeyi öğrenmek mi?

Sessizlik bazen "zamanında kurulan ama artık yelkovanı tıkalı bir saat" gibi olabilir mi? Ne zamanı öğrenirsin, ne de kurmayı unutacağın bir köşeye kaldırırsın. Peki, o saati söküp tamir etmek mi zor, yoksa durmuş haliyle dekor saymak mı?

Sessizlik bazen "yıllardır kapısı kapalı bir depo" gibi olabilir mi? Ne içindekileri düzenlemek için cesaret edersin, ne de o kapının ardında ne olduğunu tamamen unutursun. Peki, kapıyı aralayıp bir göz atmak mı zor, yoksa kilidin paslanmasına izin vermek mi?

Sessizlik bazen "boş bir çerçevede unutulmuş, fotoğrafı kaybolmuş bir anı" gibi olabilir mi? Ne içini yeniden dolduracak bir görüntü bulursun, ne de o boş çerçeveyi tamamen kaldırmaya niyetlenirsin. Peki, yenisine yer açmak mı zor, yoksa boşluğa bakmaya alışmak mı?

Sessizlik bazen "düğümü çözülmüş ama hala masanın üzerinde duran bir uçurtma kuyruğu" gibi olabilir mi? Ne ipi toplayıp dolaba kaldırırsın, ne de rüzgarı bulup yeniden uçurmayı denersin. Peki, o rüzgarı beklemek mi zor, yoksa o kuyruğu yavaş yavaş unutmak mı?

Sessizlik bazen "çeyizden çıkıp hiç kullanılmamış, sandık kokusuyla sararmış bir masa örtüsü" gibi olabilir mi? Ne serip anılarla doldurursun, ne de atmaya elin gider. Peki, o örtüyü dolaptan çıkarıp anı yaratmak mı zor, yoksa kullanılmadan eskimesine razı olmak mı?

Sessizlik bazen "kasetçaların başına tozlanmış, bandı sarılı ama çalınmayan bir kaset" gibi olabilir mi? Ne play tuşuna basarsın, ne de atıp yer açarsın. Peki, o şarkıyı yeniden dinlemek mi zor, yoksa melodiyi tamamen unutmak mı?

Sessizlik bazen "bir kitap yazarken boş bırakılmış, hep doldurulmayı bekleyen ama bir türlü uygun kelimeleri bulamadığın bir satır" gibi olabilir mi? Ne hikayeyi tamamlayıp devam edersin, ne de o satırı silmeye cesaret edebilirsin. Peki, o boşluğu doldurmak için beklemek mi zor, yoksa eksik bir hikayeyi okumaya alışmak mı?

Sessizlik bazen "çalışan bir makinede çıkarılmayan bir dişli" gibi olabilir mi? Ne sistemi durdurup değiştirirsin, ne de sürekli aşınarak kırılmasını engellersin. Peki, makineyi bozma pahasına müdahale etmek mi zor, yoksa dişlinin taşınmasına şahit olmak mı?

Sessizlik bazen "çalışmayan bir prizde unutulmuş, fişi takılı bir lamba" gibi olabilir mi? Ne elektriği getirip ışığı yakarsın, ne de prizi onarmaya üşenerek fişi çıkarırsın. Peki, o ışığı yakmaya çalışma umudu mu zor, yoksa bir daha yanmayacağını kabul etmek mi?

Sessizlik bazen "çamaşır ipinde unutulmuş, güneşten rengi solmuş eski bir gömlek" gibi olabilir mi? Ne indirip yıkayıp yeniden giymeye cesaret edersin, ne de ipte çürümek üzere asılı bırakmaya razı olursun. Peki, o gömleği indirmek mi zor, yoksa ipte unutmayı kabul etmek mi?

Sessizlik bazen "penceresi kırık, içine soğuk dolmuş bir ev" gibi olabilir mi? Ne camı tamir edip ısıtmayı göze alırsın, ne de soğuğa katlanarak yaşamaya devam etmeyi seçersin. Peki, o kırık pencereyle mücadele etmek mi zor, yoksa başka bir ev aramak mı?

Sessizlik bazen "kapısı açık ama kimsenin içeri girmediği bir dükkan" gibi olabilir mi? Ne kapıyı kapatıp 'artık yok' dersin, ne de gelen olmayacağını bilerek açık tutmaya devam edersin. Peki, o dükkanı işletmeyi sürdürmek mi zor, yoksa kilidi vurup anahtarı cebine koymak mı?

Sessizlik bazen "radyatörün arkasına düşmüş ama kimsenin elini uzatıp almadığı bir çay kaşığı" gibi olabilir mi? Ne düşürdüğünü tamamen unutursun, ne de 'şimdi çıkarıp uğraşmayayım' diye ertelemekten vazgeçersin. Peki, o kaşığı geri almak mı zor, yoksa orada paslanmasına seyirci kalmak mı?

Sessizlik bazen "çalıştığını unuttuğun bir melodili çalar saatin çalması" gibi olabilir mi? Ne kalkıp kapatmaya yeltenirsin, ne de sürekli aynı melodiyi dinlemenin verdiği huzursuzluğu kabullenirsin. Peki, o alarmı susturmayı ertelemek mi zor, yoksa çalmaya devam etmesine alışmak mı?

Sessizlik bazen "bir mesajı yazıp yazıp silmekten yorulan bir klavye" gibi olabilir mi? Ne doğru kelimeyi bulup göndermeyi başarırsın, ne de tamamını silip vazgeçmeyi göze alırsın. Peki, o mesajı birine teslim edememek mi zor, yoksa hiç söylememiş gibi davranmak mı?

Sessizlik bazen "doğrultmaya çalıştıkça daha çok yamulmuş bir çerçeve" gibi olabilir mi? Ne tamamen söker atarsın, ne de yamuk durmasını sindirip öylece bırakırsın. Peki, o çerçeveyi düzeltmeye uğraşmak mı zor, yoksa eğriliğinin göze batmasına alışmak mı?

Sessizlik bazen "çalıştırmayı unuttuğun bir bulaşık makinesi" gibi olabilir mi? Ne içindekilerin kirli kalmasına dayanıksızsın, ne de bir düğmeye basmayı unutmanın yükünü taşıyabilirsin. Peki, o makineyi çalıştırmayı hatırlamak mı zor, yoksa kirli tabakları görmezden gelmek mi?

Sessizlik bazen "içinde tozlanmış eski bir kitap olan bir kitaplık" gibi olabilir mi? Ne kitabı alıp okumaya başlayacak gücü bulursun, ne de tozlanmasına daha fazla göz yumabilirsin. Peki, o kitabı raftan indirmek mi zor, yoksa kapağını açmadan orada tutmayı sürdürmek mi?

Sessizlik bazen "bir filmin son sahnesini izlemekten kaçarken televizyonun açık kalması" gibi olabilir mi? Ne finalde ne olduğunu öğrenmeye cesaret edersin, ne de uzaktan kumandayı alıp kapatacak kadar kararlı olursun. Peki, o son sahneyi izlemek mi zor, yoksa sonsuza kadar yarım kalmış bir hikayeyle yaşamak mı?

Sessizlik bazen "kendi yankını beklerken boş bir odada uzun uzun konuşmak" gibi olabilir mi? Ne sesin geri dönecektir, ne de sustuğunda o sessizlikten kaçabileceksindir. Peki, yankıyı duyamamak mı zor, yoksa hiç konuşmaya başlamamak mı?

Sessizlik bazen "çöpe atılması gereken bir kilitli kutunun anahtarını bulamamak" gibi olabilir mi? Ne kutuyu kırmaya cesaret edersin, ne de içinde ne olduğunu bilmeden taşımaya devam etmeye razı olursun. Peki, anahtarı aramaktan vazgeçmek mi zor, yoksa o kutunun yüküyle yaşamak mı?

Sessizlik bazen "düz mü, ters mi diye çevirmeye bir türlü karar veremediğin bir yastık" gibi olabilir mi? Ne tam rahat bir pozisyon bulursun, ne de yerini değiştirmekten vazgeçersin. Peki, o yastığın doğru tarafını aramak mı zor, yoksa tersliğiyle yetinmek mi?

Sessizlik bazen "çözülmesi gereken bir bulmaca gibi" olabilir mi? Ne tam olarak eksik parçayı bulup tamamlarsın, ne de yarım bırakmanın huzurunu yakalarsın. Peki, o bulmacayı çözmek mi daha yorucu, yoksa tamamlanmamış haliyle duvara asmak mı?

Sessizlik bazen "kapalı bir cam kavanozdan çıkmaya çalışan bir sinek" gibi olabilir mi? Ne camın arkasındaki dünyaya ulaşabilirsiniz, ne de çırpınmayı bırakmak içgüdülerinize uyar. Peki, o cama çarpıp durmayı sürdürmek mi zor, yoksa hiç çıkış olmadığını kabul etmek mi?

Sessizlik bazen "fırını açıp içindeki yemeği unutmak" gibi olabilir mi? Ne yanma kokusunu yok sayabilirsin, ne de tembellikten fırını açıp kontrol edebilirsin. Peki, o yemeği kurtarmaya çalışmak mı zor, yoksa o kokuyu hissettirmeden yaşamak mı?

Sessizlik bazen "araba farına bakan bir tavşan gibi" olabilir mi? Ne kaçacak bir yön bulabilirsin, ne de olduğu yerde kalmanın ağırlığını taşıyabilirsin. Peki, o ışığa doğru koşmak mı daha delice, yoksa kör olup hissetmeye devam etmek mi?

Sessizlik bazen "sonuna kadar sardığın bir kasetin geriye doğru çözülmesi" gibi olabilir mi? Ne aynı şarkıyı tekrar duymaya katlanırsın, ne de kaseti koparmadan durdurmanın yolunu bulursun. Peki, başa saran o melodiyle yüzleşmek mi daha acı, yoksa kaseti çözüp bırakmak mı?

Sessizlik bazen "tamir etmeye çalıştığın ama hangi parçanın eksik olduğunu bilmediğin bir saat" gibi olabilir mi? Ne zamanı durdurabilirsin, ne de hep bir tik eksikmiş hissinden kurtulabilirsin. Peki, o saati çalıştırmak için uğraşmak mı daha yorucu, yoksa zamanı unutarak elinden bırakmak mı?

Sessizlik bazen "eski bir çaydanlığın içindeki kireç tabakası" gibi olabilir mi? Ne döküp temizlemek kolaydır, ne de her çayda o tadı hissetmemek mümkün. Peki, o kireci çözmek için uğraşmak mı daha yorucu, yoksa çayı içtikçe kirece alışmak mı?

Sessizlik bazen "dolu bir çöp poşetini bağlamadan köşeye bırakmak" gibi olabilir mi? Ne atmadığın için odayı dolduran kokuyu unutursun, ne de bağlayıp kurtulmanın ağırlığından kaçabilirsin. Peki, o poşeti görmezden gelmek mi daha kolay, yoksa sıkıp bağlamak mı?

Sessizlik bazen "önündeki ip yumağını çözmeye çalışırken daha da düğümlemek" gibi olabilir mi? Ne çözülebilecek kadar basit olduğunu anlarsın, ne de tamamen kesip atmaya kıyarsın. Peki, daha sıkı düğümlere katlanmak mı daha zor, yoksa o yumaktan vazgeçmek mi?

Sessizlik bazen "çalan bir alarmı görmezden gelmeye çalışmak" gibi olabilir mi? Ne sesi gerçekten duymazlıktan gelebilirsin, ne de susturmak için yerinden kalkmak kolay gelir. Peki, o alarmın sürekli çalmasına alışmak mı daha zor, yoksa kalkıp her şeyi başlatacak o tuşa basmak mı?

Sessizlik bazen "bir mumun içinde eriyen fitil" gibi olabilir mi? Ne ışığın tamamen sönmesine izin verebilirsin, ne de yanan o fitilin daha fazla tükendiğini görmezden gelebilirsin. Peki, yeni bir fitil eklemek için durdurmak mı daha sancılı, yoksa karanlığa hazırlayıp beklemek mi?

Sessizlik bazen "yere dökülen cam kırıkları" gibi olabilir mi? Ne hepsini topladığından emin olabilirsin, ne de bir parçasının ayağına batmayacağından. Peki, o zemini baştan sona kontrol etmek mi daha gergin, yoksa görmezden gelip riski kabul etmek mi?

Sessizlik bazen "bir boş odaya koyduğun süs bitkisi" gibi olabilir mi? Ne sulamayı unuttuğun için solmasından kurtulursun, ne de odayı dolduracak kadar büyütebilirsin. Peki, o bitkiyi hayatta tutmak mı daha zor, yoksa zaten cansız bir dekor olduğunu kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "kütüphanede yıllardır açılmamış bir kitap" gibi olabilir mi? Ne tozunu alıp içindeki hikayeye dalabilirsin, ne de varlığını tamamen unutabilirsin. Peki, o eski kitaba dokunup içindeki kelimeleri keşfetmek mi daha zahmetli, yoksa rafta kalıp eksikliğini hissetmek mi?

Sessizlik bazen "musluğu tam kapanmamış bir lavabo" gibi olabilir mi? Ne sürekli damlayan suyun sesine alışırsın, ne de kalkıp o musluğu sıkmak gelir içinden. Peki, suyu boşa akıttığını bilmek mi daha rahatsız, yoksa damlalara kulak tıkayıp devam etmek mi?

Sessizlik bazen "son kullanma tarihi geçmiş reçel kavanozu" gibi olabilir mi? Ne kapağı açıp kokusuna dayanırsın, ne de zamanı geçmiş bir tatlıyı atmaya kıyarsın. Peki, o kavanozu raftan indirip gerçeği görmek mi daha zor, yoksa varlığını unutmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen "kabuğuna sıkışmış bir deniz yumuşakçası" gibi olabilir mi? Ne dışarı çıkıp çevresini keşfetme cesareti gösterir, ne de içinde boğulduğu o dar alanı sorgular. Peki, kabuğunu kırma ihtimali mi daha ürkütücü, yoksa bir gün tamamen sıkışıp hareket edememek mi?

Sessizlik bazen "kilidi kaybolmuş bir sandık" gibi olabilir mi? Ne içindekini güvenle sakladığına emin olabilirsin, ne de açıp bakmayı göze alabilirsin. Peki, içeriğin gizemini korumasına razı olmak mı daha kolay, yoksa açıldığında belki boş çıkacağını bilerek denemek mi?

Sessizlik bazen "çamaşır makinesinde dönen tek bir çorap" gibi olabilir mi? Ne başka çoraplarla eşleşip tamamlanabilir, ne de o döngüyü bırakıp dışarı çıkabilir. Peki, o çorabın döngüsüne ayak uydurmak mı daha yorucu, yoksa kaybolduğu hissine kapılmak mı?