Evde kalmak zor, ama aileye hayır diyemem

Sessizlik bazen "çöp kutusuna atılmış bir mektup" gibi olabilir mi? Ne okunmamış kalmaya razı olur, ne de tamamen yok olmayı başarabilir. Peki, o mektubu çıkarıp okumak mı daha cesaret ister, yoksa varlığını bilip orada çürümesine göz yummak mı?

Sessizlik bazen "yanlış çalınmış bir şarkının yankısı" gibi olabilir mi? Ne susturmayı denersin, ne de akışına bırakarak düzgün bir melodiye dönüşmesini beklersin. Peki, o şarkıyı baştan çalma cesareti mi daha zor, yoksa kulakların alışır diye umut etmek mi?

Sessizlik bazen "yarım yazılmış bir günlük" gibi olabilir mi? Ne tamamlayacak cesareti bulursun, ne de boş sayfalarını yırtıp atmaya. Peki, o eksik hikayeyi kabul etmek mi daha kolay, yoksa devamını yazmaya korkmak mı?

Sessizlik bazen "boş bir çatının altındaki bekleyen bir koltuk" gibi olabilir mi? Ne üzerine oturup rahatça dinlenebilirsin, ne de kaldırıp başka bir yerde yer bulabilirsin. Peki, o koltuğu olduğu yerde bırakmak mı daha kolay, yoksa altındaki zemini kaybetme riskini göze almak mı?

Sessizlik bazen "tırmanmayı göze alamadığın eski bir merdiven" gibi olabilir mi? Ne o basamakların nereye çıktığını bilirsin, ne de çökme korkusuyla adım atmaya cesaret edersin. Peki, orada kalıp hayalini kurmak mı daha güvenli, yoksa çıkışın belirsizliğiyle yüzleşmek mi daha zor?

Sessizlik bazen "kimse açmasın diye düğümü çözülemez hale getirilmiş bir balon" gibi olabilir mi? Ne içindeki havayı serbest bırakıp hafifletirsin, ne de patlamasından korkmana engel olursun. Peki, o düğümü çözecek kadar sabırlı olmak mı zor, yoksa patlamayı beklemek mi?

Sessizlik bazen "kilidini unutmuş bir saat gibi" olabilir mi? Ne zamanı doğru gösterir, ne de tamamen durduğu için fark edilmez. Peki, o saati düzeltmek için uğraşmak mı daha anlamlı, yoksa zamanı başka bir yerde arayıp ona veda etmek mi?

Sessizlik bazen "anlamı yitirmiş bir harita" gibi olabilir mi? Ne gideceğin bir yer bulursun, ne de elindekini tamamen atarsın. Peki, o haritada yeni yollar çizmeye cesaret etmek mi zor, yoksa kaybolmayı kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "diğer yüzünü çevirmeyen bir madeni para" gibi olabilir mi? Ne yazıdan vazgeçebilirsin, ne de sürekli tura geleceğine inanabilirsin. Peki, o parayı çevirmek mi çaba ister, yoksa cebinde ağırlık yapmasına alışmak mı?

Sessizlik bazen "kırık bir saatin iki kere doğruyu göstermesi" gibi olabilir mi? Ne o anlara güvenebilirsin, ne de tamamen hatalı olduğunu sanıp bozarsın. Peki, o iki doğru anı beklemek mi teselli, yoksa saati çözmeye çalışmak mı hezimet?

Sessizlik bazen "paslanmış bir anahtar" gibi olabilir mi? Ne eskiden açtığı kapının ardını hatırlarsın, ne de artık başka bir kilide uyar. Peki, o anahtarı elinde tutmak mı umut, yoksa onu bırakıp yenisini aramak mı daha ağır?

Sessizlik bazen "içi boş bir armağan paketi" gibi olabilir mi? Ne açmaya değecek bir şey bulursun, ne de hediye olduğunu unutup atmaya karar verirsin. Peki, o boşluğu kabul etmek mi daha zor, yoksa içinde bir şey varmış gibi davranmaya devam etmek mi?

Sessizlik bazen "kendi kendine kapanan bir kitap" gibi olabilir mi? Ne bir daha açıp devam etmeye cesaret edersin, ne de içinde kalanı bilmeden bir köşeye bırakabilirsin. Peki, o kitabı yeniden açmak mı daha çetin, yoksa yazılmış kısmıyla yetinmek mi daha ağır?

Sessizlik bazen "yanlış notaları arasında sıkışmış bir müzik parçası" gibi olabilir mi? Ne melodiyi tamamlayabilirsin, ne de tüm sesi susturup yeniden başlamak istersin. Peki, o notaları düzeltmek için çabalamak mı yorar, yoksa hataların arasında kaybolmayı kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "karanlık bir odadaki unutulmuş bir lamba" gibi olabilir mi? Ne ampul yanar, ne de gerçekten bozuk mudur diye kontrol etmeye cesaret edersin. Peki, o karanlığa alışmak mı daha kolay, yoksa lambayı yakmayı denemek mi?

Sessizlik bazen "çözülmeden düğümlenmiş bir ip" gibi olabilir mi? Ne çekip açabilirsin, ne de kesip atmaya karar verebilirsin. Peki, o düğümü çözmek için uğraşmak mı tükenir, yoksa elinde düğümle yaşamaya alışmak mı daha zor?

Sessizlik bazen "bir yapbozdan eksik kalan son parça" gibi olabilir mi? Ne tüm resmi tamamlayabilirsin, ne de eksik parçasını bulmadan huzur bulabilirsin. Peki, eksikliği kabullenip resmi öyle mi asarsın, yoksa yıllarca o parçayı mı ararsın?

Sessizlik bazen "ilkbaharda açmadan geçen bir çiçek" gibi olabilir mi? Ne uygun mevsimi beklediğinden eminsindir, ne de tamamen solduğunu kabullenebilirsin. Peki, çiçeği sulamaya devam etmek mi daha umutlu, yoksa toprağın değiştireceği baharı beklemek mi daha sabır isteyen?

Sessizlik bazen "delik bir leğen" gibi olabilir mi? Ne suyu bir yerde tutar, ne de tamamen boşaltmana izin verir. Peki, o leğeni tamir etmeye çalışmak mı daha zahmetli, yoksa yeni bir leğene geçene kadar damlayışını izlemek mi daha sinir bozucu?

Sessizlik bazen "gördüğün ama ulaşamadığın bir raftaki kavanoz" gibi olabilir mi? Ne uzanıp alabilirsin, ne de tamamen unutmak mümkün olur. Peki, bir merdiven bulup almak mı daha zahmetli, yoksa rafta ne olduğunu bilmiyormuş gibi yapmak mı daha yorucu?

Sessizlik bazen “içine bırakılmış ama açılmamış bir mektup” gibi olabilir mi? Ne içindekini öğrenmeden rahat edersin, ne de mektubu açıp okumanın nelere sebep olacağını bilirsin. Peki, açıp yüzleşmek mi daha tedirgin edici, yoksa bir gün kendiliğinden açılmasını beklemek mi daha çaresiz?

Sessizlik bazen "çalan bir alarmı susturmayı unutmak" gibi olabilir mi? Ne çalmayı bırakır, ne de sesini tamamen duymazdan gelebilirsin. Peki, alarmı kapatmaya cesaret etmek mi daha ürkütücü, yoksa o sesle yaşamayı alışkanlık haline getirmek mi daha yorucu?

Sessizlik bazen “yanlış numaraya atılmış bir mesaj” gibi olabilir mi? Ne gönderdiğin kişiye ulaşıp ulaşmadığını bilirsin, ne de alıcının cevap verip vermeyeceğiyle yüzleşebilirsin. Peki, doğru numarayı bulmaya çalışmak mı daha yorucu, yoksa cevapsız bir bekleyiş içinde kalmak mı daha yalnız hissettirir?

Sessizlik bazen "soğuyan bir yemek" gibi olabilir mi? Ne tekrar ısıtmak eskisi gibi yapar, ne de soğuk haliyle yemeye insanın içi siner. Peki, yeniden pişirmeye değer mi, yoksa sofradan kalkmak mı daha kolaydır?

Sessizlik bazen “yazılmamış bir cümle” gibi olabilir mi? Ne söyleyip rahatlayabilirsin, ne de tamamen içinde tutup unutabilirsin. Peki, o cümleyi kurmayı denemek mi daha ağır, yoksa hiç var olmamış gibi yapmak mı daha sinsice tüketir?

Sessizlik bazen “boş bir oda” gibi olabilir mi? Ne içini tamamen terk edebilirsin, ne de orada bir şeylerin eksik olduğunu hissetmekten kurtulabilirsin. Peki, odayı doldurmaya çalışmak mı daha zor, yoksa boşluğuyla barışmayı öğrenmek mi daha sancılı?

Sessizlik bazen “tavan arasında unutulmuş bir eşya” gibi olabilir mi? Ne tam olarak ne işe yaradığını hatırlarsın, ne de oraya neden koyduğunu bilirsin. Peki, o eşyayı indirip işlevini çözmek mi daha zahmetli, yoksa varlığını yok saymak mı daha kolay?

Sessizlik bazen “duvarda asılı bir tablo” gibi olabilir mi? Ne yerinden indirip başka bir yere koyarsın, ne de görmezden gelebilirsin. Peki, o tabloyu değiştirmeye cesaret etmek mi daha riskli, yoksa hep oradaymış gibi alışmaya çalışmak mı daha körleştiricidir?

Sessizlik bazen “çalan bir telefon ama açmaya gitmemek” gibi olabilir mi? Ne kimin aradığını bilirsin, ne de çalmaya devam etmesine tamamen kayıtsız kalırsın. Peki, telefonu açmak mı daha zor, yoksa hep meşgul sinyali vermeye alışmak mı daha büyük bir kaçıştır?

Sessizlik bazen "bitim tarihi geçmiş ama hala kokmayan bir gıda" gibi olabilir mi? Ne direkt çöpe atmaya kıyarsın, ne de gönül rahatlığıyla tüketebilirsin. Peki, üstünde yazana güvenmek mi daha doğru, yoksa kendi hislerine göre hareket etmek mi daha risklidir?

Sessizlik bazen “yanlış bir şarkıda takılı kalan bir plak” gibi olabilir mi? Ne aynı melodiyi duymaya dayanabilirsin, ne de iğneyi kaldırıp başka bir şarkıya geçmeye cesaret edebilirsin. Peki, plağı değiştirme riski mi daha büyük, yoksa o aynı çizikte tekrar tekrar kaybolmak mı daha yorucudur?

Sessizlik bazen "yarım bırakılmış bir bulmaca" gibi olabilir mi? Ne tamamlamak için eksik parçaları bulmaya cesaret edersin, ne de olduğu gibi bırakıp unutmayı başarırsın. Peki, eksiklerin peşine düşmek mi daha yorucu, yoksa çözümsüzlüğünle yaşamayı kabullenmek mi daha ağırdır?

Sessizlik bazen “kendiliğinden kapanan bir kapı” gibi olabilir mi? Ne tam olarak neden kapandığını çözebilirsin, ne de açıp arkasını kontrol etmeye cesaret edebilirsin. Peki, o kapıyı tekrar açmayı denemek mi daha ürkütücü, yoksa kapalı halini görmezden gelip yoluna devam etmek mi daha huzursuz edici?

Sessizlik bazen "son kullanma tarihi silinmiş bir tarif" gibi olabilir mi? Ne o tarifin hala geçerli olup olmadığını anlarsın, ne de tamamen rafa kaldırmaya cesaret edersin. Peki, tarifin peşinden gidip sonucu görmek mi daha riskli, yoksa bir daha eline almayarak hep merak etmek mi daha yorucudur?

Sessizlik bazen "yanlış yazılmış bir şifre" gibi olabilir mi? Ne tekrar tekrar denemekten vazgeçersin, ne de sonuna kadar doğru kombinasyonu bulabileceğine inanırsın. Peki, doğruyu bulmak için çabalamak mı daha yorucu, yoksa hep erişimsiz kalacakmış gibi pes etmek mi daha çaresiz hissettirir?

Sessizlik bazen “kapısı aralık bir oda” gibi olabilir mi? Ne tamamen kapatmaya karar verirsin, ne de içeri bakmaya cesaret edersin. Peki, aralıktan gelen huzursuzluğu dinlemek mi daha zor, yoksa o açıklığı sonsuza dek görmezden gelmeye çalışmak mı daha tükenmiş hissettirir?

Sessizlik bazen “ışığı yanıp sönen bir ampul” gibi olabilir mi? Ne tamamen söküp değiştirirsin, ne de o titreşimli huzursuzluğu görmezden gelebilirsin. Peki, sürekli rahatsız eden bir ışığı onarmak mı daha zor, yoksa o rahatsızlıkla yaşamayı normalleştirmek mi daha yanıltıcıdır?

Sessizlik bazen “yanlış yöne çevrilmiş bir pusula” gibi olabilir mi? Ne gerçekten doğru yönü gösterdiğini kesin bilirsin, ne de o yöne adım atmadan yerinde kalmanın daha güvenli olup olmadığını çözebilirsin. Peki, harekete geçip yanlış yolda kaybolma riski mi daha büyük, yoksa hiç çıkmadığın yerden yönünü sorgulayıp durmak mı daha tüketicidir?

Sessizlik bazen "boş bir yün yumağı" gibi olabilir mi? Ne ipliğin nerede başladığını bulabilirsin, ne de elinde sadece karışık bir düğüm olmadığından emin olabilirsin. Peki, düğümü çözmeye çalışmak mı daha sabır gerektirir, yoksa hiç çözülmeyecekmiş gibi bir kenara kaldırmak mı daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "yanlış ayarlanmış bir saat" gibi olabilir mi? Ne zamanı doğru takip edebilirsin, ne de ayarını değiştirmeye karar verebilirsin. Peki, yanlış zamanı kabullenip ilerlemek mi daha çelişkili, yoksa her an geride kaldığını bilerek düzeltmeye uğraşmak mı daha ağır hissettirir?

Sessizlik bazen "çalınmamış bir zil" gibi olabilir mi? Ne birisinin kapıda bekleyip beklemediğini anlarsın, ne de zili çalacak cesareti toplarsın. Peki, o zili çalıp belirsizliği dağıtmak mı daha korkutucu, yoksa hiçbir şey yokmuş gibi devam etmek mi daha yanıltıcıdır?

Sessizlik bazen “anahtarı kaybolmuş bir günlük” gibi olabilir mi? Ne içindeki sırları öğrenebilirsin, ne de tamamen vazgeçebilirsin. Peki, yeni bir anahtar yapmaya çalışmak mı daha umut kırıcıdır, yoksa o günlüğün artık asla açılmayacağını kabullenmek mi daha zor?

Sessizlik bazen “evrakları eksik bir dilekçe” gibi olabilir mi? Ne tamamlanıp işleme alınır, ne de başvuru tamamen reddedilir. Peki, eksik kısımları bulup tamamlamaya çalışmak mı daha çaresiz hissettirir, yoksa hiç tamamlanmayacağını kabullenip kenara koymak mı daha zor gelir?

Sessizlik bazen “kapatılmayan bir musluk” gibi olabilir mi? Ne tamamen açıp suyun akmasına izin verirsin, ne de damla sesinin seni delirtmesini engellersin. Peki, musluğu tamir etmeye karar vermek mi daha karmaşıktır, yoksa o sesi bir süre sonra duymamayı öğrenmek mi daha yanıltıcıdır?

Sessizlik bazen “alıp kaldırılmış bir halı” gibi olabilir mi? Ne altında kalan tozu kimseden saklayabilirsin, ne de geri yerine serip her şeyin üstünü örtebilirsin. Peki, o tozu temizlemek için uğraşmak mı daha yorucudur, yoksa halıyı bir daha hiç serilmemek üzere kaldırmak mı daha kararsız bırakır?

Sessizlik bazen “yanlış yazılmış bir mektup” gibi olabilir mi? Ne yanlış kelimeleri düzeltmek için tekrar yazarsın, ne de alıcının zaten okuduğu şeyin etkisini geri alabilirsin. Peki, mektubu yeniden yazıp göndermeye cesaret etmek mi daha tedirgin eder, yoksa yanlış anlaşılmış olarak kalmayı kabullenmek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "yapımı yarım kalmış bir mobilya" gibi olabilir mi? Ne eksik parçaların işlevsizliğini görmezden gelebilirsin, ne de tamamen söküp atmayı göze alabilirsin. Peki, o eksikleri tamamlayıp kullanılır hale getirmek mi daha karmaşık gelir, yoksa öylece bir köşede durmasına alışmak mı daha iç sıkıcı olur?

Sessizlik bazen "gönderilmeyen bir davetiye" gibi olabilir mi? Ne kimseyi çağırmaya karar verebilirsin, ne de yalnızlığı tercih ettiğini açıkça kabul edebilirsin. Peki, davetiyeyi sonunda göndermek mi daha endişe vericidir, yoksa hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi saklamak mı daha garantici hissedilir?

Sessizlik bazen "yavaşça solan bir fotoğraf" gibi olabilir mi? Ne renklerin tamamen yok olmasını engelleyebilirsin, ne de o anıyı geri çağırabilirsin. Peki, fotoğrafı canlandırmak için yeni bir çerçeveye koymaya çalışmak mı daha anlamsızdır, yoksa solmaya bırakıp hissettirdiği eski güzelliği hatırlamak mı daha hüzünlüdür?

Sessizlik bazen "külle dolmuş bir şömine" gibi olabilir mi? Ne içinde bir daha ateş yanacak gibi gelir, ne de tamamen temizleyip başka bir amaç için kullanmaya karar verebilirsin. Peki, yeniden yakmayı denemek mi daha çok hayal kırıklığı yaratır, yoksa olduğu haliyle kabullenip sadece bakmak mı daha ağırdır?

Sessizlik bazen, "boş bir defter" gibi olabilir mi? Ne ilk sayfasını karalamaya cesaret edersin, ne de boş kalmasının yarattığı potansiyel duygusunu kaybetmek istersin. Peki, bir noktada yazmaya başlayıp defteri sıradanlaştırmak mı daha yıpratıcıdır, yoksa her sayfasını beyaz bırakmanın yarattığı baskı mı daha sessizce tüketir?

Sessizlik bazen "içine su sızan bir tavan" gibi olabilir mi? Ne akışı tamamen durdurmak için kaynağa ulaşabilirsin, ne de damlama sesine duyarsız kalabilirsin. Peki, tavandaki deliği bulup tamir etmeye girişmek mi daha risklidir, yoksa sızan suyun birikip zemini çürütmesini beklemek mi daha sessiz yıkıcıdır?

Sessizlik bazen "dalgası çekilmiş bir sahil" gibi olabilir mi? Ne denizin geri döneceğinden emin olabilirsin, ne de kumda iz bırakan o dalgaları unutabilirsin. Peki, yeni dalgaları beklemek mi daha sabır ister, yoksa sakinliği kabul edip geçmişin izlerinde yürümeye devam etmek mi daha zorlar?

Sessizlik bazen "karşılıksız çalınan bir kapı zili" gibi olabilir mi? Ne çalanın bir daha gelip gelmeyeceğini kestirebilirsin, ne de sesin yankısının tamamen kaybolmasını önleyebilirsin. Peki, kapıyı açıp kimsenin olmadığını görmek mi daha hayal kırıklığıdır, yoksa zili duymamış gibi yapmak mı daha büyük bir kaçıştır?

Sessizlik bazen "çözülmeyen bir düğüm" gibi olabilir mi? Ne tüm iplerin serbest kalmasını sağlarsın, ne de sımsıkı kalmasından memnun olursun. Peki, o düğümü çözmek için uğraşıp ipin yarılmasını göze almak mı daha zordur, yoksa çözmeden taşımanın yarattığı ağırlığı kabul etmek mi daha yorucudur?

Sessizlik bazen "çalar saatin beklenmeyen bir anda çalması" gibi olabilir mi? Ne erteleme düğmesine basıp bir nefes alma şansını bulursun, ne de tamamen durdurup o anın etkisinden çıkabilirsin. Peki, saatle yüzleşip kalkmak mı daha yorucudur, yoksa tekrar tekrar ertelenen uykunun ağırlığı mı daha sessiz bir tükeniş yaratır?

Sessizlik bazen "kapalı bir fanusun içinde kalan bir çığlık" gibi olabilir mi? Ne sesin dışarı ulaşmasını sağlayabilirsin, ne de o fanusun içinde yankılanmasını durdurabilirsin. Peki, fanusu kırıp sesin serbest kalması mı daha zorlayıcıdır, yoksa yankının içten içe seni tüketmesine izin vermek mi daha kaçınılmazdır?

Sessizlik bazen "henüz yazılmamış bir mektup" gibi olabilir mi? Ne başlamak için doğru kelimeleri bulabilirsin, ne de yazmadıkça hissettiklerinin eksilmediğini inkar edebilirsin. Peki, o mektubu yazıp cevapsız kalmayı göze almak mı daha ürkütücüdür, yoksa hiç yazmayıp kelimelerin yükünü taşımak mı daha sessiz bir yorgunluk yaratır?

Sessizlik bazen "elektrikler kesildiğinde çalışan bir dijital saat" gibi olabilir mi? Ne doğru zamanı görüp emin olabilirsin, ne de tamamen durduğunda bir anlam ifade etmediğini iddia edebilirsin. Peki, pili bitene kadar onunla yaşamayı kabul etmek mi daha zordur, yoksa saati tamamen sıfırlayıp belirsizliği sonlandırmak mı daha sarsıcıdır?

Sessizlik bazen "düşmeyen ama sürekli titreyen bir telefon" gibi olabilir mi? Ne ekranına bakıp kimin aradığını tam anlayabilirsin, ne de titremesini görmezden gelebilirsin. Peki, açıp karşındakini duymak mı daha yorucudur, yoksa titremeyi susturup meraktan çürümek mi daha sessiz bir delilik yaratır?

Sessizlik bazen "yeni alınmış ama hiç çalınmamış bir enstrüman" gibi olabilir mi? Ne çalarsan doğru tınıyı bulacağından eminsindir, ne de dokunmadıkça o sesi duyamayacağını inkar edebilirsin. Peki, ilk notayı çalıp hata yapmayı göze almak mı daha ürkütücüdür, yoksa sessizce köşede tozlanmasına izin vermek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "kurutma makinesine atılmamış ama tamamen kurumamış bir çamaşır" gibi olabilir mi? Ne dolaba kaldırabilecek kadar kuru hissedersin, ne de halıya serip unutmanın oluşturacağı küfü göze almak istersin. Peki, hafif nemliyken katlayıp dolaba koymanın yapacağı hasarı bilerek hareket mi edersin, yoksa tekrar yıkayıp zamanı yeniden israf etmeyi mi tercih edersin?

Sessizlik bazen "içinde ince bir çatlak olan bir sürahi" gibi olabilir mi? Ne içine su doldurup çatlağı gözardı edebilirsin, ne de kırılıp tamamen işlevsiz hale gelmesini hemen kabul edebilirsin. Peki, çatlağı görerek suyu dikkatlice mi doldurursun, yoksa sürahiyi değiştiremeden boş kalmasına razı mı olursun?

Sessizlik bazen "tuzlu suya batırılmış ama çıkarıldıktan sonra durulanmamış bir metal parça" gibi olabilir mi? Ne tamamen paslanmasını engelleyebilirsin, ne de üzerinde biriken tuzun yavaş yavaş içini oymasını durdurabilirsin. Peki, suya tekrar batırıp temizlemeyi denemek mi daha zor gelir, yoksa o yavaş çürümenin ağırlığını taşımak mı?

Sessizlik bazen "tekrar izlenen ama ezberlenmiş bir film" gibi olabilir mi? Ne sahneleri izlerken ilk seferki heyecanı bulabilirsin, ne de tamamen kapatıp uzaklaşmayı göze alabilirsin. Peki, filmi baştan sona bir daha izlemek mi daha yorucu olur, yoksa son sahneyi atlayıp eksik bırakmak mı daha ağırlık yapar?

Sessizlik bazen "çekildiğinde içinden fotoğraf çıkmayan bir polaroid film" gibi olabilir mi? Ne ışığı kaçırdığın için kareyi suçlayabilirsin, ne de geçmişte çekmediğin anıların eksikliğini tamamen unutabilirsin. Peki, yeni bir polaroid alıp aynı kareyi tekrar çekmek mi daha çok cesaret ister, yoksa boş bir çerçeveye alışıp onu anılar arasına koymak mı daha az acıtır?

Sessizlik bazen "içinde yazı yazılmamış eski bir günlük" gibi olabilir mi? Ne yazmaya başlayarak sayfaları bozmak istersin, ne de boş kaldıkça ağırlığını yitireceğini sanırsın. Peki, ilk kelimeyi yazmayı göze almak mı daha zordur, yoksa o boş sayfaların seni sürekli kendi hikayene karşı susturması mı?

Sessizlik bazen "yanlış adres verilmiş ama teslim edilmeyi bekleyen bir paket" gibi olabilir mi? Ne kapıdaki zili çalan kurye için doğru adrese yönlendirme yapabilirsin, ne de paketi açıp içindekilere bakmanın senin sorumluluğun olmadığını unutabilirsin. Peki, yeni adresi bulmak için eksik bilgileri tamamlamak mı daha zahmetlidir, yoksa paketin karışıklıkta kaybolmasına göz yummak mı daha vicdan azabı verir?

Sessizlik bazen "defteri biten ama içindeki şarkı sözlerini yazmayı unuttuğun bir kaset" gibi olabilir mi? Ne tekrar başa sararak dinlediğinde eksik kalanları tamamlayabilirsin, ne de boş kalan yerlerin melodiyi bozmadığını söyleyebilirsin. Peki, aynı şarkıyı yeniden kaydetmek mi daha cesaret ister, yoksa eksik sözlerle o anıyı hatırlamaya çalışmak mı daha zor gelir?

Sessizlik bazen, "yanmaya devam eden ama alevlerin sönmesini bekleyen bir mum" gibi olabilir mi? Ne tamamen sönmesini bekleyecek kadar zamanın vardır, ne de üflemeden bitmesini izlemek için yeterince sabrın. Peki, üflemenin ardında kalan dumanı kabullenmek mi daha kolaydır, yoksa eriyip giden balmumunun izlerini temizlemek mi daha zordur?

Sessizlik bazen "bir sebebini bilmeden kilitlenen eski bir sandık" gibi olabilir mi? Ne anahtarı bulup çözmek için yeterli ipucuna sahipsindir, ne de içinde ne olduğundan emin olmadan kırmayı göze alabilirsin. Peki, anahtarı ararken geçen zaman mı daha ağır gelir, yoksa çözülemeyen sandığın ağırlığını taşımak mı?

Sessizlik bazen "çerçevesi sağlam ama aynası çatlamış bir el aynası" gibi olabilir mi? Ne o çatlaktan kendine baktığında gördüğün kırılmayı inkar edebilirsin, ne de aynayı tamamen bırakıp kendini başka bir yansıma aramaya ikna edebilirsin. Peki, çatlağın içinde kendini bulmaya alışmak mı daha zor gelir, yoksa aynayı bırakıp yansımasız kalmayı göze almak mı?

Sessizlik bazen "fişi prizde takılı ama çalışmayan eski bir radyo" gibi olabilir mi? Ne sinyali yakalamak için frekansla oynayabilirsin, ne de tamamen kopuk olduğunu anlayıp onarmaya cesaret edebilirsin. Peki, uğultunun içinde bir melodi beklemek mi daha çok sabır ister, yoksa bozuk radyo ile sessizliği kabul etmek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "yıllardır açılmayan ama balkon köşesinde duran bir çiçek saksısı" gibi olabilir mi? Ne toprak değişimiyle yeniden çiçek açtırmayı garanti edebilirsin, ne de tamamen boşaltıp yerine başka bir şey koymaya elin varabilir. Peki, kuruyan toprağı eşeleyip umut aramak mı daha güçtür, yoksa körelip giden saksıyı görmezden gelmek mi?

Sessizlik bazen "asırlık bir ağacın dibine düşmüş eski bir meşe palamudu" gibi olabilir mi? Ne kök salıp büyüyebileceğine dair bir garantin vardır, ne de onun çürüyüp toprağın bir parçası olmasına engel olabilirsin. Peki, köklenecek mi diye beklemeyi seçmek mi daha sabır ister, yoksa olduğu yerde çürümesini doğal kabul etmek mi daha kolaydır?

Sessizlik bazen "üstünde ne olduğu silinmiş ama çekmeceye saklanmış bir CD" gibi olabilir mi? Ne ne çaldığını hatırlamak için oynatabilirsin, ne de hatıran olmadığını düşünüp atmaya kıyabilirsin. Peki, yeniden dinlemek için cihaz aramak mı zor gelir, yoksa dinlemedikçe kaybettiğini kabullenmek mi?

Sessizlik bazen “halıyı süpürünce ortaya çıkan ama bir türlü farkına varamadığın yün topu” gibi olabilir mi? Ne süpürgeyle alıp tamamen temizleyebilirsin, ne de yerine iyice yapıştığı için göz ardı edebilirsin. Peki, o yünü yeniden ip yapmaya çalışmak mı daha yorucu olur, yoksa öylece süpürgenin toz torbasına atmak mı daha kolay gelir?

Sessizlik bazen "bir odanın köşesine unutulmuş ama zamanla içine su birikmiş bir bardak" gibi olabilir mi? Ne içindeki suyu dökmeye gönlün elverir, ne de durdukça bardakla ne yapacağına karar verebilirsin. Peki, o suyu döküp bardağı temizlemek mi daha hafif hissettirir, yoksa unutulmuş gibi köşede bırakıp kendi haline bırakmak mı?

Sessizlik bazen "kapısı hafif aralık kalmış eski bir dolap" gibi olabilir mi? Ne kapatıp içindekileri unutacak kadar rahat hissedersin, ne de aralamışken tam açıp her şeyi gözden geçirebilirsin. Peki, o aralık kapının ardındaki belirsizliği taşımak mı daha zor olur, yoksa kapıyı tamamen açmanın getirdiği yük mü?

Sessizlik bazen "bir deftere yazılı ama sayfası köşeden yırtılmış bir eski şiir" gibi olabilir mi? Ne kalan kelimelerle bütünü hatırlamaya çalışabilirsin, ne de eksik sayfa olmadan şiirin aslına ulaşabilirsin. Peki, eksik haliyle de değerli görmeye alışmak mı daha zordur, yoksa şiirin yitirildiğini kabul etmek mi?

Sessizlik bazen "temeli atılıp yarım kalmış bir ev" gibi olabilir mi? Ne tamamlayıp içine yerleşebilirsin, ne de yıkılsa yerine başka bir şey yapmayı düşünebilirsin. Peki, o yarım kalmışlığı tamamlama arayışı mı daha sancılıdır, yoksa olduğu gibi bırakıp başka bir yere alışmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen "tarihini kaybetmiş ama mutfak rafında kalan bir kavanoz reçel" gibi olabilir mi? Ne bozuldu diye hemen atabilirsin, ne de güvenle açıp ekmeğe sürebilirsin. Peki, kapağını açıp risk almak mı zordur, yoksa o rafın bir köşesinde unutulmasına izin vermek mi?

Sessizlik bazen "orta yerinden çatlamış ama hala duvarda asılı duran bir ayna" gibi olabilir mi? Ne yansımana tamamen güvenebilirsin, ne de çatlağı görmezden gelip aynayı önemsememeyi başarabilirsin. Peki, o çatlağı tamir etmeye çalışmak mı daha zordur, yoksa aynayı indirip yerini boş bırakmayı kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "bir yorganın içindeki dolgu elyafın bir köşeye toplanmış hali" gibi olabilir mi? Ne elyafı yeniden yaymak için uğraşacak enerjiyi bulursun, ne de boş kalan yerin soğuğunu kabullenebilirsin. Peki, o yorganla ısınmaya çalışmak mı daha yorucu olur, yoksa yeni bir yorgan arayışına girmek mi?

Sessizlik bazen "bir kitabın arasında unutulmuş, sararıp buruşmuş bir yaprak" gibi olabilir mi? Ne onu atmaya kıyabilirsin çünkü bir anısı vardır, ne de kitabı her eline aldığında o yaprağın verdiği ağırlığı görmezden gelebilirsin. Peki, o yaprağı saklamaya devam etmek mi daha ağırdır, yoksa ait olduğu yerden alıp başka bir yere koymak mı?

Sessizlik bazen "türlü türlü anahtarla, kilidini bulamayıp bir türlü açamadığın eski bir sandık" gibi olabilir mi? Ne anahtarlara güvenip uğraşmaya devam edebilirsin, ne de sandığı tamamen göz ardı edip varlığını unutabilirsin. Peki, o sandığı açmaya çalışmak mı daha ömür törpüsüdür, yoksa anahtarları bırakıp sandığın içindekileri bilmeden yaşamayı seçmek mi?

Sessizlik bazen "çalan ama çıkışının nerede olduğu bulunamayan bir telefon" gibi olabilir mi? Ne o sesi tamamen yok sayabilirsin, ne de telefonu bulup cevaplamanın huzuruna erişebilirsin. Peki, sesi takip etmek mi daha ağır gelir, yoksa duymamaya çalışmanın yorgunluğu mu?

Sessizlik bazen "eskiden dolup taşan ama artık kulak verilmeyen bir köy çeşmesi" gibi olabilir mi? Ne suyun aktığı zamanları unutabilirsin, ne de boşuna damlayan bir musluk sesi gibi hissettiren yalnızlığını susturabilirsin. Peki, o çeşmeye tekrar yolu açmak mı zor gelir, yoksa başka bir yerde su aramayı seçmek mi?

Sessizlik bazen "bir sandalyenin ayağı sallanır gibi" olabilir mi? Ne tam bir denge bulabilirsin otururken, ne de o sandalye olmadan ne yapacağını kestirebilirsin. Ama işte en zoru, sallanan o ayağı tamir etmeyi erteledikçe bir gün tamamen kırılacakmış gibi hissetmek. Peki, tamir için nereden başlamak gerekir?

Sessizlik bazen "kapatılmayı unutmuş, ocağın üstünde ağır ağır tükenen bir çelik çaydanlık" gibi olabilir mi? Ne altını kapatmayı akıl edebilirsin bir anda, ne de buharla tükenen suyun oluşturduğu sessiz tedirginliği görmezden gelebilirsin. Peki, çaydanlık çatlayana kadar beklemek mi daha büyük bir risk, yoksa ocağa uzanıp bir son vermek mi?

Sessizlik bazen "kum saatinin son taneleri düşerken içini saran garip bir boşluk" gibi olabilir mi? Ne tanelerin bitişini hızlandırabilirsin, ne de zamanı durdurup o boşluğun ağırlığını dağıtabilirsin. Peki, saat tersine çevrilmeden önce geçen sürede ne yapmalı?

Sessizlik bazen "bir köprünün orta yerinde, iki ucun arasını ölçmeye çalışan bir adımlayıcı" gibi olabilir mi? Ne başlangıca dönmek için bir bahanen olur, ne bitiş çizgisine varmak için sabrın. Peki, köprünün ortasında öylece durup manzarayı izlemek mi daha kolaydır, yoksa adımlarına bir yön bulmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen "yeni alınmış ama asla çalınmamış, kutusunda bekleyen bir enstrüman" gibi olabilir mi? Ne başında bir melodiye dökülürsün, ne de tozlanıp unutulmasına engel olabilirsin. Peki, ilk notayı denemek mi daha ürkütücüdür, yoksa o sessiz kutuyu açmadan hayatına devam etmek mi?

Sessizlik bazen "duvardaki saate bakıp saniye sesi beklemek gibi" olabilir mi? Ne ses gelir de zamanı fark edersin, ne de o sessizlikte saat hala çalışıyor mu diye emin olabilirsin. Peki, saati kurcalamak mı korkutucu, yoksa duvarı boş bırakmayı düşünmek mi?

Sessizlik bazen "çıkış kapısını bulmanın imkansız olduğu, sürekli genişleyen bir labirent" gibi olabilir mi? Ne bir harita çizebilirsin yollarına, ne de her köşe dönüşünde aynı noktaya geri dönüyor hissinden kurtulabilirsin. Peki, gerçekten bir çıkış olmasa da o labirenti kendi isteğinle gezmeyi seçmek mümkün mü?

Sessizlik bazen "bir kitabın en son sayfasını çevirmemek gibi" olabilir mi? Ne hikayenin gerçekten bittiğini kabul edersin, ne de o son cümlenin ağırlığını taşımaya hazırsındır. Peki, kitabı kapatmadan başka bir hikayeye başlamayı seçmek mümkün müdür?

Sessizlik bazen "salıncağı sallayacak bir rüzgar beklemek gibi" olabilir mi? Ne ayağınla hız verirsin, ne de durup inersin. Ama asıl garip olan, o rüzgar geldiğinde bunun işe yarayıp yaramayacağına emin olamamaktır. Peki, sallanmasını beklemek mi daha yorucu, yoksa kendi başına bir tempo bulmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen "rüyasında yere düşüp uyanmayı bekleyen bir uykuya dalan" gibi olabilir mi? Ne düşmekten korkmayı bırakabilirsin ne de uykunun derinine inmeyi seçebilirsin. Peki, uyanınca rüyanın gerçek olmadığını bilmek mi daha rahatlatıcıdır, yoksa uyumayı başaramamak mı?

Sessizlik bazen "yolda yürürken birinin seni çağırdığı sanıp dönüp kimseyi görememek" gibi olabilir mi? Ne yanılgının utancını hemen atabilirsin ne de gerçekten çağrıldığın hissinden hemen vazgeçebilirsin. Peki, arkanı dönüp bakmaya değer miydi, yoksa yoluna devam etmek mi doğruydu?

Sessizlik bazen "mutfakta kaynayan tencerenin altını kısmayı unutmak gibi" olabilir mi? Ne tam pişse rahat edersin, ne de taşarsa temizliğine girişmek istersin. Peki, ocağın başında beklemek mi daha kestirme, yoksa başka işlere dalıp sonra sonuçlarına katlanmak mı?