Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın çözümüyle ilgili sorumluluk alsa bile sonuçta değiştiremeyeceği şeyler olduğunu düşünüyor olabilir mi? Yani “uğraşsam da bir noktadan sonra her şey yine eski haline dönecek” gibi bir çaresizlik hissine kapılmışsa?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlak hakkında yeterince bilgi sahibi olmadığını düşünüyor olabilir mi? Yani “bu çatlaşma ne kadar ciddi, zamanla kendi kendine düzelir mi yoksa büyür mü, henüz anlayamıyorum” diyerek konuyu ertelemeye alıyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağı çözmek için iş birliği yapabileceği kimsenin olmadığını düşünüyor olabilir mi? Yani “tek başıma halledemem, kimse benimle uğraşmaz, boşuna çabalamayayım” gibi bir yalnızlık hissine kapılmışsa?
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında çatlağın çözümünün yeni çatlaklara yol açacağını düşünüp, sırf bu çözüm sürecinden korktuğu için harekete geçmiyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında çatlağın varlığıyla ilgili bir çıkar çatışması olduğunu düşünüyor olabilir mi? Mesela “çatlak kapatılırsa benim işime yarayan başka bir durum ortadan kalkar” gibi bir kaygıyla kasıtlı bir tercih yapıyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağı çözmenin kendisi için daha büyük bir sorumluluk doğuracağını düşünüyor olabilir mi? Yani “eğer bunu halledersem bir sonraki sorunda yine benden çözüm beklenir” diyerek baştan kaçınmayı tercih ediyorsa?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın aslında o kadar ciddi bir sorun olmadığını düşünüyor olabilir mi? Mesela “bunu çözersek herkes boşuna telaş yapmış gibi görünecek, gerek yok” diyerek bilerek görmezden geliyorsa?
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında çatlağı çözmek için gereken kaynaklara ulaşamayacağını düşünüyor olabilir mi? Yani “maddi, manevi destek bulamam, bu iş benim boyumu aşar” diyerek hiç girişmiyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağı çözmenin başka birinin sorumluluğunu ortaya çıkaracağını düşünüyor olabilir mi? Mesela “bunu halledersem başkasının ihmali ya da hatası ortaya çıkar, ortalık karışır” diyerek müdahil olmaktan çekiniyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında çatlağın kendi suçu olduğunu düşünüyor ve bu yüzden sorunun üzerine gitmekten kaçınıyor olabilir mi? Mesela “ben sebep oldum, ortaya çıkarsa daha kötü tepki alırım” korkusuyla sessiz kalmayı tercih ediyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında çatlağın başkaları tarafından zaten bilindiğini ama bilmezden gelindiğini düşünüyor olabilir mi? “Madem herkes sessiz, demek ki vaziyet böyle idare ediliyor” gibi bir kabullenme haliyle hareketsiz kalıyordur belki.
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın çözülmesinin ona doğrudan bir kazanç sağlamayacağını düşünüyor olabilir mi? “Bu benim işime yaramayacaksa neden uğraşayım” diyerek tamamen çıkar odaklı bir şekilde geri duruyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, o çatlağın başka bir çatlağa yol açabileceğini düşünerek işler daha da büyümesin diye özellikle sessiz kalmayı tercih ediyor olabilir mi? Hani “birine dokunsam domino gibi devrilecek hepsi” tarzı bir korkudan dolayı.
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın aslında onun için bir fırsat olduğunu düşünüyor olabilir mi? Mesela “bırakalım biraz daha büyüsün, sonra ben çözüm önerisiyle kahraman olayım” gibi bir plan yapıyordur belki.
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağı çözmenin sorumluluğunu alıp başarısız olursa daha kötü sonuçlar doğuracağını düşünüyor olabilir mi? “Yapmaya kalktım ama beceremedim” korkusuyla hiç bulaşmıyordur belki.
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın çözümünden sonra mevcut dinamiklerin değişeceğinden korkuyor olabilir mi? Mesela “şu an düzen ne kadar sıkıntılı da olsa bildiğim bir yapı, çözülürse her şey farklı olur ve bu belirsizliğe hazır değilim” diye düşünüyor olabilir mi?
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağın sorumluluğunu alırsa kendisinin otomatik olarak o işin sürekli çözümcüsü ilan edileceğinden korkuyor olabilir mi? Yani “bir kere el attım mı, hep bana döner bu işler” diyerek tamamen uzak duruyor. Bu da ayrı bir yük korkusu.
Ya çatlağı fark eden kişi, çatlağı çözmek için başkalarının da harekete geçmesini bekliyor olabilir mi? “Tek başıma uğraşmak yerine, biri başlasın ben destek olurum” gibi bir yaklaşım yüzünden hiçbir adım atılmıyordur belki.
Ya çatlağı fark eden kişi, o çatlağın aslında çözülmeyecek kadar karmaşık olduğunu düşünüyor olabilir mi? “Uğraşsam bile bu iş hallolmaz, çözülmesi imkansız” diyerek peşinen vazgeçiyor gibi bir durum. Baştan pes eden bir kafa yani.
Ya çatlağı fark eden kişi, aslında o çatlağın bir sorun bile olmadığını düşünüyor olabilir mi? “Bu kadar büyütecek ne var ki, kendi kendine hallolur zaten” diye tamamen olayı küçümsüyordur belki. Bu da bir tür görmezden gelmek.