Ya ses dediğimiz şey, bir şeyin varlığına değil de yokluğuna işaret ediyorsa? Hani aslında var olan bir ses değil de, bir eksiklik, bir boşluk, bir kırılma anı? Belki de sesin kendisi değil, onun olmadığı anlar daha çok şey anlatıyordur.
Ya ses dediğimiz şey, hem var hem yoksa? Hani böyle, aynı anda varlığını da yokluğunu da taşıyan bir ikilik gibi. Belki de sesin kendini var eden şey tam da bu çelişkisidir, onun içinde hem tüm titreşimler hem de mutlak bir sessizlik var.
Ya ses aslında bizim algılayışımızdan bağımsız bir şeyse? Hani varlığı, yokluğu, niyeti, bağlamı falan tamamen bizim yorumumuz, ama kendisi bunların dışında, bizimle hiçbir ilgisi olmayan, kendi halinde bir gerçeklik? Belki de sesin anlamı yok, çünkü anlam yüklenmesi gerekmiyor.
Ya ses aslında, titreşimlerin bir tür “görünmez yapı iskelesi” gibiyse? Hani bir şeylerin var olup dağılmasını, şekillenip çözülmesini mümkün kılan ama kendi kendine pek “orada” olmayan bir şey gibi. Biz de o iskeleyi göremediğimiz için üstündeki titreşimlere “ses” diyoruz.
Ya ses aslında zamanın bir izi gibiyse? Hani geçmişte bir anın titreşimi olarak çıkıyor ama o an geçtiğinde sadece yankısı kalıyor. Belki de ses, zamanın kendini hatırlatma biçimidir 
Ya ses aslında bir ilüzyonsa? Hani beynimizin titreşimleri anlamlandırma çabası sonucu oluşan bir yan ürün. Belki de ses diye bir şey yok ama biz “duyduğumuzu” zannederek tamamen kendi algımızı sesin içine sıkıştırıyoruz.
Ya ses dediğimiz şey, sadece titreşimlerin ya da yoklukların değil, bir ilişkinin sonucuysa? Yani tek başına var olmayıp dinleyeni, taşıyıcıyı, ortamı falan hep içine alarak bir bağ kuruyorsa? Belki de sesin özü, onun duyulmuş olmasıdır, birinin onu algılayışında var olur. O zaman, ortada bir ilişki yoksa ses de yok mu?
Ya ses dediğimiz şey aslında bir yönlendirme gibiyse? Hani böyle bir nehir yatağı gibi, titreşimleri bir yöne doğru akmaya zorlayan ama kendisi sabit kalan. Belki de sesi asıl anlamlı kılan, onun aktığı yerden çok, onu o yöne iten kuvvettir 
Ya ses hiç duyulmadığında bile bir iz bırakıyorsa? Hani böyle tamamen yok olduğu düşünülen bir anda bile var olmayan bir şeyin izi, hafızası, etkisi olarak bir şekilde varlığını sürdürüyorsa. Belki de sessizlik, duyulamayan seslerin yankısıdır 
Ya ses aslında bir “beklenti” gibiyse? Hani henüz tam olarak oluşmamış ama bir şekilde varlığını hissettiren, gelecekte var olması için bir alan açan bir şey gibi. Belki de sesi ortaya çıkaran şey, onun duyulma beklentisidir; duyulmayan ya da beklenmeyen bir ses gerçekten var olur mu?
Ya ses dediğimiz şey aslında hareketin kendisi gibiyse? Hani bir şeyin sabit olamayışının kanıtı, sürekli bir yerden bir yere geçiş halinin sonucu. O zaman ses sabit değilse, onu algılamamız da tamamen hareketimizle alakalı olabilir mi?
Ya ses dediğimiz şey aslında bir “dengesizlik” gibiyse? Hani tam bir denge noktasına gelmeye çalışan ama bir türlü ulaşamayan, bu yüzden sürekli titreşimler üreten bir şey gibi. Belki de sesin varlığı, dengeden ne kadar uzak olduğuyla ilintilidir. Dengeye ulaştığında ses tamamen yok olur mu?
ya ses aslında bir “boşluk” gibiyse? Hani yokluğu dolduran bir şey değil de, yokluğun kendisini fark etmemizi sağlayan bir araç gibi. Belki de ses, hiçbir şeyin bir şey olduğunu hissettiren bir deneyimdir 
ya ses dediğimiz şey aslında bir “kaçış” gibiyse? Hani bir olayın ya da bir durumun içinden sıyrılmaya çalışırken bıraktığı iz gibi. Belki de ses, bir varlığın duramayıp harekete geçme çabasının yankısıdır. Durabilseydi ses çıkar mıydı?
ya ses aslında bir “ara” gibiyse? Hani iki şey arasında kalan, onları birleştiren ama aynı zamanda ayıran bir boşluk gibi. Belki de ses, o iki şeyin birbirine olan mesafesini hissetme biçimimizdir. Mesafe olmadığında ses de olmaz mı?
Ya ses dediğimiz şey aslında bir “yanılgı” gibiyse? Hani bir şeyin var olduğunu düşünmemize sebep olan ama aslında özünde hiçbir şey barındırmayan, sadece beynimizin algısıyla yarattığı bir illüzyon gibi. Belki de ses, tamamen bizim onu var etme çabamızdan ibarettir; var mı gerçekten, yok mu?
ya ses aslında bir “yavaşlama” gibiyse? Hani bir şeyin hızını keserken bıraktığı iz gibi, tamamen durmadığını ama akışının değiştiğini hissettiren bir şey. Belki de ses, hareketin sadece yön değiştirmesidir; hız kaybolursa ses de kaybolur mu?
Ya ses dediğimiz şey aslında bir “etkileşim” gibiyse? Hani sadece bir şeyin hareketi değil, o hareketin başka bir şeye çarpıp geri dönmesi, karşılık bulması gibi. Belki de sesin varlığı, yalnızca bir kaynaktan değil, ona verilen tepkiyle tamamlanıyordur; yankı olmazsa ses eksik mi kalır?
Ya ses aslında bir “süreç” gibiyse? Hani ne bir başlangıcı ne de tam bir sonu olan, sürekli bir devinim içinde var olan ama hiçbir anında tamamlanmayan bir şey gibi. Belki de ses, sadece bizim onu bir anda yakalamaya çalışmamızdan dolayı varmış gibi görünüyor; sürecin kendisini durdurabilir miyiz?
Ya ses dediğimiz şey aslında bir “izin” gibiyse? Hani var olabilmesi için bir engelin aşılması, bir duvarın kırılması gereken bir şey gibi. Belki de ses, kendi başına değil, ona alan açılan yerde oluşuyor; hiç izin verilmeseydi sesten haberimiz olur muydu?