Hoe moet de diepgang van vriendschappen tussen volwassenen in fictie worden weergegeven?
In hedendaagse romans die ik de laatste tijd heb gelezen en films die ik heb gezien, blijven vriendschappen tussen dertigers meestal steken in eenrichtingsverkeer vol geklaag of louter het ophalen van oude herinneringen. Terwijl het feit dat banden op volwassen leeftijd juist gebaseerd zijn op gedeelde interesses en intellectuele uitwisseling, de fictie veel realistischer maakt. Wordt de authenticiteit van een volwassen vriendschap in een werk volgens jullie beter voelbaar doordat personages elkaar vinden rond een gezamenlijke creatie of een idee, of juist door crises en afrekeningen met het verleden tussen hen?

