Ölen ünlülerin filmi yapılınca içim sıkılıyor
Barış Akarsu'nun hayatının film olduğunu görünce yine aynı şeyi düşündüm. Bir yanım çocukluğumdan beri sevilen birinin anısı yaşasın diyor, bir yanım da her erken kaybedilen insanın acısı hemen film, konser, albüm, nostalji diye pazarlanıyor gibi hissediyor.
Adamı seven çoktu, buna lafım yok. Ama bazen de "gerçekten anlatılacak hikaye mi var, yoksa insanlar ağlasın diye mi yapılıyor" diye düşünüyorum. Siz böyle biyografi filmlerini anı yaşatmak olarak mı görüyorsunuz, yoksa biraz duygu sömürüsü mü?





