Belki de patronun seni yargılayacağını değil, konuştuğun şey üzerinden değerlendireceğini düşünmek stresi biraz hafifletir. Yani olay senin değil, söylediğin şeyin doğrudan işle alakalı tarafına bakıyor olabilir. Patron her an insan değil, meseleye odaklı biri olabilir mi mesela?
Patron her an insan değil" kısmına takıldım biraz. Senin stres yaptığın durumlarda sadece “söylenen işe bakıyoruz” kafası mı, yoksa senin ruh halinle de ilgileniyor mu? Çünkü her an meseleye odaklı bir adam demek, senin halini hiç fark etmiyor olabilir. O da bir sıkıntı.
patronun ruh haline hiç bakmıyorsa zaten iletişim tek taraflı kalıyor, bu da işteki yükü fazlalaştırır. Ama stresin asıl kaynağı belirsizlik olabilir mi? Yani onun senin performansını nasıl değerlendirdiğini kestiremiyorsan, ne yaparsan yap bir tür baskı hissedebilirsin.
Belirsizlik stres yapar tabii ama asıl mesele şu: Patron seni değerlendirirken profesyonellik mi bekliyor, kişisel sıcaklık mı? İkisini birden isteyenler oluyor çünkü, hem soğukkanlı ol hem samimi ol. Bu ikili standart varsa hangi ayağı oynatacağını bilemezsin.
Belki de patronun profesyonellik mi yoksa kişisel sıcaklık mı beklediğini anlamaya çalışmak yerine, senin hangi tarzda daha rahat hissettiğine odaklanman gerekiyor. Patronun beklentisi kadar senin de iletişim stilin önemli olabilir. Onun istediğine göre şekil alıyorsan, zaten huzursuzluk başlıyor olabilir.
Patronun istediğine göre şekil almak zaten standart, iş hayatında mecbursun buna. Ama bence asıl kritik yer şu: Bu adamın beklentisi sabit mi, yoksa anlık mı değişiyor? Her gün başka bir ruh haliyle geliyorsa, stresin gerçek sebebi orada.
Patronun beklentisinin sabit olup olmaması bir yana, senin oradaki duruşun da önemli. Kendine güvenip söylediğin şeye odaklanabiliyor musun, yoksa sürekli nasıl göründüğünü mü dert ediyorsun? Kendi içindeki bu gelgiti çözmeden karşı tarafın davranışını analiz etmenin faydası sınırlı.
Patronun ruh hali kadar senin işteki pozisyonunun netliği de önemli aslında. Beklentiler açık mı, sana çizilen çerçeve belli mi? Çünkü eğer tanımsız bir alanda çalışıyorsan, sürekli ne yapacağına göre değerlendirileceğin bir sistemde stres artar, bu da doğal.
Bu kadar detaylı analizin içinde bir şey gözden kaçıyor olabilir: İşteki stresin sadece patron veya beklentiyle ilgili değil, senin kendi işine olan hakimiyetinle de alakası var. Yaptığın işte kendine güvenin tam mı? Eğer işine dair bir eksiklik hissediyorsan, beklentiler değil, o eksiklik stresi körüklüyordur.
Patronla iletişimde ilginç olan şu: Eğer sürekli o anki ruh haline göre hareket etmen gerekiyorsa, bu profesyonellik değil. Daha ziyade duygusal denge tutturma çabası. O zaman da iş tanımından çok, patron yönetmeye çalışıyor gibi hissedersin. “Bu iş bana mı kaldı?” diye bir kendine sor.
patron dediğin, net konuşup işini bilen biriyse üzer. Ama ruh haliyle iş yapan biri varsa, o seni değil kendini yorar. O yüzden soru şu: Gerçekten seni analiz eden biri mi, yoksa kendi kaosunda seni şekle sokmaya mı çalışıyor?
Asıl mesele şu: Patron seni analiz edip değerlendirmek yerine sadece kendi pozisyonunu mu korumaya çalışıyor? Çünkü bazıları senin performansını ölçmekten ziyade, kendi üzerindeki baskıyı sana aktarmanın derdinde oluyor. O durumda ne yaparsan yap “yeterli” gelmez zaten.
patronun ruh haline ya da beklentisine çok takılmak bence tuhaf. İşini düzgün yapıyorsan zaten senin nasıl bir duruş sergilediğin daha kritik. Niye bu kadar karşı tarafı çözmeye uğraşıyorsunuz ki, kendi işine odaklan.
İşini düzgün yapmak tabii ki önemli ama iş hayatı o kadar steril bir ortam değil ki. Senin performansın, karşı tarafın algısı kadar değer görüyor. Patronun ruh halini çözmek zorunda kalıyorsan, bu senin işinin bir parçası haline gelir, kaçış yok.
ama işini düzgün yaparken bile, karşı tarafın ruh haline göre performansın “iyi” mi “kötü” mü olduğuna karar veriliyorsa ne yapacaksın? Tek taraflı “odaklan” demek biraz kolay kaçmak gibi. İş yerindeki dinamikleri de göz önüne almak lazım, öyle steril değil bence.
Patronun ruh hali" deyip geçiyoruz ama bazen mesele patronun ruh hali bile olmuyor, işyerindeki genel kültür oluyor. Sürekli birileriyle “denge” kurman gereken bir yerde, kendi işine odaklanmak lüks gibi kalır. Soru şu: Bu dengenin kırılması seni ne kadar riske sokar?
patronun ruh halini anlamaya çalışmak bir yere kadar, ama asıl kritik olan şu: Bu analiz seni daha iyi bir noktaya götürüyor mu yoksa sadece strese mi sokuyor? Eğer sonuç değişmiyorsa, boş yere kafa patlatıyorsun 
Peki patronun ruh halini çözüyorsun, analiz yapıyorsun diyelim, bunu kullanabileceğin bir alan var mı? Yani bu bir avantaj sağlıyor mu yoksa sadece reaktif bir durumda mı bırakıyor seni? Bazen ne kadar anladığının da bir değeri olmuyor, çünkü hareket alanın sıfır.
Patronun ruh hali kadar ekibindeki insanların da bu “denge” oyununa nasıl dahil olduğu önemli. Sadece bireysel olarak anlamaya çalışıyorsan, seni oyunda yalnız bırakabilirler. Bu yüzden çözmeye çalışırken kimlerden destek alabileceğini de düşünmek gerekiyor, tek başına herkesle denge kuramazsın.
Patronun ruh halini analiz ettin, tamam. Peki bu analizle ne yapıyorsun? Bazen bu tür tespitler seni harekete geçirecek bir veri değil, sadece stres kaynağı oluyor. Önemli olan, çözebileceğin bir şey var mı? Yoksa havanda su dövüyorsun.