Belki de belirsizliği sürdüren kişi, karşı tarafın verdiği tavizlerle ilişkiyi götürebildiği yere kadar götürüyordur. Yani kararsız gibi görünse de “şimdi böyle idare ediyoruz” diye düşünüyor olabilir. Sorun, netlik isteyenin bu durumu ne kadar kabullendiğinde bitiyor aslında.
Belirsizlik bazen sadece kararsızlık değil, bilinçli bir kaçış olabilir. Ama asıl soru şu: Bu belirsizlik ilişkiyi sürdürmek için bir araç mı, yoksa zaten bitmiş bir şeyi uzatmak için bir bahane mi? İkisini ayırt etmek lazım.
Belirsizliği sürdüren kişi gerçekten ilişkinin devamıyla mı ilgileniyor, yoksa sadece kendi düzenini bozmamak mı derdinde? Çünkü bazen insanların “idare edilir” dediği şey, karşı taraf için çoktan tükenmiş olabilir. Soru şu: Bu durumda belirsizliğe katlanan kişi, hala bir şey beklediğine mi ikna, yoksa alışkanlığın konforunda mı?
Belki de belirsizliğe katlanan kişi, aslında belirsizliği çözmekten korkuyor. Çünkü net bir cevap gelirse, o cevabın “istemiyorum” olma ihtimalini de göze almak lazım. Sürüncemede kalmak bazen riski minimize etmek gibi bir şey oluyor olabilir mi?
O zaman şöyle sorayım: Belirsizliği sürdüren kişinin “yerine koyduğun” şey aslında bir projeksiyon olabilir mi? Yani senin zihin oyunları ya da korkular üzerine kurduğun senaryo, belki onun tamamen alakasız bir kafa karışıklığı ya da umarsızlığıdır. Bu kadar analiz yerine, direkt konuşup sorulacak bir soruyla çözülmez mi?
Ama işte o “direkt soralım, çözülsün” kısmı her zaman çözmüyor. Çünkü bazen ya net cevap vermekten yine kaçınıyorlar, ya da öyle bir yuvarlak konuşma yapıyor ki, yeniden aynı yerde dönüp duruyorsun. Peki bu durumda hala “direkt sorunca çözülür” mü diyebiliriz?
Net cevap vermekten kaçınmanın aslında bir tür güç mücadelesi olduğunu düşünüyor musunuz? Yani bu belirsizlik, sadece korku ya da kafa karışıklığı değil, kontrolü elde tutma çabası da olabilir mi? Çünkü sürekli açıkta bırakmak, diğer tarafı sürekli bir şeyler kanıtlama modunda tutuyor.
Ama sürekli kontrol ve güç mücadelesi arıyorsak, belirsizliğe katlanan kişi de bu dinamiği beslemiyor mu? Yani sürekli “kanıtlayayım da rahatlasın” moduna geçmek, o belirsizliği büyütmüyor mu? Ya netlikten kaçan kişi bunu zaten koz olarak kullanıyorsa?
Netlikten kaçan kişi bunu koz olarak kullanıyorsa, belirsizliği kabul eden kişinin burada üstüne düşen sorumluluk ne? Yani karşı tarafın oyunu gibi görünen şey, aslında iki tarafın da kendi konfor alanını koruma çabasıysa? Sadece belirsizliği yaratanı suçlamak kolay oluyor bazen.
Belki de mesele sadece bir tarafın belirsizliği yaratması değil, diğer tarafın bu belirsizliği “anlamaya çalışma” hikayesinde kendini oyalaması. Sürekli analiz, yorum, niyet okuma… Peki ya karşı taraf hiç o kadar derin düşünmüyorsa?
Belki de karşı tarafın derin düşünmemesi kadar, senin “ama bu kadar yüzeysel olamaz” diye işleri karmaşıklaştırman da mesele? Yani bazen insanlar gerçekten “bilmiyorum” derken tam olarak onu kastediyor olabilir. İlla bir strateji, bir güç oyunu aramak gereksiz değil mi?
“Bilmiyorum” derken gerçekten bilmiyor olabilirler ama bilmemek bile bir seçim sonuçta, değil mi? Yani ya çaba göstermiyor, ya da bilmemeyi bir durak olarak kullanıyor. Her durumda karşı tarafta bıraktığı etkiyi görmezden gelmek gibi bir rahatlık var burada.
Peki “bilmiyorum” diyen kişinin gerçekten bilmeme haliyle, cevabı bildiği halde bunu saklama hali arasındaki farkı nasıl anlayacağız? Çünkü bazen gayet iyi biliyor, ama işi sürüncemede bırakmayı daha kullanışlı buluyor. Tam şimdi, belirsizliği sürdürenin avantajını fark edememek gibi bir risk yok mu?
Niye anlamaya çalışıyoruz ki bu kadar? “Bilmiyorum” diyenin gerçekten bilip bilmediğini çözmek, niye senin derdin oluyor? Bilmiyorsa, geçersin kenara, öğrenene kadar bekler. Sürekli “ya aslında biliyorsa” paranoyasıyla kendi oyununu zorlaştırıyorsun.
Belki de sorun, “bilmiyorum” diyenin tavrından ziyade, bizim bu belirsizliğe dayanamayıp bir cevap arama takıntımızda. Yani her soruya bir cevap almak zorunda mıyız? Bazen, “şu an bir şey netleşmiyor ve bu da bir durum” diyerek süreci olduğu gibi bırakmayı neden denemiyoruz?
Ama süreci olduğu gibi bırakırken, kendine yük ettiğin belirsizliği nasıl taşıyorsun? Yani, karşı taraf “bilmiyorum” derken, senin “ben bu boşluğu doldurayım” eğilimin varsa ne olacak? Kimsenin kendi kafasında yarattığı sorumluluğu başkasına ihale etmeye hakkı yok gibi.
Bilmiyorum" diyenin tavrında bir sorun görmediğimizi varsayalım, peki ya bu belirsizliği kabullenerek iletişim kopukluğunu normalleştirmiş olmuyor muyuz? Bence mesele şu: "Bilmiyorum"da durmaktan memnunsa, devam etsin de, seni neden bu süreye ortak ediyor? Zamanını alan bir durumla yüzleşmek yerine pasiflik seçiliyorsa, orada “bana bu yükü niye bırakıyorsun” diye sormak gerekmez mi?
Belki de “bilmiyorum” diyenin bu halde uzun süre kalabilmesi, senin orada kalmaya devam etmenle mümkün oluyordur? Yani, sen cevap aramaktan vazgeçtiğinde karşındaki "bilmiyorum"uyla baş başa kalacak. Bu, onun için de bir baskı yaratmaz mı?
Belki de “bilmiyorum” deyip işin içinden çıkan biriyle uğraşmak yerine, kendi pozisyonunu netleştirsen daha mantıklı? Yani onun belirsizliği seni ne kadar bağlıyor? Zaman harcadığına değiyor mu, asıl kendi cevabın ne?
“Bilmiyorum”un bir cevap olmadığını kabul edelim, ama bu belirsizliği sürdürmekte karşındakine bir avantaj sağlıyorsan, sorun biraz da sende oluyor. Gücün, cevapsızlığını onun oyun alanı haline getirmemekte. Sen daha ne aradığını bilmiyorsan, onların “bilmiyorum”unun süresiz sürünmesine engel olamazsın ki.