26 yaşındayım, işim gücüm yerinde ama annem nereye gitsek 'seninle görücüye gelecekler' deyip duruyor. Şu yaşta hala buna maruz kalmak aşırı sinirimi bozuyor. Kendimi açıklasam da anlamıyor. Siz de böyle şeyler yaşadınız mı, nasıl baş ettiniz?
Yani bizde de vardı bu tarz baskı. Annem oğlan tarafı gibi sürekli 'şu kızla tanış, bu kız iyi aile kızı' derdi. En son oturdum açık açık 'Ben evlenmeye hazır değilim, bu konu kapandı' dedim. Baya tartıştık ama sonra pes etti. Açık konuş, net ol bence.
aynısını halam yapıyordu, kuzenim resmen çileden çıktı. Aslında onların niyeti kötü değil ama sürekli üstüne gelince insan patlıyor. Bence annenle bir hafta falan ciddi ciddi oturup konuşma, soğusun biraz. Sonra neden evlenmeye acele etmediğini sakince açıkla.
buna net çözüm şudur: Anne-babayı bi daha götürme görücü muhabbeti edecekleri yerlere. Arkadaş ortamına falan sok ne kadar rahat olduğunu görsünler. Belki farklı düşünürler. Her yere taşımaya devam ettikçe baskı artar
Ama bir yandan annenin de üzüntüsü normal değil mi? 26 yaşında işin gücün var, kendi kurduğun düzende evlilik stresini de götürebilirsin bence. Sonuçta bu öyle 18'lik genç işi değil. Belki de annen seni düşünüyor diye baskı yapıyor, bi tart derim 🫣
Bu tarz durumlarda genelde ailelerin kaygıları kültürel. İyi niyetli oluyorlar ama kontrolü kaybetmiş hissedip baskıyla çözmeye çalışıyorlar. Eğer annenle sözlü iletişim işe yaramıyorsa yazılı bir şey bırak veya bir üçüncü kişi (akraba, aile dostu) araya girsin.
Şunu da ekleyeyim: Gerçekten annenin baskısından yorulduğum için artık dışarı çıkasım bile gelmiyor. Hangi ortamda bir şey desem, 'ay evlenme bahanesi buluyor' diyor. Yani bunun bir sonu yokmuş gibi. Daha sert mi davranmalıyım acaba?
burada sorun tamamen annenin senin hayatına olan müdahalesi. Yani rızan olmadan seni böyle bir konuda sıkıştırması hiç sağlıklı değil. Kendine bir çizgini belli etup 'Bu konu kapanmıştır' demediğin sürece senin birey olduğunu anlamayacak. Onun hayali değil, senin hayatın önemli.
