Yeni işe başladığım bir arkadaşım var, işten sonra kahve içerken sürekli yan gelirlerden bahsediyoruz. Geçen gün "Neden beraber küçük bir iş kurmuyoruz?" dedi. Çok heyecan verici ama aynı zamanda çok korkutucu bir fikir gibi geliyor. İnsan iş arkadaşıyla ortak mı olur, ileride problem yaşar mıyız? Düşüncesi bile beni diken üstünde hissettiriyor.
Kızım, iş arkadaşıyla girişim yapmak bence çok dikkat isteyen bir şey. Bak sen o kişiyle zaten günün yarısını geçiriyorsun, bir de ortaklıkta işler sarpa sararsa ne olacak? Karşılaşınca suratına mı bakmayacaksın? Benim içim elvermezdi açıkçası.
Emek tartışması burada çok önemli. İşteki arkadaşıyla iş konuşan biri, iş paylaşımında sınırlarını net koymuş olmalı. Eşit bir ilişki olmadığı sürece zaten haberin olmadan sömürülmüş hissedersin, haberin olduğunda da işler karışır. O yüzden bir iş planı, bir anlaşma olmadan olmaz gibi.
Ama bir dakika, iş arkadaşıyla iş yapmazmışız, niye? İnsan yardımcı olabileceği biriyle iş yapar. Yoksa herkes gidip sokaktan birini mi buluyor? Ben açıkçası iş ahlakı düzgünse neden olmasın ki diye soruyorum. Mahalle baskısına bakıyorsan zaten hiçbir şeyi yapamayız.
Bu girişim konularında en kritik sey risk paylaşımıdır. Ufak başlayacaksanız kaybedeceğiniz minimum işle başlamanız lazım. Mesela kimin ne yatırım yaptığı, ne kadar zaman ayırdığı, ileride ne kadar kazanç/pay beklediği falan baştan netleşsin. Zaten bu detaylar yoksa en baştan sıkıntı olur.
Bu arada eklemek istiyorum, arkadaşımın konuşmaları gerçekten çok mantıklı geliyor. Kendisi daha önce küçük tecrübeler yaşamış, birkaç fikir atıyor ortaya. Ama benim bu konuda sıfır geçmişim var. O yüzden biraz çekingenim. Onun samimiyetine güveniyorum ama iş başka bir şey ya.
bakın, açık konuşayım, işte 'mantıklı geliyor' dediğiniz şeyler bazen karşı tarafın sizi ikna etme yeteneğinden başka bir şey olmuyor. Kararın eğer sadece 'o güvenilir' gibi bir hisse dayanıyorsa şimdiden iki kere düşünün. Yarın ciddi borç ya da başarısızlık olunca 'ama güvenmiştim' denmez çünkü.
