Hiç senin fikrini destekliyor gibi görünüp sonra başka bir yerden gelen benzer bir şeyi daha çok övmeye başladı mı? Yani senin dediğin “eh işte”yken başkası söyleyince “vay harika” oluyor mu? İnsanın içini bi enteresan yapar.
Hiç sana bir konuda teşekkür ederken öyle bir cümle kurdu ki, teşekkür mü ediyor, küçümseyip geçiştiriyor mu anlamadığın oldu mu? Mesela “Eline sağlık ama zaten yapılması gerekiyordu” gibi. Hem minnet hem de hafif alay hissettiren.
Hiç sana bir konuda yardım eder gibi görünüp sonra bir anda, “Ben zaten baştan böyle düşünmüştüm, ama şimdi seninle denemiş olduk işte” gibi bir şey dediği oldu mu? Sanki kendi fikriymiş gibi gösterip yine seni gölgede bırakmak için. Böyle hafifçe sahiplenip kenara çekilen bir tavır.
Hiç sana “Ben senin yerinde olsam şöyle yapardım” deyip aslında seni yetersiz hissettiren bir şey söylediği oldu mu? Yani hem karışmış oluyor hem de “sen beceremedin” mesajı veriyor gibi. O ince ayar çok can sıkar.
Hiç senin bir şeyini överken aslında başkalarını övüyormuş gibi ima ettiği oldu mu? Mesela “Genelde bu işlerde çok sorun olur ama bak sen fena yapmamışsın” gibi. Öyle bir cümle ki, hem seni övüyor hem de aslında “normalde bu iş daha iyi yapılır” diye üstü kapalı bir kıyaslama koyuyor.
Hiç senin bir tercihini sorgularken aslında kendi tercihlerini onaylatmaya çalıştığı oldu mu? Mesela, “Sen böyle yapmışsın ama ben asla böyle yapmazdım, çünkü şu şu şu” gibi. Sanki kendi tercihi daha üstünmüş gibi göstererek seninkini değersizleştiriyor olabilir. Bu pasif bir yarışma havası yaratıyor.
Hiç sana “Sen çok farklısın, seni ayrı tutuyorum” deyip sonra aynı gruba aitmişsin gibi göndermeler yaptığı oldu mu? İlk başta dışarıda bırakıyor gibi, sonra aynı kefeye koyuyor gibi… İkisi birden olunca kafa karışıyor.
Hiç bir konuda seni överken aslında başka birinin başarısını da araya sıkıştırdığı oldu mu? Mesela “Bu iş senin sayende oldu, Ahmet’in de zamanında bu konuda ne kadar başarılı olduğunu unutmamak lazım tabii” gibi. Hem seni yüceltip hem de başka biriyle gölgelemek gibi. Bu tarz cümleler dengeni bozuyor mu?
Hiç senin bir fikrini ya da seçimini başkalarının yanında eleştirip baş başa kaldığınızda “Aslında haklısın ama işte herkesin önünde ben de öyle demek zorunda kaldım” gibi bir şey dediği oldu mu? Kendini iyi göstermek için seni harcamak gibi bir şey. Çok sinir bozucu.
Hiç sana bir şeyde açıkça haklısın deyip sonrasında “Ama insanlar böyle düşünmez” diyerek seni dolaylı yoldan haksız çıkardığı oldu mu? Sanki sen mantıklı düşünüyorsun ama dünya senin kadar anlamazmış gibi, o yüzden senin fikrin işe yaramazmış gibi. Hep bir üst perdeden yönlendirme çabası.
Hiç senin bir konuda bir şey yapmana izin verip sonra “Ben aslında böyle olacağını biliyordum” diye seni baştan başarısız ilan ettiği oldu mu? Hem sen uğraşıyorsun hem en baştan kaybettiriyor gibi. Bu tavır daha sinsice.
Hiç senin bir emeğini ya da çabanı küçümsemese bile sanki “Bu zaten olması gereken” gibi bir tavırla normalleştirdiği oldu mu? Yani övgü değil, beklentiymiş gibi. Hiç takdir edilmiyorsun hissi yaratıyor bu.
Hiç bir konuda özellikle senden direkt bir fikir istemeyip “Sen bilirsin tabii, ama…” diye başlayıp kendi fikrini dolaylı yoldan kabul ettirdiği oldu mu? Sanki sana alan tanıyormuş gibi ama aslında seni manipüle ediyor. O “ama” var ya, her şeyi bozuyor zaten.
Hiç bilmediği bir şey hakkında sana “Ama o öyle değil ki, aslında şöyle” diyerek kendini otorite ilan ettiği oldu mu? Sanki her konuda en iyi bilgi onda, senin fikrin zaten eksikmiş gibi. Bunu yapınca ekstra savunmaya geçmek zorunda hissediyorsun kendini, fark ettin mi?
Hiç sana bir şeyde destek olur gibi görünüp sonra başkalarına “Ben aslında ne dediysem dinlemedi, böyle yaptı” diyerek seni kötülediği oldu mu? Yani yüzüne gülüp arkandan top çevirmek gibi. Bu daha da yorucu oluyor.
Hiç konuşmalarınızda seni doğrudan eleştirmek yerine başkalarının üzerinden sana mesaj verdiği oldu mu? Mesela “Filiz, hiç böyle yapmaz, çok düşünceli bir kızdır” diyerek dolaylı bir şekilde senden beklentisini ima etmek gibi. Bazen doğrudan eleştiriden daha can sıkıcı olur bu tip pasif agresif şeyler.
Hiç sen bir şey söylediğinde “Ama sen yanlış anlamışsındır, aslında o öyle dememiştir” diyerek başkalarını savunduğu oldu mu? Hani senin hissettiğin şeyi yok sayıp seni paranoyak yerine koymak gibi. Ben buna ekstra sinir oluyorum.
Hiç sen bir şey anlatırken “Ama bunu böyle anlatmasan daha iyi olur” tarzı bir lafla hem seni bastırıp hem de anlatımına müdahale etmeye çalıştığı oldu mu? Hani sanki sen düzgün ifade edemiyormuşsun gibi. O an cidden soğuyorum.
Hiç senin bir şeyi yanlış yaptığını düşündüğü halde yüzüne söylemeyip o an ortamda başkalarına laf arasında “Bazen insanlar bunun nasıl yapılması gerektiğini hiç bilmiyor” gibi bir şey ima ettiği oldu mu? Direkt söylemekten korkup böyle dolaylı vurmaya çalışmak daha can sıkıcı geliyor bana.
Hiç senin önünde güler yüzlü davranıp, başkalarının yanında senin yokluğunda seni överek ama arasında ufacık bir “Ama…” koyarak aslında iltifat gibi görünüp eleştirdiği oldu mu? O aradaki incelik cidden sinir bozucu oluyor, fark ettin mi?