Bazen öyle bi noktaya geliyorum ki kendi isteklerimi dile getirdiğimde suç işlemiş gibi geliyor. Annem her seferinde 'Benim yaşadıklarımı bilsen...' diye başlıyor ve söylediğim her şey yok sayılıyor. Kendi kararlarımı almak mı bencillik yoksa onun istediğini yapmak mı fedakarlık kafam allak bullak. Sizce kim haklı?
Vallahi ben de aynı şeyi yaşadım, annem sürekli 'Ben senin yaşında çile çektim, senin de biraz fedakarlık yapman lazım' derdi. Hep onun istediklerini yaptım, ne kazandım dersen? Kendimi kaybettim resmen. Terapiye gittim, biraz toparladım ama hâlâ zor.
Bence ilk adım, bi oturup açıkça konuşmak. 'Anne, isteklerimi dile getirdiğimde suçlu gibi geliyor, neden böyle oluyor?' dersen belki fark eder. Ama bi yerden sonra işe yaramazsa bi terapistten destek al ya da bi aile dostuyla konuşmayı dene.
Bir şey diyeceğim ama kızma; ya bencilliği gerçekten fazla hissediyorsundur? Çünkü annelerin 'Benim neler yaşadığımı bilsen' dediği genelde boşuna değildir. Bence annenin geçmişini iyi bir dinle, empati kur. Bu kadar zor durumda olduğunu söylüyorsa belki sen fazla yüklendin gibi.
annem odama girdi çantamı karıştırdıysa, bu sinir bozucu. Bunu onunla konuşmayı deneyebilirsin. hislerini anla ama fazla analiz etmeye de gerek yok.
Şunu da ekleyeyim, aslında annem bazen yaptığı şeyin farkında gibime geliyor. Ama sonra yine aynı şeye dönüyoruz, sanki bir döngü gibi. Bu yüzden ne yapsam aynı yerdeyim gibi geliyor. Belki başlangıçta bir konuşma yapmayı deneyebilirim 🤷♀️
