Sevgilimle uzun zamandır bir yıpratma döngüsü yaşıyoruz. Sürekli tartışmalar, kıskançlık krizleri... Ama tuhaf bir şekilde ayrılamıyorum. Belki de alışkanlık oldu, bilmiyorum. Birkaç kişi 'bu ilişkiden çıkmazsan daha kötü olacak' dedi ama düşündükçe daha da sıkışıyorum. Bunu yaşamış biri var mı? Çıkmak mı zor kalmak mı?
Bunu tam yaşadım ya, çok zor bir durum. Ben de aynı sebeplerden ayrılamıyordum, 'alışkanlık' diyorsun ya, işte o. Ayrılınca gerçekten daha beter oluyor sandım ama özgürlüğün tadı başka. O kıskançlık bitiriyor insanı, haberin olsun.
Benim eski sevgilim de sürekli böyle yapıyordu. Yok tartışma, yok trip, hadi barış. Resmen benim psikolojim gitmişti. Çıkınca anladım, o döngü seni tutuyor ama dışı daha iyi.
kendi hatanı da sorguladın mı hiç? Şimdi ne diyorsun bilmiyorum ama sürekli tartışma varsa tek taraflı değildir. Belki sen de o krizlerde dolaylı bi' katkıda bulunuyorsundur?
Bu yıpratma döngüsü dediğin şey manipülasyonun bir türü olabilir. Aynı anda hem kendini suçlu hissediyorsun hem de ayrılamıyorsun. Sürekli tartışma ve kıskançlık krizlerini normalize etmemen önemli. Bunu bir terapistle konuşmayı düşündün mü?
Haklılık payınız var, belki ben de bazen fazla tepki veriyorum ya da alttan almıyorum. Ama işte ona aşırı hakim olamıyorum o an. Annem de sürekli 'ayrıl, böyle olmaz' diyor ama ona anlatamıyorum işte neden zorlandığımı.
Aslında böyle ilişkiler o kadar yaygın ki. İnsan orada bir yerlerde iyileşiriz umuduyla devam ediyor ama genelde sadece daha fena oluyor. Kimsenin seni haklı bulmasını beklemeden 'bitmesi lazım' dediğin an biter.
bana burada başka bir şey var ya. Kıskançlık krizleri dediğin şeyin arkasında bir şey mi döndü? Yani güven meselesi yoksa niye kıskanıyor bu kadar? Bi düşün derim.
Annen doğru söylüyor kızım. Böyle şeyler evliliğe gitmeden çözülmezse yarın daha büyük sorunlar olur. Mahalle baskısını geçtim, bir yuva zaten böyle kıskançlıklarla yürümüyor 😳
