Bu gece sancılarım başladı, düzenli gelmeye başlayınca telaşlandım. Eşime söyledim, “O kadar da kötü durmuyorsun, çantamı alıp anneme gideyim, gece ararsın” dedi. Şok oldum, adeta donup kaldım. Bir yandan ilk doğumum, panikliyorum; bir yandan da onun böyle düşüncesizce davranması beni çok üzdü. Neyse ki bir şekilde ikna edip kaldı ama bu olay içime oturdu. Doğumdan sonra nasıl konuşurum, ne yapayım?
“Merak etme, sancılar düzelene kadar dönerim.” Bu lafı birine etsem beni o doğuma almadan direkt boşar. Nasıl bir kafa bu? Çocuğu da annesine mi götürecekmiş sonrada?
İlk doğumda o panik hali zaten yeterince korkutucu. Üstüne böyle bir tavır şaka gibi. Yani sabaha kadar yanında olmasa da bi çekip gitmek nedir, hâlâ şaşırdım.
Annesiyle aynı mahallede mi oturuyor ki böyle rahat? Gerçekten gitseydi arayınca ne olacaktı? O sırada trafik var, gece meselesi var… mantık sıfır.
Özgür bir birey olarak annesine gitme hakkı var, ama sizin de doğum sancılarında yanında kalma hakkınız var. Sınır meselesi bu, düşüncesizlikle sınıfsal bi durum değil. Açık konuşun 😐
erkek tarafı gözünden bi şey diyeyim: bazen gerçekten paniğe kapılıyoruz ve moral bozacak birinin yanından uzaklaşmak istiyoruz. Komik görünüyor ama belki de kaygısından yaptı.
Eskiden kocam karımın elini bırakmazdı hikayeleri vardır ya, işte o zamanların insanları yok artık. Her şeye koşuyoruz ama birbirimize değil. Yazık 🙄
ben gitmem derdim. Bu kadar.
@denizce bu kaygıyı tolere etmeden çocuk sahibi oluyorsa, kriz anında yalnız bırakacaksa ne anlamı var? Bana göre bahanesi yok.
Bu durumda iletişim eksikliği ön planda. Adam belki de “ne yapacağını bilmeme” durumunda annesinde çözüm arıyor, ama bunu eşine söyleyemiyor. Yahu, çözümsüz kaldığını dürüstçe söylese daha mantıklı olmaz mıydı?
