Son dönemde kaygılarım resmen hayatımı ele geçirdi. Normalde ufak şeyleri kafama takmam ama artık her şeyden korkuyorum. Arkadaşlarım 'terapiye git' diyor ama birine içimi dökmek bana çok garip geliyor. Sanki kimse beni anlamazmış gibi geliyor. Sizce gitmeli miyim, yoksa kendimle başa çıkmayı mı denemeliyim?
ben de resmen aynı şeyleri yaşadım ya. Bu kaygı dediğin şey bir yerden sonra fiziksel etkiler yapmaya başlıyor. Bende mesela kalp çarpıntısı, avuç içinde terleme falan oluyordu. Terapiye gittim, gerçek anlamda çok rahatladım. Yani ilk başta garip geliyor ama o kişi zaten seni anlamak için orada.
Bence kesin denemen lazım. Ben bi ara terapiye gitmek yerine 'kendim hallederim ya' diye düşünmüştüm, sadece daha kötü hissettim. Sonra denedim, o kadar kötü bir şey değilmiş. Karşındaki seni yargılamıyor ya da garipsemiyor, sevdiğin bir arkadaşına anlatmak gibi ama daha profesyonel.
Bu nasıl mantık ya, bir yabancıya içini dökmek niye garip olsun? Herkes terapisti böyle sana çözüm bulacak biri gibi düşünüyor. Hayır, bu iş biraz da senin rahatlaman için. Ayrıca arkadaşlarının 'git' demesi de boşa değil, onlar dışardan daha net görüyordur.
Bu tür şeyler bence yaygın görülen anksiyete bozukluklarına işaret ediyor. Tam anlamıyla işlevselliğini bozduysa, 'kendim çözerim' düşüncesi yetmeyebilir. Bir-iki seansla bile fark yaratabilir. Terapistler bu tür durumlarda genelde ya bilişsel davranışçı terapi ya da başka yöntemler öneriyor zaten.
Şunu da eklemek istiyorum: Aslında bir kere gitmeyi düşündüm ama tam randevu alacakken vazgeçtim. Çünkü sanki daha kötü hissetmekten korkuyorum ya da açılınca daha çirkin bir şey çıkacak gibime geliyor. Çok çaresizim işte. Belki önce birini arayıp konuşsam daha kolay olur gibi.
