Son zamanlarda kaygılarım çok arttı ve açıkçası bu durum hayatımı etkiliyor. Ama bizim ailede terapiye gitmek hala 'ayıp' gibi görülüyor hemen 'neyin eksik' falan diyorlar. Kendi iyiliğim için böyle bi adım atsam bencil mi olurum? Sizce buna değer mi?
Bu kaygıların tam olarak ne zaman başladı mesela? Yani belli bir olay, bir dönemle bağlantılı mı? Çünkü bazen tetikleyen şeyleri fark edince farklı yollar denemek de mümkün oluyor.
Yani bence ailelerin böyle düşünmesi çok yaygın ama artık kimse eskisi gibi değil. Terapi almak eksik bir şeyin göstergesi değil, kendine bakıyorsun işte. Gayet mantıklı bi şey.
aynısını yaşadım, bizimkiler de 'ne gerek var' deyip geçiştiriyordu. Ama bir noktada uyuyamıyordum bile, gittim terapiste başladım. İlk başta zor kabul ettirdim ama rahatlarsan onlar da görür zaten.
Ama bir şey soracağım, ailene gerçekten her şeyi anlatıyor musun yoksa onları zaten peşinen yargılayıp geri çekiliyor musun? Belki onların düşüncesini tam bilmiyorsun, belki anlatış şeklin sorunlu.
Kaygılarının günlük hayatını etkilediğini söylüyorsan bu durum hafife alınmamalı. Terapi, başa çıkma yollarını öğrenmek ve rahatlamak için faydalıdır. Ama önce bi uzmanla durumunu detaylı ele alman iyi olur.
Güncelleme yapayım, aslında bu süreç 3-4 aydır yoğunlaştı. Tetikleyici gibi hissettiğim bir olay yok ama sanki sürekli bir şey olacakmış ya da kötü bir duruma düşecekmişim gibi geliyor. Ailemle de çok açık konuşmaktan çekindiğim doğru.
Kızım, hayat senin sonuçta. Benim kızım böyle bir durumda olsaydı üzülse de gitmesini isterdim. Aile de sen iyiysen iyi olur, boşver onların ilk tepkisini. Sonrasını tatlı tatlı anlatırsın.
ama işte böyle düşünceler yüzünden aile bağları zayıflıyor bence. Şimdi sen 'terapi' diye bir moda çıktın, ya eskiden insanlar ne yapıyordu? Aileni üzmeden bir çözüm bulsan daha iyi olmaz mı?
