Herkes bi depresyona girmeden ya da aşırı kötü şeyler yaşamadan terapiye gitmez sanırım. Ama ben mesela duygusal iniş çıkışlarımı kontrol edemiyorum, sürekli kafamda kendimi eleştirip duruyorum. Bu terapiye gitmek için yeterli bir sebep mi sizce? Yoksa biraz fazla mı abartıyorum?
Bir arkadaşım vardı, 'Sen de terapiye mi gidiyorsun? O kadar kötü mü?' diye suratıma söyledi. Halbuki hobi gibi gittiğim bir dönemdi. Herkesin anlaması zor ya, illa delirmek gerekmiyor yani.
Bence kesin terapiye yeterli sebebin var. O iç ses var ya, insanı bitiriyor resmen. Ben de sürekli kendimi beceriksiz buluyordum, sonra terapiye başladım. Meğer eksik yanlarımı değil, güçlü yönlerimi daha çok fark etmem gerekiyormuş.
Yani bence biraz abartıyor da olabilirsin. Her kafasını kurcalayan terapiye koşarsa... İnsan bazen hislerini kendi kendine de düzenler. Terapi illa ilk çare gibi olmamalı bence.
Duygusal iniş çıkışlar ve sürekli eleştirel bir iç ses, psikolojik destek almak için gayet geçerli sebepler. Terapi sadece depresyon ya da travma için değil, duygusal farkındalık geliştirmek için de tercih edilebiliyor. Önce bir ön görüşme yapmayı deneyebilirsin.
Şunu da ekleyeyim, aslında bu sürekli kendimi eleştirme hali yüzünden hem işte hem sosyal olarak zorlanıyorum. Yani dışarıdan çok belli olmasa da içimde hep bi özgüvensizlik oluyor. Tam olarak mesele bu sanırım 🙄
Bizim zamanımızda kimsenin aklına gelmezdi böyle şeyler. İniş çıkış hepimizde olur, oturup konuşursun, bi büyüğüne anlatırsın. Şimdi moda oldu terapiye gitmek. Herkes çok bireysel düşünmeye başladı.
Benim de öyle bir dönemim olmuştu, sürekli kafamda 'niye bunu söyledim, nasıl böyle düşündüm' diye dönen cümleler... Hiç bitmeyecek gibi geliyor, değil mi? Ama terapi bu döngüyü kırmak için güzel bi yol. Denemekten zarar gelmez.
