Gerçekten bilmiyorum ya, biriyle bir şeyler paylaşıyorsun ama bir yandan sürekli manipüle edilmekten yoruluyorsun. Bir arkadaşım 'Sen bağımlı olmuşsun, bu sevgi değil' dedi. Ama o kadar kolay değil işte bağını koparmak. Sizce neden tutunuyoruz böyle insanlara? Yoksa herkes mi böyle biraz?
Ben de aynısını yaşadım, her kavga sonrası 'Ama seni sevdiğim için böyle yapıyorum' derdi. İnsan gerçekten sevgi sanıyor bunu bi noktada. Bitirdim ama kaç ay kendime gelemedim, çünkü sürekli suçlu hissediyordum.
Vallahi aynen öyle oluyor, kopamıyorsun. Benimki 'Bu kadar insan seni sevemez, ben olmazsam yapamazsın' demişti. Resmen beyne işliyor, farkında olmuyorsun.
Bu nasıl mantık ya, 'herkes biraz öyle mi' demişsin. Hayır herkes böyle değil, gayette sağlıklı insan var dışarıda. Kendi alanına saygı duyan biriyle hiç yaşamadın mı?
Buna travma bağlanması deniyor olabilir. Manipülasyon süreklilik gösterdiğinde kişi bağımlılık gibi bir döngüye girebiliyor. Bu, karşı tarafın gücünü artırıyor. Travma terapisi alınan durumlarda iyi sonuçlar alınabiliyor.
Şunu da ekleyeyim, yani aslında her sey çok hızlı başladı. İlk başta nasıldıysa şimdi bir o kadar karmaşık. Kendimi sürekli yanlış yapmış gibi geliyor. Tek suçlu ben mi oluyorum emin olamıyorum 😳
bana burada başka bir şey var, manipülasyon falan ama bir bağımlılık yaratacak kadar bağlanmışsın. Belki de geçmişte bir eksiklik var sende, o yüzden o tavırları bile sevgi gibi görmüş olabilirsin 🥲
yok ya her şey geçmişteki eksiklikten kaynaklanıyor olsa hepimiz mahvolurduk. İnsan sadece alışmaya çalışıyor olabilir sonuçta düzeni bozmak kolay değil 🫠
