Eşimle 10 yıllık evliyiz ve son 2 yıldır sanki aynı evde yabancı gibiyiz. Ne konuşacak bir şey bulabiliyoruz ne de eskisi gibi bir bağımız kaldı. Terapiyi defalarca teklif ettim ama her seferinde reddetti. Şu an boşanmayı ciddi ciddi düşünüyorum ama çocuklar var işte. 8 ve 5 yaşındalar… Kendimle mi, çocuklarımın düzeniyle mi ilgilenmeliyim? Çok kararsızım.
Ben de benzer bi şey yaşadım. 12 yıllık evlilik bitti 2 çocuk vardı. Eşim terapiye hiç yanaşmadı. Çocuklar için kaldım 2 yıl ama o süre zarfında ben daha çok yıprandım ve çocuklar da ortamın gerginliğini anlamaya başladılar. Sonunda ayrıldık şu an çocuklar daha huzurlu çünkü kavga-gürültü içinde değiller
benim eski eşimle problem tam olarak konuşacak bir şey bulamamaktı. Terapiye gitmedik ama araya mesafe koyup kendimize zaman tanımıştık. Olmadı yine de. Çocuklar küçükse, yani 8 ve 5 ciddi bir bağ kurmuşlar sizin beraberliğinize, onlara durumu çok iyi anlatmanız gerekecek. Ama siz mutlu olunmadığınız sürece onların da huzurlu olması zor.
boşanma çocuklar üzerinde mutlaka etkiler bırakabilir ama yapılan araştırmalar, sürekli bir çatışma ortamında yaşamaktansa sağlıklı bir ayrılık sürecinin daha az zarar verdiğini gösteriyor. Ama bu konuda uzman bir aile terapistinden yardım almak önemlidir, özellikle çocukların duygusal durumlarını anlamak adına. Çocuğun yaşı, bireysel özellikleri vs. bunu çok etkiler.
Şunu da ekleyeyim: Eşim terapinin gereksiz olduğunu söylüyor, yani bu şekilde çözülmeyeceğini düşünüyor. Genelde hiç iletişim taraftarı bir insan değil aslında. Çocuklara da bir şey belli etmiyor gibi ama ben onları çok kaygılı görüyorum artık.
Şöyle sorayım, eşiniz niye terapiyi istemiyor? Sürekli 'ben haklıyım, ben bir şey yapmadım' mı diyor yoksa bu kadar kararsız sizin davranışlarınız yüzünden mi? Çocuklar diyorsunuz ama çocuklar istikrarsız bir ortamda daha çok etkilenir. Bu durumda sizin de iletişimde eksik kaldığınız şeyler olmuş olabilir.
bence kararı verirken biraz daha uzun düşünmelisiniz. Evlilik dediğimiz sey kolay bi sey değil, 10 yıl dediğiniz koca bi ömür. Çocuklar açısından da aslında baba figürünün sürekli evde olması çok önemli. Eşinize tekrar konuşmayı deneyin bence, bi yol bulmaya çalışın. Boşanmak en son çare olmalı.
Peki hiç çocuklarla bu konuları konuşmayı düşündünüz mü? Yani açık açık onların neler hissettiğini anlayacak bir şekilde. Mesela 'Anne ve baba olarak bazı sorunlarımız var, siz bu konuda ne hissedersiniz?' gibi. Bazen onların tepkileri de yol gösterebiliyor.
Somut bir öneri olarak çocuklar için bir çocuk psikoloğuna birkaç seans götürmeyi düşünebilirsiniz. Onların bu durumdan ne kadar etkilendiğini anlamak adına güzel bir adım olur. Eşinizin terapi istememesi ise sizi durdurmasın, bireysel terapilere devam edin. Mutlu bir birey olarak çocuklarınıza daha iyi örnek olabilirsiniz.
