Ailem genel olarak çok geleneksel bi yapıda ve benim sürekli endişeli olmamı 'hassas mizaç' diye geçiştiriyorlar. Ama artık kendi başıma baş edemiyorum terapiye başlamak istiyorum. Annem falan direk 'boş iş' diyor. Böyle bi durumda onları nasıl ikna edebilirim ya da napmalıyım? Destek görememek de çok yorucu
Ben de aynısını yaşadım, bende resmen panik atak çıktı. Anneme anlatırken 'hassasiyet değil, fiziki bir durum' dedim, belki sende de öyle anlatmak işe yarar. Şöyle düşündüm: 'karnın ağrıyınca doktora gidiyoruz, beynimiz ağrıyınca da gitmeliyiz'.
Açıkçası terapiden fayda görmek için önce bunu içselleştiren ve karşıt otoriteye rağmen hareket eden bir yapı gerekebiliyor. Ailen desteğini esirgesin ya da esirgemesin, senin öz ihtiyacın burada daha önemli. Onlara yalnızca tedavi sürecinin ne kadar bilimsel olduğunu anlatıp ötesine aldırabileceğin kadarını aldırman yeter.
bana burada biraz abartıyor olabilirsin. Aileler her zaman tam anlamaz zaten ama terapiyi herkes almıyor sonuçta. Endişeler gerçek hayatta nasıl bir zorluk çıkarıyor, tam anlamadım. Belki bu kadar üstüne düşmesen ufak ufak toparlarsın gibi geldi.
Güncelleme yapayım: Aslında anneme hafiften terapinin 'boş iş' olmadığını anlatmaya çalıştım ama konu çok ters bir yere kaydı. 'Evhamlıysan şükret, ibadet et' gibi şeyler söyledi. Açıkçası bunu duyunca artık destek isteyebileceğime dair inancım iyice azaldı.
Bu durumda aileyi ikna edeceğim diye fazla didinmek yerine, önce nereden destek alabileceğini araştırmak daha mantıklı olabilir. İnternette bi sürü ücretsiz ya da uygun fiyatlı kaynak var, aileye sunmadan önce azıcık bilgi topla. Öyle belki daha ciddi bakabilirler.
Ya bizim bölümde de bir kız vardı, ailesi terapi falan duysa tepki gösterirdi hep. O kendi cebinden ödedi, ilk başta gizli gitmiş. Sonra kullandığı şeylerin faydasını görünce ailesi de yavaş yavaş destek çıkmaya başladı. Bence hiç açma mevzuyu, önce kendin başla.
