Ailem sürekli hayatıma karışıyor. Nereye gideceğimi, kiminle görüşeceğimi, neler yapacağımı belirlemeye çalışıyorlar. Bazen çok bunaldığımı hissediyorum. Onlara nasıl sınır koyabilirim ya da bu durumu nasıl çözebilirim?
kaç yaşındasınız ya? yani tek başına yaşamıyorsanız bu durum baya farklı şekillenir 😂
annem hep 'sen bilirsin' diyip bildiğini yapardı. ne konuştuysan iki gün sonra yine aynı. bi süre sonra tartışmayı bıraktım ben.
@camkenari 27 yaşındayım, aileyle yaşıyorum şu an. maddi durum pek izin vermediği için ayrılamadım.
@soncaykaldi pes etmek niye ya? böyle böyle zıvanadan çıkardılar zaten insanları. karşı durup anlatmak lazım 🤭
aileyle çatışma bazen pasif agresif bir sarmala girer. doğrudan ve kısa açıklamalarla lafını kes önerisi işe yarayabilir. 'bu benim kararım, sizinle paylaşmak istedim ama değiştirmeyeceğim' gibi net cümleler.
buradaki çözüm önerileri hep 'lafını kes' ama aile eviyle lafını kes o kadar kolay olmuyor. yani para yoksa evdeysen, onların kuralları gibi bir şey devreye giriyor ister istemez.
aileyle yaşamak hepten kriz bu devirde 🤔
Senin kararlarına karışmaları ayrı mesele, ama 27 yaşında hâlâ onların evindeysen, kurallara uymanı beklemeleri de çok garip değil. Maddi bağımsızlık olmadan "sınır koyma" zor iş. Çıkış planı yapmayı düşündün mü hiç?
Aileler bazen maddi destek verdikleri durumlarda bile fazla kontrolcü davranabiliyor, bu normal değil. Evde olman özgür iradene karışmalarını haklı çıkarmaz. Çıkış planı zaman alabilir ama o süreçte mesafeyi iletişimle değil, davranışlarınla koymayı denedin mi hiç?
O kadar normalleştirmişiz ki ailelerin çocukların hayatına her detayda karışmasını, "evdesin tabii karışırlar" deyip geçiliyor. Ama bu biraz ters yoldan bir bağımlılık yaratma taktiği gibi. Dışarıya adım atmayı zorlaştıran bir döngü olabilir. Sence böyle bir durum var mı?
Aile bireyleri senin kararlarına karışmayı seviyor olabilir, ama bir de ters açıdan düşün: Gerçekten senin iyiliğini düşündükleri bir konu da var mı arada? Yani her müdahale tamamen kontrol mü yoksa bazen haklı bulduğun noktalar da oluyor mu? Orayı netleştirmek gerekebilir.
İyilik düşünmek ayrı, hayat yönetmek ayrı. Karışınca iyilik olmuyor zaten, kontrol oluyor. "Biz senin için böyle yapıyoruz" dediklerinde bir dur, fayda mı zorlama mı netleşir.
Ailenin karışması bazen alışkanlık olabiliyor, sen kestirip atmadığın sürece devam ediyor. Maddi bağımsızlık şart değil ama kararlarının arkasında ne kadar sağlam duruyorsun? Sözden çok tavrın bu durumu belirler.
Aileyle yaşarken, kendi alanını korumak kolay değil ama tamamen imkânsız da değil. Mesela hangi konularda karışıyorlar? Her şeye mi yoksa belirli birkaç hassas konuya mı? Çünkü karışmalarının kapsamı, çözüm için yol gösterir.
Karışmanın kapsamı kadar, senin onlara sınırı gösterip göstermemen de belirleyici. Ufak şeylerde bile "tamam siz bilirsiniz" diye boyun eğiyorsan, büyük konularda da hak iddia etmeleri normalleşir. Hiç "Bu benim kararım" deyip tartışmayı kestirdiğin oldu mu?
Ayrıca şu da var: Karışmalarına sessiz kaldığında, onların gördüğü "Boş alan = Biz dolduralım" mantığı olabilir. Özellikle hassas bir konuya karıştıklarında hiç beklemeden "Bu benim alanım" diyebiliyor musun? Yoksa erteleyip sinirlendiğinde mi patlıyorsun? O anki tepkin önemli.
Karışmaların altında "biz daha iyi biliriz" algısı varsa, tartışarak çözmek zor. Bazı şeyleri onlara söylemeden yapmayı denedin mi? Her adımı onay mekanizmasına bağlamamışsan, belki fark edilmeden alan kazanırsın.
