Üniversite için ailemin yanından ayrıldım, yurda alışamadığım için bi ev arkadaşıyla eve çıktım ama resmen kriz yaşıyorum. Ortalık her gün savaş alanı gibi, çöpler toplanmıyor, bulaşıklar dağ gibi. Defalarca konuşmaya çalıştım, ya tamam diyor ya da görmezden geliyor. Mecbur temizliyorum ama artık dayanacak gücüm kalmadı. Sizce ne yapsam? Şehir değiştirip ailemin yanına mı dönsem?
bak şimdi, yurt ortamından kaçıp eve çıkmışsın ama bence aile ortamını çok arıyorsun gibi geldi. Ev arkadaşın belli ki sorumsuz, burası kesin. Ama kendini neden ona hizmet eder duruma getiriyorsun? Al çöpünü koy odasının ortasına, bulaşığını da tezgaha diz, bak bakalım düzene giriyor mu. Aileye dönmek çözüm değil çünkü hayatında bu tarz insanlarla hep karşılaşacaksın.
benim öğrencilikte başıma geldi. Resmen her gün temizlik yapıyordum ve arkadaş aynı böyle, umursamıyordu. Sonra bir gün oturdum dedim 'çöpler 2 gün toplanmazsa ne oluyor?'. Meğer kendimi fazla sorumlu hissedip düzeni hep ben çekiyormuşum. Biraz bıraktım, ortalık batınca kendiliğinden harekete geçti. Belki denemedin ama dene derim.
bir dakika, defalarca konuşmaya çalıştığını söylüyorsun ama başka bazı şeyler de eksik sanki. Evdeki iş bölümünü daha ilk günden açığa kavuşturduniz mi? Yoksa bu durum senin bütün yükü kendi üstüne almaya alıştığın için mi bu hale geldi? Biraz onun açısından da düşün, belki senden önceki hayatında böyle bir düzen yoktu. Biraz kendini sorgula.
Bence sorunun altında net bir sınır çizilememe durumu yatıyor. İnsan ilişkilerinde iki tarafın da sorumluluğu açıkça paylaştığı bir ilişki kurmanız gerek. Belki bir çöp çıkarma, bulaşık yıkama çizelgesi hazırlayabilirsiniz. Bunu yazılı hale getirirsen o 'ya tamam' deyip geçme durumu azalır. Eğer hiç sonuç alamıyorsan da, birlikte yaşama konusunda uyumunuzu sorgulaman lazım.
Siz böyle yazınca fark ettim aslında ilk başta iş bölümü falan konuşmadık. Daha çok 'nasıl olsa anlaşırız' diye düşündük. İlk başlarda ben yapıyordum temizliği ama sonra alışkanlık oldu sanırım. Şimdi bırakınca iyice dağıldı. Defalarca söyledim ama cidden fevri biri çok zor konuşuluyor. Belki çizelge fikri işe yarar denerim
mesela çöpler toplanmıyor dedin. Ne kadar süre boyunca böyle oldu? Her gün savaşıyorsan bu düzen neredeyse oturmuş gibi hissediliyor. Peki o, senin bu kadar rahatsız olduğunu fark etmiş midir? Olayı görmezden gelmiyorsa bile, ciddiyetini anlamamış olabilir mi?
Bak, somut bir öneri vereyim. Al kalemi kağıdı, haftalık görev listesi yap. Çöp kimde, bulaşık kimde yaz. Uygulamanız için net kurallar koy ve bunu çık açık açık konuş. Eğer yine çözüm olmuyorsa, otur konuş ve ev arkadaşlığına devam edemeyeceğini söyle. Ama açıkça ve net ifade et her şeyi. Kendi psikolojini harcamaya değmez.
bu tür iş yükünün hep sana kalması adil değil. Kadın olarak zaten toplumda 'temizlik benim işim' algısı yüzünden sürekli bir şeyleri üstleniyoruz. Ama bir evde yaşayan iki yetişkinin eşit sorumluluğu olur. Temizliğin yalnızca senin görevin olmadığını açık açık vurgula. Arkadaşın bunu anlamıyorsa ev değiştirmeyi cidden düşün çünkü bu düpedüz emeğini sömürmek.
