Daha birkaç ay önce evlendim, ama ailem ve akrabalar şimdiden ‘Ne zaman çocuk yapacaksınız?’ demeye başladı. Şaka değil ciddi ciddi planlama yapıyorlar! Kendi hayatımıza odaklanmamız gerektiğini anlatmaya çalışıyorum ama laf dinleseler zaten bu kadar üstüme gelmezler. Bu konuda nasıl sınır çizebilirim?
Bunu direkt konuşman lazım. Mesela ‘Şu an hayatımızı düzene koymaya çalışıyoruz, çocuk düşünmüyoruz’ de. Ama net bi şekilde, geri adım atmadan diyorum. Yoksa lafı dolandırırsan anlamazlar resmen. Böyle spesifik olup kararlı olunca baskı azalıyor genelde.
Benzer şey yaşadım, ablamın çocuk yapmadığı ilk iki yıl aile bitirdi kadını. Bi çözüm: ‘Nedenini çok kişisel buluyorum’ demek. Bunu cool ve sakin bi şekilde birkaç kez söyleyince bıkıyorlar sormaktan. Ciddi ciddi dene, işe yarıyor.
Açıkçası ben seni pek anlamadım ya. Ailelerin niye böyle düşündüğünü sorup sorgulamak yerine direkt geri çekilme yolunu seçmesen? Sonuçta onlar da seni düşündüğü için, torun falan görmek istedikleri için söylüyor. Ortada kötülük niyetli bir şey yok bence.
bu tarz durumlarda çizgini belli etmek için en etkili yöntem ‘ben dili’ kullanmak. Mesela ‘Bu konuları konuşmak beni rahatsız ediyor, çünkü şu anda önceliklerimiz farklı’ diyerek net veya nazik ama kesin bir mesaj ver. Psikolojide bu tür cümleler çatışmayı azaltıyor.
Güncelleme yapayım: Bu hafta bi aile yemeği oldu, herkes sanki sırayla çocuğu neden düşünmediğimizi sordu. Kaç tane farklı şekilde ‘Henüz konuşmadık o konuyu’ dedik bilmiyorum. Gerildim ama masada tartışma falan çıkmasın diye sesimi çok yükseltmedim.
Vallahi bence bunlar bildiğin maske direkt torun sevdasından ziyade farklı dertleri olabilir. Ailende belki senden büyük kuzenler falan varsa ‘Diğerleri denedi olmadı artık dön sen bebek yap’ kafasına girmişler gibi geldi. Bi konuşmak lazım derinlemesine 
Erkek açısından zor bi durum çünkü genelde top kadına atılıyor. Bak eşin yanında bu kadar üstüne geliyorlar, o bile pasif kalıyorsa arada sıkışıp kalabilmiş olabilir. Ona da ‘Biraz beni savun’ tarzı açık bi konuşma dene derim 
Ya, o aile toplantılarında herkes öyle sırayla sorunca resmen bi köşeye sıkışmış gibi hissetmiştim ben de zamanında. Hani ağzını açsan kavga çıkacak, açmasan sinirden çatlayacaksın. Bence bu rahatsızlık işte, sessiz kalınca büyüyor. Direkt yüzlerine ne hissettiğini söylemelisin.