Her pazartesi diyete başlayıp salıya bozanlardanım... Dün gece dayanamadım, kocaman bir paket çikolata yedim ve sonra vicdan azabından uyuyamadım. Kendi kendimi sabote ediyorum resmen. Bu normal mi? Sizin de böyle anlarınız oluyor mu?
Ah be, vallahi aynıyız... Geçen hafta pazartesi ben de 'sadece yeşillikten gideceğim' diye başladım, salı akşamı gördüğüm bir bisküviyi yedim. Sabah tartıya çıkınca çok hissettim fazlasını. Bence ara kaçamaklar o kadar kötü değil ya.
bu sabote etme hissi aslında vücut değil, tamamen psikolojik. Beyin sürekli ödül bekliyor, çikolata hep o dopamin için işte. Genelde böyle durumlarda küçük dozlarla tatlı ihtiyacını dengeli karşılamak işe yarıyor. Diyetisyenden destek almayı bir düşün.
Şimdi bu kadar sabır gösteriyorsun bi diyet için, neden biri laf etti diye ya da canın çekti diye bozuyorsun? Bence sorumluluk sende, dış etkenlerle değil.
Aslında katı kurallarla başladığım için sanırım böyle oluyor. Anneme ben de 'asıl mesele sağlığım' dedim ama sonra kendim yemekten vazgeçemedim. Dediğiniz gibi bir denge bulmam lazım galiba.
Benzer bir şey bende oldu ya, hem çikolata hem baklava... Sonra fark ettim ki aç kalınca daha çok sapıtıyorsun. Ara öğüne kuru meyve ekledim, o biraz yatıştırdı.
annenin lafında haklılık var aslında. Eskiden böyle şeyler yapılır mıydı? İnsanlar ya zayıftı ya iradesi güçlüydü. Şimdi yedikçe pişman, yemedikçe sinir... Ortası yok.
ama çikolata zararlı bir şey denmiyor muydu zaten? Hani böyle direk kilo yapan bir şey gibi. Diyette olan hiç dokunmasa gerek yok mu? 😅
Vicdan azabıyla uyuyamamak çok zor ya. O mideye taş oturmuş gibi oluyor sanki. Sabah uyandığında 'geri alabilsem' diye düşünmek de cabası.
En az 10 kere aynı döngüye girdim ve sonuç hep aynı: şeker bir bağımlılık. Bi ara bitter çikolatayla yan ürün yaratıp geçiş yapmıştım. Önce zorladı ama sonra normalleşti gibi.
