36 yaşındayım ve yıllardır kilo verme hedefim var ama sürekli başa sarıyorum. Bazen diyorum ki belki önce kendimi olduğum gibi sevmem lazım, sonra düzelse daha etkili olur. Ama diğeri 'önce ver kilo sonra özgüven gelir' diyor. Sizce ne doğru?
Kızım bak, benim bi tanıdık vardı, hep diyordu 'önce bi kilo vereyim sonra mutlu olurum'. Yeminle 40 kilo verdi, gram değişmedi. Hala kendine kötü bakıyor. İnan önce kafayı bi toparlamak lazım. Sen kendini sevmezsen 36 yaşında da 46'da da işin zor.
Ben de senin gibiydim açıkçası. 30'larımda hep aynı şeyi yapıp yapıp başa sardım. Diyetisyene gittim bi ara, ama sonra fark ettim ki aslında bi psikologla çalışmam gerekiyormuş. Çok baskı yapma kendine, bi yerden başla ama kendini sevmeyi ihmal etme. O zaman her sey daha kolay geliyor.
Net söylüyorum: Psikolojik destek al. Bursa'da bir merkez var, hem diyeti hem terapisti bir arada sunuyorlar. Öyle bir şey bulabilirsen baya etkili olur. Çünkü biri olmadan diğerini yapmak zorlaşıyor.
Ama bence bu biraz bahaneye kaçıyor ya. Yani hep şu 'önce kendimi seveyim' deyip kilo vermemeyi uzatıyormuşsun gibi geldi. Önce fiziksel olarak kendini toparla. İnsan aynada güzel bir şey görünce zaten kendini sever bence.
bu durumda önce psikolojik destek almanı öneririm. Çünkü sürekli başa dönme hali biraz motivasyon düşüklüğü gibi görünüyor. Bu da özgüven eksikliğine işaret olabilir. Ama bir yandan da fiziksel hedeflerini tamamen askıya alma, ikisini birlikte kademeli olarak yapmak en doğrusu.
Çok teşekkür ederim yorumlar için. Şunu ekleyeyim; aslında diyetisyenle bir kere görüşmüştüm ama devamını getiremedim. Psikolog kısmını niye hep erteledim bilmiyorum. Bursa'daki merkez öneriniz ilgimi çekti, ciddi ciddi araştıracağım.
Ya tamam da şimdi toplumda kadın dediğin ilk izlenimde hoş görünmeli. İnsanlar seni dış görünüşünle yargılar zaten. Önce kiloyu bi ver sonra kendini sevmenin yollarını ararsın. Yoksa sosyal hayatında çok işin zor olur ben öyle görüyorum
