Terapiye yeni başladım ve ilk seansım biraz zor geçti. Terapist bi şey sorduğunda tam samimi olayım mı emin olamıyorum. Özellikle ilişkimle ilgili sorularda ne kadar detaya girmeliyim ki beni doğru anlasın ama kötü yargılamasın? Yanlış bi şey söylemekten korkuyorum. İlk seans deneyimleriniz nasıl oldu?
Ben de ilk başladığımda aynı şeyi hissettim. Bayağı bi çekindim çünkü özellikle aşk hayatımı konuşmak bana tuhaf geldi. Ama açık konuşmadıkça terapist doğru analiz yapamıyor, bir süre sonra fark ettim.
Geçen sene başladım terapilere, ilk buluşmada terapist direkt "kendini tarif et" gibi bir şey sordu. Kasmamak için olduğum gibi anlattım ama özel detayları vermemiştim. Sonra fark ettim, net olmazsan işlemiyor.
Bak hâlâ çok net değilim. Terapi dediğin güvenle olur, tamam, ama bazı şeylerin de mahremiyeti var. İlişkindeki detayları baştan sona anlatınca ne değişecek ki? Her detay verilmez sonuçta.
Psikoloji eğitimi aldım; terapide yargılama hissettiğin anda çekinme, direkt bunu terapistinle konuş. Yani 'yargılanmaktan korkuyorum' demek bile terapinin parçası olabilir aslında. Açık ol ama rahat hissettiğin kadar.
Şunu da ekleyeyim: Aslında terapist bayağı iyi birine benziyor ama işte özellikle 'kendinle ne kadar barışıksın?' sorusunda kilitlendim. Şimdi düşünüyorum, belki cevap vermek yerine hissettiğimi mi söylesemdi?
Bence terapistin bu kadar hızlı derin sorular sorması ilginç. Daha ilk seans sonuçta. Direkt 'kendinle barışık mısın?' demek yerine önce seni tanıyabilirdi. Belki fazla iddialı bir yöntem mi kullanıyor?
Ben de 2. seansta ancak açılamıştım. Özellikle ilişki konularında utana utana gittim ama hata yapmışım çünkü terapist her söylediğine ya da sustuğuna göre anlam çıkarıyor. Yani eksik bilgi verince yanıltmış oluyorsun.
ama bir şey daha diyeceğim: Terapist o soruyu sordu ya, 'kendinle barışıksın mı' diye, sen boş hissettin diye bu direkt kötü bir his olmak zorunda değil. Belki oradan ilerleseydiniz daha derin bir şey açılırdı.
