Anksiyetem yüzünden hayatımı düzgün sürdüremiyorum ama terapiye gitmeye karar verdiğimde annem 'Biz seni böyle mi büyüttük?' diyerek kendini suçlu hissetti, babam ise 'Biz baş edemedik mi?' deyip sinirlendi. Zaten zor karar verdim, şimdi onların bu tepkisini duymak beni durduruyor. Sizce böyle durumlarda ne yapayım?
Annenin 'biz seni böyle mi büyüttük' demesi bana tanıdık geldi. Ben de terapiye gitmek istediğimde annem sürekli kendinde hata aradı. Ama bunu açık açık konuştuk 'anne bu seninle alakalı bi şey değil' dedim. Sen de annenle oturup bunu konuşmayı denedin mi?
Bak açık söylüyorum, aile böyle şeylerde önemli. Annene babana bunu yapmadığın bir durum varsa onlara da hak ver biraz. Sonuçta seni onlar büyütmüş, peki gerçekten bu süreçte onlara hiç açıldın mı? Her şeyi kendin mi çözmeye çalıştın?
Psikoloji okuyorum, ondan biraz fikrim var. Bu tür durumlarda genelde ebeveynler çocukları terapiste gitmek isteyince direkt ya kendilerini suçlu hissediyor ya da çocuklarını tam anlamadıklarını düşünüyor. Bence bu onların bilgi eksikliğinden olabilir. Terapinin tam ne olduğunu, neden ihtiyacın olduğunu onları kırmadan anlatabilir misin?
Şunu ekleyeyim, annemle arada konuşmaya çalıştım ama hemen 'bize bir şey mi demek istiyorsun?' noktasına geliyor. Babam ise o an sertleşiyor, sonra da konuyu kapatıyoruz. Aslında niyetim onları kötü hissettirmek değil ama bir türlü düzgün açıklayamıyorum.
Benzer bir durum yaşadım diyebilirim. Babam direkt 'terapiste vereceğin parayı bana ver' diye dalga geçti, annemse üzüldü. Ben de çok zorlandım ama sonuçta terapiye gittim. İlk zamanlar gizli tuttum, sonra yavaş yavaş alıştılar. Belki başta kimseye söylemeden bir deneme yapabilirsin?
Ama bence hala bi eksik var ya. Yani zor zaman geçiriyorsun, tamam, ama aile zaten destek olmak için var. Onlara bu kadar hırslı yaklaşman sorun çıkartmaz mı? Aileni ikna etmeyi bi tamamlayabilsen sorun çözülebilir gibi geliyor. Hani terapist konusu kadar aile bağını da düşünmek gerekmez mi?
