Son zamanlarda sürekli sağlıkla ilgili bir şeylere takılıyorum. Ufak belirtileri bile büyütüp doktor aramaya başlıyorum ama gidip gitmemek arasında kalıyorum. Ailem 'her şeyi kafana takıyorsun' diyor, arkadaşlarım terapiyi öneriyor ama açıkçası terapi bana çok büyük bir adım gibi geliyor. Sizce gerçekten terapiye başlamalı mıyım yoksa bu bir şekilde geçer mi?
Ben de bir ara çok benzer durumdaydım. Her kaşıntıyı 'alerji mi oldum' diye büyütüp dermatolojiye gidiyordum. Bi tahlil yaptırayım derken üç hafta boyunca her gün başka doktordaydım. Doktor resmen 'psikolojik olabilir' dedi. Terapiden başka çarem kalmamıştı, başladım ve iki ayda bayağı toparladım. Küçük gibi gördüğün şeyler birikiyor, terapi iyi geliyor.
direkt bi psikiyatra görün derim, önce o seni değerlendirir. Eğer terapiye ihtiyacın olursa yönlendirir ama sadece kafanda büyüttüğün bi şeyse belki ilaç bile gerekmeden çözülür. Bu kadar kararsız hissediyorsan bi adım atman şart, kendi kendine daha çok yoruluyorsun belli ki.
Burada görünen o ki sağlık anksiyetesine ya da halk arasında hipokondriyazise dair bir durumdan bahsediyoruz. Bedensel belirtileri algılama ve yorumlama biçimini değiştirmek için terapi, özellikle bilişsel-davranışçı terapi, oldukça etkili olabiliyor. Ama kesinlikle klinik bir değerlendirme şart, çünkü altında başka bir durum yatıyor olabilir. Önce bir uzmana danışıp detaylı değerlendirme yapmanı tavsiye ederim.
Yani açık konuşayım, bence biraz abartıyorsun. Her ufak belirtiye bu kadar dikkat edip kendi kendini strese sokmak da çözüm değil. Terapiler falan da bence moda oldu artık. Eskiden insanlar bunları konuşarak, dualarla çözüyordu. Kendine bir uğraş bul, kafanı dağıt, biter bu iş.
Şunu da söyleyeyim, aslında doktorlara gidince bir şey çıkmadığını bilmek beni rahatlatıyor ama süreç beni çok yoruyor. Hani dedikleri gibi 'boş bir şeye üzüldüm' demek istiyorum ama o boşluk hissi geçmiyor. Sanırım gerçekten bir adım atmalıyım. Terapilerin nasıl başladığını ve zor olup olmadığını hala merak ediyorum.
Benim annem babam olsa seni doktora değil, direkt başkasına danışmaya gönderirdi. Herkesin psikologu olmuyor kızım, bu kadar takıntılı olmaya gerek yok. İlla çözüm istiyorsan bir tane tecrübeli büyük bul, konuş onunla. Artık biz ne yapacağımızı bile bilmiyoruz psikolog psikolog dolaşmaktan.
O sürekli bi belirti bulma hissi gerçekten çok yorucu. Sabah kalkarken bile 'ya yine bi şey çıkarsa' diye düşünüyor insan. Terapinin ilk birkaç seansı biraz zorluyor çünkü geçmişe dönüp neden böyle hissettiğini öğrenmeye çalışıyorsun. Ama ilk aşamayı geçince resmen hayat daha net bi hale gelmeye başlıyor. Yani bu bi süreç belki denemek sana iyi gelir
