Son zamanlarda cildimde baya bi sivilce çıktı, stres falan derken toparlanamıyorum resmen. Annem her gördüğünde fark ettirmeden bi şeyler söylüyor, 'şeker yedin yine değil mi?' gibi. Açıkçası moralim bozuluyor ama bir şey de diyemiyorum. Sizce açık açık konuşmalı mıyım, yoksa duymazdan mı gelmeliyim?
Benim annem de benzer şeyler yapardı. Özellikle şeker ve yağlı yiyecekleri sorup dururdu. Bir gün oturup 'Anne, böyle dediğinde daha çok stres oluyorum' dedim, o günden sonra baya bir azaldı. Bence resmen konuşman lazım.
benim de stresli dönemlerde cildim mahvoluyor. Annem fark ettiğinde ilk başlarda sinir oluyordum ama sonra ona 'Evet yaptım, farkındayım' demeye başladım, uzatmadı. Belki onay ya da suçlama bekliyordur.
Birazcık biyolojik konuşayım, bu tip durumlar genelde hormonel dalgalanmalardan kaynaklanabiliyor. Stres o döngüyü besliyor. Ama asıl mesele iletişim, annenize 'bu beni yoruyor, farkındayım zaten' gibi bir yerden başlamayı deneyin.
Bu arada anneme karşı çok tepkisiz değilim aslında. Bir kere, 'Stres yapma diyorsun ama bunu diyince daha kötü oluyorum Anne' demiştim. Gülüp konuyu değiştirdi ya, o yüzden çok da üstüne gitmiyorum.
ama konuya o kadar yüklenmeye gerek yok bence. Yani bir şey söylemiş, o kadar büyütmeye değer mi? Benim annem çok daha abartı şeyler söylerdi, alışıyorsun bir süre sonra.
O söylediği 'şeker yedin yine' lafı direkt bıçak gibi kesiyor ya. Benim kardeşim de bana öyle diyordu, onun yüzünden çikolata yediğimde bile utanıyordum. Sanki suç işlemişim gibi.
Sana şöyle söyleyeyim, annen biraz haklı olabilir. Senin cilt toparlanamıyorsa, şeker ve beslenme konularına dikkat ediyor musun cidden? Hemen üzülmek yerine bir düşün.
yok ya, 'haklı olabilir' falan derken abartıyorsunuz. Herkesin bu tarz şeyleri olur, normal bir şey sonuçta. Annesinin de her seferinde söylemesi şart mı?
