Diyetisyenle başladım diyete gayet güzel gidiyordum ama geçen gün dayanamayıp çikolata aldım yedim ve kimseye söyleyemedim. Suçluluk hissi resmen içimi yiyor ya. Bu kadar takılmalı mıyım yoksa hepimiz insanız diyip geçmeli miyim? Siz hiç böyle şeyler yaşıyor musunuz?
Ben de diyete ilk başladığım ay aynı şekilde çikolata krizine girdim. Bütün gün kendimi tuttum ama gece kalkıp kimseye çaktırmadan yedim. Ertesi sabah sanki kilo aldım gibi hissettim, vicdan azabı daha kötüydü. Ama sonra diyetisyenime söyledim, normal olduğunu ve uzun vadede böyle şeylerin diyet bozmadığını söyledi. Bence sen de çekinmeden bahset.
Senin dediğin suçluluk hissini ben tatilde yaşadım. Diyetisyene her şeyi not alacağım diye söz verdim ama orada resmen dürümlere gömüldüm. Dönünce 'her şeyi düzgün yazdım ama dürümü atladım' demiştim, çok anlayışlıydı. Deneyiminle barış ya, dünyada bir sen bu değil.
Ama şöyle bir şey de var, diyetisyenle başladığını söylemişsin, o çikolatayı nasıl yedin? Yani diyeti ciddiye alıyorsak bu gizli saklı yeme işi biraz samimiyet sorunu değil mi? Hem bu şekilde devam edersen diyetisyeninle olan güveni de zedeleyebilirsin gibi geliyor.
aslında burada suçluluk hissini iyi analiz etmek lazım. Bu tarz bir durum sık sık tekrarlanıyorsa, yani gizli yemeler alışkanlık hâline geldiyse, bu bir tür duygusal yeme olabilir. Bu da tamamen disiplinle çözülmez, belki altında başka sebepler vardır. Diyetisyenle bunu konuşup ek bir destek almak iyi olabilir.
Evet, doğru söylediniz aslında bu suçlulukla yüzleşip çözüm aramam lazım. Bugün çikolatayı diyetisyenime itiraf ettim, o da 'asıl mesele bunu telafi etmeyi öğrenmek' dedi. Ama işte o anki yeme isteği beni aşırı zorluyor, hâlâ nasıl dururum bilmiyorum.
Bak şimdi itiraf edince daha iyi olmuş ama bana burada asıl mesele senin kendine dürüst olamaman. Diyetisyene itiraf ettin diye her şey hallolmaz, ikinci bir kez yaşanmaması için gerçekten daha kararlı olman lazım. Yoksa o çikolatalar alışkanlığa döner, diyetisyenin güveneceği ne kalır?
