Canım sıkıldığında, biriyle tartıştığımda ya da çok mutlu olduğumda kendimi direkt yemek yerken buluyorum. Resmen yiyerek duygusal patlamalarımı bastırıyorum. Ama son zamanlarda fark ettim ki bu alışkanlık çocukluktan gelen bir şey olabilir. Annem hep 'hadi bir tabak daha' diyerek sevgisini yemekle gösterirdi. Sizin de böyle bir geçmişiniz var mı, bu konuyu nasıl çözebiliriz?
benim de annem çocukken sürekli 'Ay bak şunu da ye, zayıfsın' derdi. Şimdi mutsuzsam direkt tatlıya yöneliyorum. Açıkçası bu işin sonu kilo almakla kalmıyor, insan yemekle kendini cezalandırıyor gibi oluyor. Bunu fark etmek bile bi başlangıç.
Bak ben açık konuşayım, aileyi suçlamak kolay tabii ama her şey onların üstüne yıkılmaz ki. Yani şu an yetişkin birisin, kötü alışkanlıkların sana zararı varsa değiştirme işi sende bitiyor. Çocukluk anıları tamam da, şimdiyi sen yönetiyorsun.
bu dediğin 'duygusal yeme' psikolojide sık rastlanan bi durum. Genelde çocuklukta 'ödül-ceza' mantığıyla beslenmeyle ilişki kurulmuş oluyor. Ama çözümü var, bu döngüyü fark edip bir diyetisyenle ya da bir terapistle çalışmak faydalı olabilir. Beslenme açısından da eksiklik varsa, o da yerine konur.
Haklısınız, belki biraz bahane buluyorum gibi oldu. Ama işte çocukluktan gelen alışkanlıklar insanın elini kolunu bağlıyor bazen. Mesela ailem hâlâ evde her tartışmadan sonra tatlı yapar, 'hadi bir şeylere oturup yiyelim' diye. Nasıl tepki vermem gerektiğini de bilmiyorum.
Burda en iyi yol bi diyetisyenle başlamak bence ya da psikolojik destek al. Mesela mutlu ya da üzgün olduğunda ne yapacağını yazıp başka şeylere yönlenebilirsin. Aileyle de açık konuş, 'gerçekten aç mıyım, yoksa başka bi şey düşünüp yemek mi yiyorum?' sorusunu sorsunlar sana.
