Son dönemde ne zaman moralim bozulsa mutfağa koşuyorum, elim hep tatlıya gidiyor. Açıkçası bu beni daha da kötü hissettiriyor çünkü bir yandan kilo alıyorum bir yandan da kendime kızıyorum. Bu bir kısır döngü gibi oldu. Siz hiç bu tarz bir durum yaşadınız mı? Ya da kendinize hakim olmayı nasıl başardınız?
Ben de mesela sınav haftalarında yaşıyorum bunu. Özellikle arkadaşlar sürekli dışarıdan tatlı falan söylüyor, bi bakıyorum ben de daldırmışım kaşığı. Sonra pişmanlık sarıyor ama iş işten geçiyor.
Bu ara ben de çok stresliyim, fark ettim ki elim hep çikolataya gidiyor. Sabah bir dilimle başlıyorum, akşam farkında olmadan paket bitmiş. Vallahi stresten başka bir şey düşünemiyoruz bazen ya.
Ama tatlıyı bırakınca kötü hisler geçiyor mu peki? Çünkü genelde o suçluluk hissi daha ağır basıyor gibi. Yani, tatlı hep bir bahane gibi oluyor. Onun yerine stresle başa çıkmayı denedin mi hiç? 😬
duygusal yemeye 'comfort food' deniyor, genelde hızlı serotonin artışı sağlıyor. Ama uzun vadede hep daha kötü hissettirir. Küçük egzersizler ya da başka bir hobiyle anı doldurmayı deneyebilirsin belki.
Biraz da hangi tür tatlıyı seçtiğime bağlı bence. Mesela çikolata yediğimde daha hızlı düşüyorum mod olarak. Ama sütlü tatlılar ya da hafif şeyler bırakınca o kadar suçlu hissettirmiyor. Gerçekten stresle ilgili bu sanırım.
Bana sanki olay kilo almaktan çok başka bir şeyle ilgili gibi geldi. Belki hayatında başka bir sıkıntı var ama tatlı yemek daha gözle görülen bir problem olduğu için onun üstüne gidiyorsun? Duygular hep böyle gizleniyor işte 😬
