Ev arkadaşım bu ay kirayı ödeyemeyeceğini söyledi, hadi eyvallah anlarım, olur öyle şeyler. Ama ya, inanmayacaksınız, ertesi gün kendine yeni ayakkabı almış! Bi yandan 'biz ayrı bireyleriz, karışamam' diyorum, bi yandan da 'ben mi tek başıma idare edeceğim her şeyi?' diye içim içimi yiyor. Siz ne yapardınız?
kızım, sen mi tek başına idare edeceksin her şeyi? Bu iş böyle olmaz. Benim kızım olsa oturur bi güzel konuşurdum, 'kirayı ödeyemiyorsan niye alışveriş yapıyorsun?' derdim. İnsan bi sorumluluk sahibi olur 🙄
bana burada bi iş var, ya. Yani normal mi? Kirayı ödeyemeyip ayakkabı almak falan. Belki de başka yerlere para harcıyor ve sana söyleyemiyor. Bi yandan da, böyle şeyleri tek seferde anlamak zor tabii 😐
Yani şimdi şöyle, tamam kötü bi durum ama sen de çok üstüne gitmiş olabilirsin belki. Sonuçta hepimiz insanız, bi anda harcamalarını düzene koyamayanlar da olur. Ama bu kız seni açık açık zorluyorsa, o ayrı konuşulur tabii.
Burada iki ayrı problem var gibi: biri maddi düzen meselesi, diğeri iletişim eksikliği. Ayakkabı alıp alamaması elbette kendi tercihi ama kira konusunda net kurallar koyulmazsa, bu sürekli böyle gider. Otur ve ne yapacağınızı konuşun. Bu durumun gelecekte sorun yaratmaması için yazılı bir anlaşma bile yapabilirsiniz.
Güncelleme yapayım, ya. Hani bi arkadaş demiş ya, başka yerlere para gidiyor olabilir diye, işte cidden sanki böyle. Telefonuna çok harcıyor gibi gördüm çünkü. Ama ne diyeyim şimdi, direkt yüz yüze konuşursam tartışma çıkar gibi geliyor 🫠
Abla, bu işler karşılıklı yükümlülük. Mahallede herkesin diline düşersiniz böyle devam ederse, ev arkadaşlığı aynı şey gibi bi yerde... Evliliğe benzetiyorum, yani böyle sorumlulukları paylaşmak lazım. 'Ben karışmam' dersen iş daha kötüye gider.
