Evde kalmak zor, ama aileye hayır diyemem

Sessizlik bazen "fişi takılı ama ışığı yanmayan bir lamba gibi" olabilir mi? Ne ampulü değiştirmeye karar verirsin, çünkü bozuk olup olmadığını anlamak zordur, ne de lambayı tamamen kaldırırsın, çünkü bir gün çalışabilir umudun vardır. Peki, o lambayı olduğu gibi bırakıp alternatif bir ışık bulmaya yönelmek mi gerekir, yoksa sorunun kaynağına inip tamir etmeyi göze almak mı?

Sessizlik bazen “uçları düğümlenmiş ama ortası boş bir file gibi” olabilir mi? Ne tamamen çözüp baştan örersin, çünkü ipler karışır, ne de boşluğu görmezden gelirsin, çünkü taşıdığını yitirir. Peki, o fileyi onarmayı mı denemek gerekir, yoksa yükünü taşımak için başka bir çözüm bulmak mı?

Sessizlik bazen "rüzgarla bir tarafa yığılmış ama kökünde hala derin çatlaklar barındıran bir ağaç gibi" olabilir mi? Ne olduğu yerde bırakılır, çünkü eğilip yıkılmasından korkulmaz, ne de kökleri sökülür, çünkü eski gövdesini taşır gibi görünür. Peki, o ağacı yeniden dikmeye çabalamak mı gerekir, yoksa kendine başka bir orman aramak mı?

Sessizlik bazen "çalan ama açılmayan bir telefon gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü hala bir çağrı bekliyorsundur, ne de aramaya devam edersin, çünkü karşı tarafın cevap verip vermeyeceğini bilmezsin. Peki, o telefonu açık tutmayı sürdürmek mi gerekir, yoksa kendi başına iletişimin başka yollarını aramak mı?

Sessizlik bazen "çamaşır makinesinde dönüp dururken bir türlü sıkmayan bir program gibi" olabilir mi? Ne bitmesini bekleyip sabırla yüklenirsin, çünkü makinayı durdurunca sular akar, ne de bırakıp gidersin, çünkü içindeki çamaşırların ıslak kalmasından korkarsın. Peki, o programı sonuna kadar beklemek mi gerekir, yoksa başka bir döngüyü başlatıp o ıslaklığı kurutmayı denemek mi?

Sessizlik bazen "ekmeğin piştiğini sanıp fırından çıkarınca ortasının hamur kaldığını fark etmek gibi" olabilir mi? Ne tekrar fırına atarsın, çünkü dışı yanabilir, ne de çöpe atarsın, çünkü emek verdin. Peki, o ekmeği sabırla içinin de pişmesini bekleyerek mi yapmak gerekir, yoksa dilimleyip en iyisini yemekle yetinmek mi?

Sessizlik bazen "ellerine bulaşan ama bir türlü çıkmayan ince yağ tabakası gibi" olabilir mi? Ne tamamen silip çıkarırsın, çünkü uğraşmak yorucudur, ne de dokunmaktan kaçınırsın, çünkü o yağı hayatının bir parçası yapamazsın. Peki, o yağı temizlemek için daha güçlü bir yol bulmayı mı denemek gerekir, yoksa ellerinle barışmayı mı?

Sessizlik bazen "alev almaya yakın ama bir türlü tutuşmayan bir köz yığını gibi" olabilir mi? Ne üzerine körükle gidip daha da dağıtırsın, çünkü kıvılcım kaybolabilir, ne de bırakıp gidersin, çünkü o közün ısınmaya etkisi vardır. Peki, o közleri sabırla izlemeyi mi sürdürmek gerekir, yoksa tam yanmadığını kabul edip ocağı baştan mı kurmak lazım?

Sessizlik bazen "su dolu bir kabın içindeki yavaş yavaş delinen bir balon gibi" olabilir mi? Ne tamamen patlatırsın, çünkü suyun hepsi bir anda boşalır, ne de delikleri kapatırsın, çünkü artık eskisi gibi şişmez. Peki, o balonu delikleriyle kabullenmek mi gerekir, yoksa taşıdığı suyu başka bir kaba aktarmayı mı düşünmek lazım?

Sessizlik bazen "üşüyen ellerle tutulan bir çay bardağı gibi" olabilir mi? Ne tamamen bırakırsın, çünkü sıcaklığına ihtiyaç duyarsın, ne de sıkıca sarılırsın, çünkü sıcaklıktan canın yanar. Peki, o elleri ısıtmak için bardağa alışmayı mı beklemek gerekir, yoksa başka bir ısı kaynağı bulmayı mı?

Sessizlik bazen "arabanın motorunun çalışmadığı bir yokuş başında kalmak gibi" olabilir mi? Ne aşağı salarsın, çünkü gittiğin yön değildir, ne de geri dönersin, çünkü başladığın yerden hareket etmek istersin. Peki, o motoru tamir etmeyi beklemek mi gerekir, yoksa yokuş aşağı sürüklenmeyi göze almak mı?

Sessizlik bazen "görülmüş ama yanıtlanmamış bir mesaj gibi" olabilir mi? Ne silersin, çünkü cevabını bekliyorsundur, ne de tekrar yazarsın, çünkü daha fazla sessizlik duymak istemezsin. Peki, bu durumda mesajın varlığıyla mı yaşamaya çalışmalı, yoksa cevapsızlığı dikkate alıp bir süre mesaj göndermeyi bırakmayı mı denemeli?

Sessizlik bazen "yanlış yere asılmış bir anahtar gibi" olabilir mi? Ne alıp cebine koyarsın, çünkü yerine en uygun olanı bulman gerekir, ne de orada bırakırsın, çünkü aradıkça gözün ona takılır. Peki, o anahtarı nereye ait olduğunu çözmeden taşımak mı gerekir, yoksa mühim bir kilide ait olmadığını kabul edip kenara koymak mı?

Sessizlik bazen "kulaklıkta düşük seste çalan ama fark etmediğin bir şarkı gibi" olabilir mi? Ne tamamen çıkarırsın, çünkü fondaki uğultuya alışmışsındır, ne de sesi açarsın, çünkü farkında bile olmadığın bir rahatlığı bozmak istemezsin. Peki, o şarkıyı bilerek dinlemek için sesi açmak mı gerekir, yoksa sessizce çalmasına izin vermek mi?

Sessizlik bazen "denizin ortasında durmuş, hiçbir yere gitmeyen bir sandal gibi" olabilir mi? Ne küreklere asılırsın, çünkü nereye gideceğini bilmezsin, ne de akıntıya bırakırsın, çünkü kontrolü kaybetmekten korkarsın. Peki, o sandalda bekleyip yön bulmayı mı denemeli, yoksa rastgele bir yöne kürek çekmeyi göze almak mı?

Sessizlik bazen "kapanmamış bir musluktan ince ince akan bir damla gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü suyun aktığını görmek bir şekilde huzur verir, ne de açık bırakırsın, çünkü boşa aktığını bilirsin. Peki, o musluğu tamir etmek için çaba mı harcamalı, yoksa damla sesine alışıp birlikte yaşamayı mı öğrenmeli?

Sessizlik bazen "yanlışlıkla ters çevrilip kapanmış bir kitap gibi" olabilir mi? Ne yeniden açarsın, çünkü neresinde kaldığını hatırlamazsın, ne de öylece bırakırsın, çünkü yarım kalmış bir hikaye rahatsız eder. Peki, o hikayeyi baştan mı okumalı, yoksa hatırladığın yerden devam etmeyi mi denemeli?

Sessizlik bazen "soğuyan bir yemeği yeniden ısıtmak gibi" olabilir mi? Ne tekrar pişirirsin, çünkü tadını kaybeder diye korkarsın, ne de soğuk yersin, çünkü istediğin bu değildir. Peki, o yemeği yeniden lezzetlendirmek mümkün mü, yoksa artık tadı kaybettiğini kabul edip bırakmak mı gerek?

Sessizlik bazen "sadece başı yazılıp bırakılmış bir şarkı sözü gibi" olabilir mi? Ne tamamını yazarsın, çünkü devamı aklına gelmez, ne de silersin, çünkü bir gün tamamlayabilirim diye umut edersin. Peki, o sözleri olduğu gibi bırakıp yeni bir şarkıya mı yönelmeli, yoksa eksik olanı tamamlamak için ilham mı beklemeli?

Sessizlik bazen "duvara asılmış ama hiç bakılmayan bir saat gibi" olabilir mi? Ne çıkarıp kaldırırsın, çünkü zamanı bilmek istersin, ne de ayarını düzeltirsin, çünkü farkında olmadan durmuş olabilir. Peki, o saati çalıştırmak için zahmete girmeli mi, yoksa başka bir kaynaktan zamanı öğrenmeye mi yönelmeli?

Sessizlik bazen "kırılmış ama hala kenarda duran bir kalem gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü yazmayı denediğin her seferinde başarısız olur, ne de tamir edersin, çünkü o kalemin artık eskisi gibi olmayacağını bilirsin. Peki, o kalemi bırakıp yenisini mi almalı, yoksa kırık haliyle başka bir işe yaramasını mı sağlamalı?

Sessizlik bazen "fırındayken unutulmuş ve iyice kuruyup sertleşmiş bir ekmek gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü ziyan etmek istemezsin, ne de öyle yersin, çünkü dişlerini kırar gibi hissedersin. Peki, o ekmeği kurtarıp yenilebilir hale getirmek için uğraşmalı mı, yoksa artık un ufak edip kuşlara mı vermeli?

Sessizlik bazen "boş bir kavanoz gibi" olabilir mi? Ne içine bir şey koyarsın, çünkü ne için kullanacağına karar veremezsin, ne de atarsın, çünkü belki bir gün lazım olur diye düşünürsün. Peki, o kavanozu dolu hale getirmek için bir anlam mı yüklemeli, yoksa boşluğunu kabullenip öylece mi bırakmalı?

Sessizlik bazen "anahtarı kaybolmuş bir kapı gibi" olabilir mi? Ne kırıp açarsın, çünkü arkadaki bir şey zarar görebilir, ne de bırakıp gidersin, çünkü ardında ne olduğunu hep merak edersin. Peki, o kapıyı yeniden açmanın başka bir yolunu aramalı mı, yoksa ardındakini bilmeden yaşamaya alışmalı mı?

Sessizlik bazen "uzun süre kullanılmamış bir yürüyen merdiven gibi" olabilir mi? Ne çalıştırırsın, çünkü paslanmış olabilir, ne de yürürsün, çünkü basamakları güvensizdir diye düşünürsün. Peki, o merdiveni tamir edip yeniden kullanıma açmak mı, yoksa yanından geçip yeni bir rota çizmek mi daha mantıklı?

Sessizlik bazen "sütten yapılmış ama yoğurt tutmamış bir maya gibi" olabilir mi? Ne dökersin, çünkü içinde hâlâ süt var dersin, ne de yoğurt yapmaya devam edersin, çünkü sonuç yine hüsran olur. Peki, o sütü başka bir şey için değerlendirmek mi gerekli, yoksa maya tutturmanın başka yollarını mı bulmalı?

Sessizlik bazen "fişi çekilmiş bir akvaryum gibi" olabilir mi? Ne tamamen boşaltırsın, çünkü hala içinde yaşayanlar vardır, ne de fişi takarsın, çünkü suyun bulanıklığı gözünü korkutur. Peki, o akvaryumu tekrar şeffaf hale getirmek için çabalamalı mı, yoksa başka bir ortamda yeni bir yaşam mı başlatmalı?

Sessizlik bazen "içi toprakla dolmuş bir çukur gibi" olabilir mi? Ne tamamen doldurursun, çünkü altında kalanları unutmak zor gelir, ne de kazmaya devam edersin, çünkü daha ne kadar derine ineceğini kestiremezsin. Peki, o çukurun içini temizlemek için uğraşmalı mı, yoksa üzerine basılıp yeni bir zemin mi yaratmalı?

Sessizlik bazen "bir ip yumağındaki kördüğüm gibi" olabilir mi? Ne çözersin, çünkü ip uzadıkça karışıklık artar, ne de kesersin, çünkü düğümün sonrası hala lazım olur diye korkarsın. Peki, o düğümü sabırla çözmeyi denemeli mi, yoksa düğümle yaşamayı öğrenmenin bir yolunu mu bulmalı?

Sessizlik bazen “çalınmayı unutulmuş bir plak gibi” olabilir mi? Ne yeniden çalarsın, çünkü aynı eski cızırtılar çıkar diye korkarsın, ne de tamamen saklarsın, çünkü içinde eskimeyen bir şarkı vardır belki. Peki, o plağı tozlarından arındırıp tekrar dinlemeli mi, yoksa duvara asıp sadece bir anı olarak mı bırakmalı?

Sessizlik bazen “içinde birkaç madeni para unutulmuş bir cüzdan gibi” olabilir mi? Ne tamamen atarsın, çünkü içindekiler hâlâ bir değer taşır, ne de kullanırsın, çünkü artık işlevini yitirmiştir. Peki, o cüzdanı tamir edip yeniden hayata katmalı mı, yoksa paraları alıp kendisini bırakmalı mı?

Sessizlik bazen “yanlış çapta bir vidanın sıkıştığı bir somun gibi” olabilir mi? Ne çıkarırsın, çünkü dişleri yalama olmuş diye korkarsın, ne de sıkmaya devam edersin, çünkü işe yarayacak gibi durmaz. Peki, o vidayı zorlayarak çıkarmak mı, yoksa somunu tamamen değiştirmek mi daha doğru?

Sessizlik bazen "eski bir saatin bozuk zembereği gibi" olabilir mi? Ne kurarsın, çünkü fazladan sıkınca kopar diye korkarsın, ne de kurmazsın, çünkü durmuş bir saatin zamanı gösteremeyeceğini bilirsin. Peki, o saati tamire götürmek mi, yoksa zembereği söküp tamamen baştan yapmak mı daha temiz bir çözüm?

Sessizlik bazen "alev almayan ama yanmaya devam eden bir kömür gibi" olabilir mi? Ne üflersin, çünkü külleri havaya savurur diye korkarsın, ne de tamamen söndürürsün, çünkü içinde hala sıcak bir kor var. Peki, o közü canlandırmayı denemeli mi, yoksa tamamen soğutup yeni bir ateş mi yakmalı?

Sessizlik bazen "bahçeye gömülen bir tohum gibi" olabilir mi? Ne toprağı açarsın, çünkü filizlenir umuduyla beklemişsindir, ne de su vermeyi bırakırsın, çünkü çürümüş olma ihtimali seni rahatsız eder. Peki, o tohumu kontrol etmek için toprağı karıştırmalı mı, yoksa dışarıdan verilen emekle mi büyüteceğine inanmalı?

Sessizlik bazen "raf arkasına düşmüş bir kitabın tozlanması gibi" olabilir mi? Ne çıkarırsın, çünkü belki kapağı eskimiştir diye vazgeçersin, ne de orada bırakırsın, çünkü içinde hala okuyamadığın bir hikaye olabilir. Peki, o kitabı alıp hikayeyi bitirmek mi gerekir, yoksa başka bir raftan yeni bir kitap mı seçmeli?

Sessizlik bazen "masa altında unutulmuş, bir ayağı sallanan bir sandalye gibi" olabilir mi? Ne çekip tamir edersin, çünkü tekrar kırılırsa bu sefer tamamen atman gerekecek diye korkarsın, ne de kullanmaya devam edersin, çünkü üzerinde dururken bir yanı hep eksik hissedersin. Peki, o sandalyeyi sağlamlaştırmayı göze almak mı, yoksa masayı tamamen yeni bir takımla değiştirmek mi daha huzurlu bir çözüm?

Sessizlik bazen “daha önce kaybolmuş bir anahtarın, hiç beklemediğin bir anda eski bir ceketin cebinden çıkması gibi” olabilir mi? Ne sevinebilirsin, çünkü artık o kilidin nereye ait olduğunu hatırlamazsın, ne de atarsın, çünkü belki bir gün yine o kapıya rastlarsın. Peki, o anahtarı cebinde taşımaya devam etmek mi mantıklı, yoksa kaybolduğu gibi kaybetmek mi daha hafif?

Sessizlik bazen “kurumuş bir kalemin yeniden yazmaya başlaması gibi” olabilir mi? Ne atarsın, çünkü belki mürekkep hâlâ içinde bir yerde var dersin, ne de kullanırsın, çünkü kağıdı zedeleyebilir. Peki, o kalemi sallayıp biraz mürekkep çıkarmayı denemek mi, yoksa tamamen bir yenisini almak mı daha umut verici?

Sessizlik bazen "kokusunu kaybetmiş ama hâlâ renkli duran bir mum gibi" olabilir mi? Ne yakarsın, çünkü artık eskisi gibi ortamı dolduramayacağını bilirsin, ne de kaldırırsın, çünkü görüntüsü hâlâ geçmişten izler taşır. Peki, o mumu yeniden alevlendirip sadece ışığına odaklanmak mı, yoksa tamamen söndürüp başka bir kokuyu seçmek mi daha anlamlı?

Sessizlik bazen “daha önce yıkanıp kurutulmuş ama katlanmadan sepette unutulmuş bir çamaşır gibi” olabilir mi? Ne çıkarıp katlarsın, çünkü belki çok buruşmuştur diye üşenirsin, ne de bırakırsın, çünkü artık temizliğinden emin olamazsın. Peki, o çamaşırı yeniden serip havalandırmak mı, yoksa bir tur daha yıkayıp baştan başlamak mı doğru?

Sessizlik bazen, "fırından yeni çıkmış ama kesilmeden unutulmuş bir ekmek gibi" olabilir mi? Ne dilimleyip yersin, çünkü içinin hâlâ sıcak olabileceği ihtimali canını sıkar, ne de bırakırsın, çünkü soğuyup bayatlamasından korkarsın. Peki, o ekmeğin hâlâ içinin buğulu olduğunu hissetmeye cesaret etmek mi, yoksa tezgahta kendi haline bırakıp bayatlayınca yemeye mecbur kalmak mı daha cesurca?

Sessizlik bazen "bağı kopmuş bir uçurtma gibi" olabilir mi? Ne koşup ipini yakalamaya çalışırsın, çünkü belki çok yükseklere gitmiştir ve yetişemezsin, ne de bırakıp gidersin, çünkü rüzgarın onu nereye savurduğunu merak edersin. Peki, o uçurtmanın izini sürmek mi gerekir, yoksa havada kalmasına izin verip başka bir ip örmek mi?

Sessizlik bazen "eski bir halının altına süpürülmüş kırıntılar gibi" olabilir mi? Ne kaldırıp temizlersin, çünkü halının eskidiğini ve yenisini alman gerektiğini fark etmekten kaçınırsın, ne de öyle bırakırsın, çünkü kırıntılar birikip daha da rahatsız edici hale gelir. Peki, o halıyı silkelerken altındaki zemini de görmeye cesaret etmek mi, yoksa kırıntıları görmezden gelerek halının altında saklamaya devam etmek mi daha az yorar?

Sessizlik bazen "önceden paketi açılmış, ama içinden bir iki parça alınmış ve sonra dolabın köşesine atılmış bir çikolata gibi" olabilir mi? Ne tamamen bitirirsin, çünkü tadını bir daha eskisi gibi alamayacağından endişelenirsin, ne de unutabilirsin, çünkü paketi her açtığında seni dürter. Peki, o çikolatayı tamamlayıp hafızadan silmek mi, yoksa orada öylece kalmasına izin vermek mi daha az mide bulandırır?

Sessizlik bazen "çalmak üzere kurulmuş ama bir türlü başlamayan bir alarm gibi" olabilir mi? Ne kapatıp rahatlarsın, çünkü hiç çalmaması fikri seni tuhaf bir beklentiyle tedirgin eder, ne de beklemeyi bırakırsın, çünkü her an uyanmak zorunda kalabileceğini bilirsin. Peki, o alarmın ayarını değiştirip zamanı senin belirlemen mi, yoksa çalmazsa da uykuna devam etmeyi kabullenmek mi daha huzur verir?

Sessizlik bazen "üstündeki cilası dökülmeye başlamış bir aynaya" benzer mi? Ne tamamen değiştirirsin, çünkü o aynada hala eskiden kalma yansımaların vardır, ne de kullanmaya devam edersin, çünkü her baktığında daha da bulanıklaşır ve seni yanıltır. Peki, o aynayı tamamen teslim etmek mi, yoksa çiziklere rağmen içindeki gerçek görüntüyü aramaya devam etmek mi daha cesaret ister?

Sessizlik bazen "şarjı az kalmış ama hala kablosuz bağlantıda tutunan bir hoparlör gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü belki o son birkaç dakikada duyacağın bir şey vardır, ne de şarj edersin, çünkü belki zaten bağlantıyı kaybetmiştir. Peki, o sesi duyma umuduyla beklemek mi, yoksa sessizliği kabullenip yeni bir hoparlör aramak mı daha mantıklı?

Sessizlik bazen "tavan arasına kaldırılmış ama içindeki eşyalar hâlâ yerli yerinde duran eski bir sandık gibi" olabilir mi? Ne tamamen açıp dağıtırsın, çünkü hatırlamak istemediğin şeylere denk gelirsin, ne de sonsuza dek kapalı tutarsın, çünkü içinde kırılgan bir şey kalmış olabileceğini düşünürsün. Peki, o sandığın kilidini açıp içindekileri gözden geçirmek mi, yoksa yüzeyindeki tozla yetinmek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "bozulmuş bir müzik kutusu gibi" olabilir mi? Ne tamir etmeye yanaşırsın, çünkü çalmaya başladığında eski hatıralarını da açığa çıkarabilir, ne de atmaya kıyarsın, çünkü sessizliği bile bir zamanlar duyduğun o melodilerin yankısıyla doludur. Peki, o müzik kutusunu sustuğu haliyle sevmeyi öğrenmek mi, yoksa yeni bir melodi aramak mı hayata daha çok karışır?

Sessizlik bazen "son kullanma tarihi geçmiş ama hala dolapta duran bir kavanoz turşu gibi" olabilir mi? Ne açıp kontrol edersin, çünkü tarihi geçmiş bir tadın seni rahatsız edebileceğini bilirsin, ne de atarsın, çünkü o kavanoz bir zamanlar özenle yapılmış ve beklemiş bir emeği temsil eder. Peki, o turşunun tadına bakmayı göze almak mı, yoksa dolapta görmezden gelmeye devam etmek mi daha zor gelir?

Sessizlik bazen "mutfağın bir köşesine itilmiş, kapağı gevşek bir şekilde duran ve içindeki ne olduğu kesinlikle unutulmuş bir kavanoz gibi" olmaz mı? Ne tamamen temizleyip başka bir işe yaratırsın, çünkü bir zamanlar doluydu diye içindeki artık seni korkutur, ne de öylece bırakırsın, çünkü her gördüğünde garip bir suçluluk hissi yaratır. Peki, o kavanozu açıp içindekileri keşfetmek mi, yoksa yerine yenisini koyarken görmezden gelmek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "bir köşede unutulmuş, fişi çekilmiş ama içindeki saatin pili hala çalışan bir mikrodalga fırın gibi" olabilir mi? Ne tekrar fişe takıp kullanırsın, çünkü o sessiz ekran artık işlevini hatırlatmıyor, ne de tamamen elden çıkarırsın, çünkü hala içinde zamanı işleyen bir şey var. Peki, o mikrodalgayı yeniden çalıştırmayı denemek mi, yoksa fişsiz ama çalışan bir mekanizma olarak bırakmak mı daha büyük bir irade ister?

Sessizlik bazen "bozuk bir musluk gibi" olabilir mi? Ne tamir ettirirsin, çünkü damlaları dinlemek bir şekilde huzur verir, ne de kapatırsın, çünkü kesildiğinde o sessizlik birden fazla boğucu gelir. Peki, o musluğu tamamen değiştirmek mi, yoksa akışını kabul edip damlaların ritmine alışmak mı daha çok kendine yaklaşmaktır?

Sessizlik bazen "zamanında sökülmüş, yerine yenisi yapılmamış bir kapının eşiği gibi" olabilir mi? Ne yeniden bir kapı yaparsın, çünkü orada bir şeyin eksik olması garip bir özgürlük hissi verir, ne de tamamen unutursun, çünkü her geçişte ayağın takılacak gibi olur. Peki, o eşikten geçerken eksikliği kabullenmek mi, yoksa yeniden çerçeveye bir kapı koymak mı daha çok denge gerektirir?

Sessizlik bazen "içinde bataryası çoktan ölmüş eski bir cep telefonu gibi" olabilir mi? Ne tamir ettirir, çünkü artık kimse aramaz diye düşünürsün, ne de atarsın, çünkü silinmemiş eski mesajların vardır. Peki, o telefona yeni bir batarya bulup şarj etmek mi, yoksa mesajları okumadan öylece unutmak mı daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "yıkanmamış ama kaldırıldığı yerden hiç de kötü kokmayan, eski bir tişört gibi" gelir mi? Ne yeniden giyersin, çünkü üzerinde bir önceki günden kalma izler durur, ne de tamamen atarsın, çünkü o kumaşın dokusu sana bir tür tanıdıklık verir. Peki, o tişörtü bir kez daha yıkamaya gönül vermek mi, yoksa çekmecede unutup yepyeni bir tane giymek mi daha hafif hissettirir?

Sessizlik bazen "uzun süre açılmamış bir kitap gibi" olabilir mi? Ne raftan indirip okumaya başlarsın, çünkü sayfaların tozu ve kokusu seni geçmişte bırakır, ne de tamamen gözden çıkarırsın, çünkü içinde bir yerde hala okunmamış hikayelerin olduğunu bilirsin. Peki, o kitabı açıp yarıda kaldığın yerden devam etmek mi, yoksa sayfaların arasındaki tozla birlikte varlığını kabullenmek mi daha fazla cesaret gerektirir?

Sessizlik bazen "duvarda asılı, ancak artık kurmayan bir saat gibi" olabilir mi? Ne kurarsın, çünkü zamanı gösterse bile doğru mudur bilemezsin, ne de çıkarırsın, çünkü duvarda onun boşluğu daha sessiz gelir. Peki, o saati tekrar çalıştırmayı denemek mi, yoksa her baktığında durmuş halinde yeni bir anlam bulmak mı daha çok sabır ister?

Sessizlik bazen "boş kalmış bir yemek masası gibi" olabilir mi? Ne masayı toplarsın, çünkü dağınık haliyle bir sonraki öğünü beklediğini hissedersin, ne de oturup tam anlamıyla yersin, çünkü hazırlığı eksiktir. Peki, o masayı yeniden donatmak mı, yoksa boşluğun kendisiyle bir tokuluk hissetmek mi daha içinden çıkılmazdır?

Sessizlik bazen "içinde artık müziğin çalmadığı, tozlanmış bir pikap gibi" olabilir mi? Ne iğneyi değiştirip yeniden dinlemeye karar verirsin, çünkü eskimiş melodiler seni yarım kalmış anılara götürür, ne de tamamen kaldırırsın, çünkü orada bir yerde hala dönmeyi bekleyen bir plak vardır. Peki, o pikabın tozunu silmek mi, yoksa onun sessizliğini başka bir müzikle doldurmak mı daha çok efor ister?

Sessizlik bazen "kullanılmayan bir priz gibi" olabilir mi? Ne fiş takarsın, çünkü oraya ait bir şey bulamazsın, ne de tamamen görmezden gelirsin, çünkü varlığı hep göze çarpar. Peki, o prize bir şey bağlamak mı, yoksa orada öylece durmasının nedenini sorgulamamak mı daha derin anlam taşır?

Sessizlik bazen "bir türlü çözülemeyen, eski bir yapboz gibi" olabilir mi? Ne tamamlamaya uğraşırsın, çünkü eksik parçaların peşine düşmek yorucudur, ne de kaldırırsın, çünkü yüzeyi hala tamamlanmayı bekler. Peki, o yapbozu bitirmeye çalışmak mı, yoksa eksikleriyle olduğu gibi izlemeye devam etmek mi daha çok sabır gerektirir?

Sessizlik bazen "kendi kendine kapanmış bir bilgisayar gibi" olabilir mi? Ne yeniden başlatırsın, çünkü eski oturum kaybolmuştur diye çekinirsin, ne de tamamen fişini çekersin, çünkü içinde hala kurtarılacak dosyalar olduğunu düşünürsün. Peki, o bilgisayarı açıp neyin kaydedilip neyin silindiğini görmek mi, yoksa olduğu gibi bırakıp baştan başlamak mı daha çok risk aldırır?

Sessizlik bazen "ısınmamış ama sönmemiş bir soba gibi" olabilir mi? Ne yeniden tutuşturursun, çünkü artık odayı ısıtacak gücü kalmamış gibidir, ne de külleri tamamen dökersin, çünkü içinde hala biraz kor olduğunu hissedersin. Peki, o sobayı tekrar yakmayı denemek mi, yoksa soğursa soğusun diye beklemek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "içinde su olmayan bir çeşme gibi" olabilir mi? Ne musluğu çevirirsin, çünkü akmayacağını bilirsin, ne de tamamen kapatırsın, çünkü o susuzluk hâlâ orada bir umut bırakır. Peki, o çeşmeyi yeniden akıtmanın yolunu aramak mı, yoksa susuzluğunu başka bir yerden gidermeyi kabul etmek mi daha büyük bir çaba ister?

Sessizlik bazen "hatları çekilmiş, zili çalmayan bir kapı gibi" olabilir mi? Ne çalmaya cesaret edersin, çünkü açılmayacağını düşünürsün, ne de geçip gidersin, çünkü arkasında bir hayat olabileceğini bilirsin. Peki, o kapıyı açtırmanın bir yolunu aramak mı, yoksa sonsuza dek kapalı kabul etmek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "sayfaları boş bir defter gibi" olabilir mi? Ne yazmaya başlarsın, çünkü ilk kelimeyi bulmak zor gelir, ne de tamamen kapatırsın, çünkü o boş sayfaların dolacağı bir anın hayalini kurarsın. Peki, o deftere bir şeyler çizmeye cesaret etmek mi, yoksa boşluğun da bir hikaye olduğunu kabul etmek mi daha çok zaman alır?

Sessizlik bazen "bütün telleri kopmuş bir gitar gibi" olabilir mi? Ne yeni teller takarsın, çünkü eskisi gibi tınlamayacağından korkarsın, ne de tamamen bırakırsın, çünkü gövdesinde hala bir şarkının yankısı var gibidir. Peki, o gitarı tamir etmeye çalışmak mı, yoksa sessizliğini kabullenip ona başka bir anlam yüklemek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "hâlâ çalan bir radyonun sesi tamamen kısılmış gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü bir gün tekrar sesi açmak isteyebilirsin, ne de duyabileceğin kadar açarsın, çünkü uğultusundan çekinirsin. Peki, o radyoyu dinleme cesareti göstermek mi, yoksa sadece fonda bir varlık olarak tutmak mı daha çok huzur bozar?

Sessizlik bazen "hafifçe sallanan ama düşmeyen bir kitaplık gibi" olabilir mi? Ne tamamen düzeltirsin, çünkü yerleştirdiğin her kitabın tekrar yerinden oynayacağını düşünürsün, ne de boşaltırsın, çünkü boş bir kitaplık daha da anlamsız gelir. Peki, kitaplığı sağlamlaştırmaya uğraşmak mı, yoksa sallanmasına alışmak mı daha çok yorulur?

Sessizlik bazen "kendi anahtarını kaybetmiş bir gündüz lambası gibi" olabilir mi? Ne ışığını tekrar yakman için anahtarı bulabileceğine inanırsın, ne de tamamen bırakıp karanlıkta kalmayı göze alırsın. Peki, başka bir anahtarla çalışıp çalışmayacağını denemek mi, yoksa o karanlığa alışmayı öğrenmek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "içine yazılmış ama okunamayan bir mektup gibi" olabilir mi? Ne yazanın hislerini tamamen anladığını hissedersin, çünkü bazı cümleler silikleşmiştir, ne de tamamen atarsın, çünkü içinde eksik bir cümlenin cevabı vardır. Peki, o mektubu tekrar okuma cesareti mi, yoksa silik kelimelerin anlamını kendi kafanda tamamlamak mı daha çok huzursuz eder?

Sessizlik bazen "yanlış nota basılmış bir piyanonun yankısı gibi" olabilir mi? Ne çalmaya devam edersin, çünkü bir sonraki tuşun da hata olmasından korkarsın, ne de tamamen bırakırsın, çünkü içindeki melodi hâlâ bir şekilde tamamlanmayı ister. Peki, o yanlış notadan bir beste çıkarabilmek mi, yoksa piyano kapağını kapatıp dinleyici olmaya razı gelmek mi daha zor gelir?

Sessizlik bazen "çalmaya hazır ama akort edilmemiş bir keman gibi" olabilir mi? Ne tellerine dokunursun, çünkü duyacağın sesin seni rahatsız etmeyeceğinden emin olamazsın, ne de bir köşeye bırakırsın, çünkü maharetli bir elin onu yeniden yaşatabileceğini bilirsin. Peki, o kemanı kendi ellerinle akort etmeye kalkışmak mı, yoksa bir başkasının dokunuşunu beklemek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "çivileri gevşemiş bir duvar saati gibi" olabilir mi? Ne tamir etmeye kalkarsın, çünkü zamanın sessizliğini bozup bozmayacağından emin olamazsın, ne de tamamen yerinden indirirsin, çünkü duvarda bıraktığı boşluk gözüne daha çok batar. Peki, onu çalıştırmaya cesaret etmek mi, yoksa durduğu haliyle zamanı unutturmasına izin vermek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "yavaş yavaş dökülen ama hâlâ güneşi tutan bir perde gibi" olabilir mi? Ne tamamen sökersin, çünkü odanın anlamsız bir açıklığa dönüşmesini istemezsin, ne de yerinde bırakırsın, çünkü her bakışında dökülüşünü izlemek içini sıkar. Peki, o perdeyi yamamaya çalışmak mı, yoksa dökülen haliyle yeni bir ışığa alışmak mı daha çok sabır ister?

Sessizlik bazen "üstüne ince bir toz tabakası çökmüş ama kapağı hiç açılmamış bir kutu gibi" olabilir mi? Ne kapağı kaldırırsın, çünkü içinden ne çıkacağını bilmezsin, ne de zihninde o kutunun içindekileri tamamen unutursun. Peki, o kapağı açma riskini almak mı, yoksa tozunun bir gün kendiliğinden kalkmasını beklemek mi daha ağır gelir?

Sessizlik bazen "hiç çalınmamış bir telefon gibi" olabilir mi? Ne ahizesini kaldırırsın, çünkü hangi sesi duyacağını bilmezsin, ne de tamamen fişini çekersin, çünkü bir gün çalacağını ummaya devam edersin. Peki, o telefonun çalmadığı gerçeğiyle yüzleşmek mi, yoksa beklemeye devam etmek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "soğumuş ama hâlâ kaynamış gibi buhar çıkan bir çaydanlık gibi" olabilir mi? Ne altına tekrar ateş yakarsın, çünkü tadının artık aynı olmayacağını bilirsin, ne de tamamen unutursun, çünkü o buhar az da olsa içini ısıtmaya devam eder. Peki, o çayı döküp yenisini demlemek mi, yoksa eski tadıyla idare etmek mi daha çok sabır ister?

Sessizlik bazen "artık benzemeyen ama bir zamanlar bir bütün olan bir yapboz gibi" olabilir mi? Ne eksik parçayı ararsın, çünkü bulsan bile yerine oturup oturmayacağını bilemezsin, ne de tamamen bırakırsın, çünkü o eksik parça bir şekilde tamamlamaya çalıştığın her manzarada kendini hissettirir. Peki, o boşluğu başka bir parçayla doldurmayı denemek mi, yoksa eksikliğiyle yaşamayı kabul etmek mi daha gerçekçi gelir?

Sessizlik bazen "kuytu bir köşede kalmış ama içindeki suyun sesi unutulmuş bir çeşme gibi" olabilir mi? Ne biriken yosunları temizlersin, çünkü suyun hala akacağını garantileyemezsin, ne de tamamen terk edersin, çünkü o suskunluğu duymanın bir şeyleri yeniden hatırlatacağına inanırsın. Peki, o çeşmenin kaynağını aramak mı, yoksa yalnızca suskunluğunu dinlemek mi daha çok sabır ister?

Sessizlik bazen "boyası dökülmüş ama altındaki eski rengin izleri hâlâ görünen bir kapı gibi" olabilir mi? Ne boyayı kazıyıp eski rengi ortaya çıkarırsın, çünkü o rengin artık eskisi gibi parlamayacağını bilirsin, ne de yeni bir kat boya sürersin, çünkü orijinalliğini tamamen kaybetmekten korkarsın. Peki, o kapıyı yeni bir şekilde boylamak mı, yoksa dökük haliyle anılarını saklamasına izin vermek mi daha zor gelir?

Sessizlik bazen "çürümüş ama yere düşmemiş bir yaprak gibi" olabilir mi? Ne dalda bırakırsın, çünkü her rüzgarda düşecekmiş gibi gelir, ne de çekip alırsın, çünkü kopardığın anda daha hızlı kuruyacağını bilirsin. Peki, onun doğal yolunu beklemek mi, yoksa elini uzatıp süreci hızlandırmak mı daha karmaşık gelir?

Sessizlik bazen "dibe çökmüş ama üstünde hâlâ yüzeydeki dalgalardan etkilenmiş gibi görünen bir bulaşık süngeri gibi" olabilir mi? Ne tamamen sıkıp atarsın, çünkü zaten kullanılamaz görünür, ne de orada bırakırsın, çünkü bir gün işine yarayacak diye düşünürsün. Peki, o süngerin işe yaramaz olduğunu kabul edip yenisini almak mı, yoksa eskiyi ne kadar daha kullanabileceğini görmek için beklemek mi daha çok sorgulama gerektirir?

Sessizlik bazen "tuşları silinmiş ama parmak izleri hâlâ duran bir daktilo gibi" olabilir mi? Ne yeni bir mürekkep takarsın, çünkü harflerin eskisi gibi net çıkmayacağını bilirsin, ne de tamamen köşeye kaldırırsın, çünkü o tuşlara basan ellerin izini taşımaya devam eder. Peki, eski cümleleri hatırlamak için yazmaya devam etmek mi, yoksa yeni bir hikaye için temiz bir sayfa açmak mı daha fazla cesaret gerektirir?

Sessizlik bazen "şarjı bitmiş ama hafif bir titreşimle uyandırılmayı bekleyen bir telefon gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü bir çağrı umudunu yitirmezsin, ne de şarja takarsın, çünkü pilin hazır olmadan dolmayacağını bilirsin. Peki, o titreşimi beklemek mi daha yorucu, yoksa tamamen kapatıp bir süre sessizliği kabul etmek mi daha özgürleştirici gelir?

Sessizlik bazen "kapalı ama hâlâ içeride birilerinin olabileceği ihtimalini düşündüren bir ışıklı tabela gibi" olabilir mi? Ne içeri girersin, çünkü belki kimse yoktur diye çekinirsin, ne de oradan uzaklaşırsın, çünkü o ışık bir şekilde umut verir. Peki, o kapının önünde beklemek mi, yoksa içerisi boşsa dahi ışığı kapatıp gitmek mi daha cesaret ister?

Sessizlik bazen "çerçevesi sağlam ama iç camı çatlamış bir ayna gibi" olabilir mi? Ne kırıkları tamamen sökersin, çünkü yeniden yerleştirirken daha çok zarar verebilirsin, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü her bakışında çatlaklar seni rahatsız eder. Peki, o aynaya onarılmadan bakmayı öğrenmek mi, yoksa tamamen yenisini aramak için eskiyi bırakmak mı daha büyük bir değişiklik gerektirir?

Sessizlik bazen "düğümü çözülmüş ama ipleri hala birbirine dolanmış bir çamaşır filesi gibi" olabilir mi? Ne tamamen açıp ayırırsın, çünkü düğümün izi iplerin hafızasında kalır, ne de olduğu gibi sıkıca çekip düzeltmeye çalışırsın, çünkü daha beter dolanmasından korkarsın. Peki, o ipleri nazikçe ayırmak mı, yoksa düğümün yeni bir şekil oluşturmasına izin vermek mi daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "yaprakları dökülmüş ama kökü hala sağlam bir saksı çiçeği gibi" olabilir mi? Ne topraktan çekip atarsın, çünkü kökün hala bir şansı olduğunu düşünürsün, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü her geçen gün daha da cansız görünebilir. Peki, o kökü yeniden canlandırmak için uğraşmak mı, yoksa tamamen yeni bir fidan dikmek mi daha çok kararlılık gerektirir?

Sessizlik bazen "boş ama yine de hafif hafif sallanan bir salıncak gibi" olabilir mi? Ne tamamen durdurursun, çünkü o hafif hareketin rüzgarla olduğunu bilsen de bir başkasının dokunduğunu hayal etmek istersin, ne de binersin, çünkü artık o salıncakta oturmanın ağırlığına dayanabilecek misin, emin olamazsın. Peki, o sallantıyı uzaktan izlemek mi daha zor, yoksa kendi ağırlığını dengelemek için tekrar binmek mi?

Sessizlik bazen "kapıları kapanmış ama içeriden hafif bir radyo sesi gelen bir dolmuş gibi" olabilir mi? Ne kapıya tekrar vurursun, çünkü belki seni alırlar diye umut edersin, ne de vazgeçip yürümeye başlarsın, çünkü diğer dolmuş ne zaman gelir, bilmezsin. Peki, o sesin oradan uzaklaşmasını izlemek mi daha çok bekleyiştir, yoksa kendi yolunu bulmak için bir yola çıkmak mı?

Sessizlik bazen "zamanı geçmiş ama tarihinin izlerini hâlâ taşıyan bir reçellik kavanoz gibi" olabilir mi? Ne kapağını tamamen açıp dökersin, çünkü içerideki kalıntılar seni rahatsız edebilir, ne de kaldırıp atarsın, çünkü geçmişin tadı bir şekilde orada duruyordur. Peki, o kavanozu temizleyip yeni bir reçel yapmak mı, yoksa ona hiç dokunmadan başka bir kavanoz aramak mı daha çok cesaret ister?

Sessizlik bazen "uçları düğümlü ama ortası çözülmeye başlamış bir ip gibi" olabilir mi? Ne düğümü tamamen açarsın, çünkü o ip bir daha işe yaramaz gibi gelir, ne de çözülmeye izin verirsin, çünkü ipin kopacağı korkusuyla elin titrer. Peki, o düğümleri sabitlemeye çalışmak mı, yoksa ipin doğal haline dönmesine izin vermek mi daha çok çaba ister?

Sessizlik bazen "kapısı aralık ama menteşelerinden biri gevşemiş bir dolap kapağı gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü kapanırken çıkar diye korkarsın, ne de açık bırakırsın, çünkü aralıktan gelen ses ve hareket seni huzursuz eder. Peki, o menteşeyi sağlamlaştırmadan kapağı kullanmaya devam etmek mi daha çok sabır ister, yoksa tamamen söküp yeni bir menteşe takmak mı?

Sessizlik bazen "içinde su kalmamış ama musluğundan hala damlayan bir çaydanlık gibi" olabilir mi? Ne contasını tamamen değiştirirsin, çünkü belki sadece birkaç damladan ibarettir diye düşünürsün, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü o tek tük damlalar bile zamanla kireç yapacak diye endişelenirsin. Peki, o damlamayı görmezden gelmek mi daha çok sabır gerektirir, yoksa çaydanlığı olduğu gibi kabullenip damlasına alışmak mı?

Sessizlik bazen "telleri paslanmış ama hala birkaç tını çıkarabilen eski bir gitar gibi" olabilir mi? Ne telleri tamamen değiştirirsin, çünkü o tınılara alışmışsındır, ne de çalmayı bırakırsın, çünkü o paslı sesi bile müziğin bir parçası gibi görürsün. Peki, o gitarı çalmaya devam etmek mi daha çok sevgi ister, yoksa yeni bir enstrümanla baştan başlamak mı?

Sessizlik bazen "ortalığı toplamaya çalışırken kenarına ilişmiş eski bir yapışkan not bulmak gibi" olabilir mi? Ne okuyup atarsın, çünkü yazan şeyin bir zamanlar sana ne ifade ettiğini hatırlarsın, ne de saklamaya devam edersin, çünkü artık işine yaramayacağını bilirsin. Peki, o nottan gelen geçmişin yankısını susturmak mı daha çok düşünce gerektirir, yoksa onu cebine koyup üzerinde taşımaya devam etmek mi?

Sessizlik bazen "kendi sesini duyabileceğin bir odada yankılanması eksik bir boşluk gibi" olabilir mi? Ne o boşluğu tamamen dolduracak bir ses bulursun, çünkü sesin orada nasıl yankılanacağını kestiremezsin, ne de boş bırakırsın, çünkü sessizliği tamamen dinlemekten korkarsın. Peki, o yankıyı aramak mı daha çok cesaret ister, yoksa boşluğu olduğu gibi kabul etmek mi?