Evde kalmak zor, ama aileye hayır diyemem

Sessizlik bazen "bir bankanın yanlışlıkla unuttuğu ama hiç fark etmediğin bir bakiye gibi" olabilir mi? Ne gidip kontrol edersin, çünkü bilmek tedirgin eder, ne de tamamen unutursun, çünkü bir gün lazım olabilir. Ama sor: O bakiyeyi çözmek mi daha riskli, yoksa hep göz ardı edip ihtiyacın olduğunda eksik çıkması mı?

Sessizlik bazen "elimde tuttuğum ama içine bakmaya cesaret edemediğim bir paket gibi" olabilir mi? Ne açarsın, çünkü içinden çıkacaklar seni korkutur, ne de kenara koyarsın, çünkü süregelen ağırlığı rahatsız eder. Ama sor: O paketi açıp görmek mi daha ağır, yoksa hep taşımaya devam etmek mi?

Sessizlik bazen "yavaşça ipleri çözülmüş ama hala bir arada durmaya direnen bir düğüm gibi" olabilir mi? Ne tamamen çözersin, çünkü karmasının seni bir arada tuttuğunu düşünürsün, ne de çözmeyi bırakırsın, çünkü çözülmedikçe içten içe sıkmaya devam eder. Ama sor: O düğümü çözmek mi daha çok zorlayacak, yoksa sıkışıklıkla yaşamaya alışmak mı?

Sessizlik bazen "dağılmış bir yapbozun eksik parçası gibi" olabilir mi? Ne tüm parçalarını toplarsın, çünkü eksik olanın yerini dolduramayacağından çekinirsin, ne de bırakıp gidersin, çünkü eksiklik bakmaya devam ettikçe büyür. Ama sor: O yapbozu tamamlamak mı daha cesaret ister, yoksa eksik haliyle odada durmasına katlanmak mı?

Sessizlik bazen "balon gibi şişmiş, delinmeye ramak kalmış bir hava kabarcığı gibi" olabilir mi? Ne patlatırsın, çünkü o ani sesin tedirginliğiyle sarsılmak istemezsin, ne de şişirmeyi bırakırsın, çünkü gerginliğin seni diri tuttuğuna inanırsın. Ama sor: O balonu kendi ellerinle patlatmak mı daha ürkütücü, yoksa onun kendiliğinden patlamasını beklemek mi?

Sessizlik bazen "musluğu hafif açık bırakıp damlamasına göz yummak gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü o sese alışmışsındır, ne de tamir edersin, çünkü uğraşmaya üşenirsin. Ama sor: O sesi duymazdan gelmek mi daha kolay, yoksa sonunda su faturasıyla yüzleşmek mi?

Sessizlik bazen "çalışmayan ama prizde unutulmuş bir elektronik alet gibi" olabilir mi? Ne fişini çekersin, çünkü bir gün işe yarar diye beklersin, ne de çalıştırmayı denersin, çünkü sonuçtan korkarsın. Ama sor: O aleti tamire götürmek mi daha büyük yük, yoksa durduğu yerde sessizce enerji çekmesine izin vermek mi?

Sessizlik bazen "çalmasını beklediğin ama bir türlü çalmayan bir telefon gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatabilirsin, çünkü çalmama ihtimali seni daha çok rahatsız eder, ne de unutabilirsin, çünkü her an çalar diye bir gözün hep üstündedir. Ama sor: O telefonu cebine koyup gitmek mi daha huzurlu, yoksa başında bekleyip çalmamasını izlemek mi?

Sessizlik bazen "araç çalışıyor sanarak hep gaza bastığın ama aslında boşa aldığını fark etmediğin bir motor gibi" olabilir mi? Ne kontağı tamamen kapatırsın, çünkü hareket etme hayalini bırakamazsın, ne de vitesi düzeltirsin, çünkü motorun sesine aldanırsın. Ama sor: Boşta debelenmek mi daha yorucu, yoksa harekete geçmek için önce durup yeniden ayar yapmak mı?

Sessizlik bazen "kararmış bir fincan gibi" olabilir mi? Ne içindeki eski kahveyi dökersin, çünkü kokusu bile geçmişi hatırlatır, ne de yıkarsın, çünkü lekelerle uğraşmak istemezsin. Ama sor: O fincanı temizlemek mi daha meşakkatli, yoksa o haliyle bırakıp üzerinden toz birikmesini izlemek mi?

Sessizlik bazen "bir odaya bırakılmış eski bir duvar saati gibi" olabilir mi? Ne pilini değiştirirsin, çünkü tik takları fazla gürültü yapar diye çekinirsin, ne de tamamen durmasına izin verirsin, çünkü zamanı göstermese bile varlığı mekanik bir alışkanlık yaratır. Ama sor: O saatin sesine yeniden alışmak mı daha zor, yoksa onun sessizliğinde kaybolmak mı?

Sessizlik bazen "elden çıkaramadığın ama artık kullanmadığın eski bir anahtar gibi" olabilir mi? Ne hangi kapıyı açtığını unuttuğun için atarsın, ne de çilingire gidip yeniden anlam kazandırırsın. Ama sor: O anahtarı yanında taşımak mı daha kolay, yoksa artık bir işe yaramadığını kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "çıkış aradığın bir labirent gibi" olabilir mi? Ne geri dönersin, çünkü aynı yolları tekrar yürümek daha da kaybolmuş hissettirir, ne de ileri atlarsın, çünkü her köşe bir başka belirsizliği getirir. Ama sor: O labirentten çıkmak mı özgürlük, yoksa içindeki yönsüzlüğe alışmak mı?

Sessizlik bazen "sahibini bekleyen bağlı bir köpek gibi" olabilir mi? Ne çözersin, çünkü nereye gideceğini kestiremezsin, ne de serbest bırakmazsın, çünkü sana alışmışlığını kıramazsın. Ama sor: O bağı çözmek mi daha korkutucu, yoksa onun gözlerinde kalmanın ağırlığı mı?

Sessizlik bazen "tavana asılmış ama sarkıtlamayan bir lamba gibi" olabilir mi? Ne ampulünü değiştirirsin, çünkü ışık fikri bile tamir derdini hatırlatır, ne de tamamen indirirsin, çünkü odanın boşluklarını fark etmek istemezsin. Ama sor: O lambayı açmaya cesaret etmek mi daha ürkütücü, yoksa karanlığa tamamen alışmak mı?

Sessizlik bazen "kurutma makinesine atmayı unuttuğun nemli çamaşır gibi" olabilir mi? Ne asarsın, çünkü kurutmak daha çok zaman alır, ne de öyle bırakırsın, çünkü kokup daha da yıkamak zorunda kalırsın. Ama sor: O nemi almak için uğraşmak mı daha külfetli, yoksa o kokuyu hissetmeye devam etmek mi?

Sessizlik bazen "çoktan bozulmuş ama çekmecede duran eski bir telefon gibi" olabilir mi? Ne çöpe atarsın, çünkü bir gün işine yarar diye düşünürsün, ne de düzeltirsin, çünkü masraflı ve eski haline döneceği belirsizdir. Ama sor: O telefonsuz kalmak mı daha huzurlu, yoksa o arızayla yaşamak mı?

Sessizlik bazen "çaldığında bakmadığın ama kapının önünden de almadığın bir kargo zarfı gibi" olabilir mi? Ne geri gönderirsin, çünkü kim bilir içindekine bir gün ihtiyaç duyarım dersin, ne de açarsın, çünkü içinden çıkacak olan seni rahatsız edebilir. Ama sor: O zarfı açmayı ertelemek mi daha güvenli, yoksa içindekine rağmen onun ağırlığından kurtulmak mı?

Sessizlik bazen "çalışmayı bırakmış ama tamir ettirmeye de kıyamadığın bir vantilatör gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü yazın sıcağında yine aklın ona gider, ne de yaptırırsın, çünkü harcadığın para ve zamanı serinletmeye değip değmeyeceğini bilemezsin. Ama sor: O vantilatörü yeniden döndürmek mi daha ferah, yoksa onun durgunluğuna alışmak mı?

Sessizlik bazen "hafif hafif kanı çekilen ama tamamen kopmamış bir diş gibi" olabilir mi? Ne çekip atarsın, çünkü sonrası sızıntı ve boşluk hissi korkutur, ne de bırakırsın, çünkü ufaktan ağrımaya devam eder. Ama sor: O dişi çektirmek mi daha sancılı, yoksa kendiliğinden düşmesini beklemek mi?

Sessizlik bazen "buzdolabında unutulmuş ama hâlâ son kullanma tarihi geçmeyen bir kavanoz gibi" olabilir mi? Ne açıp kullanırsın, çünkü tadının hala iyi olup olmadığına emin değilsindir, ne de atarsın, çünkü bozulmamış olma ihtimali cazip gelir. Ama sor: O kavanozu açmak mı daha riskli, yoksa o rafta öylece bırakıp yer kaplamasına göz yummak mı?

Sessizlik bazen "bahçede büyüyen ama budamaya kıyamadığın bir yabani ot gibi" olabilir mi? Ne kökünden sökersin, çünkü o yeşillik sanki başka bir şeye dönüşebilir gibi gelir, ne de görmezden gelirsin, çünkü fark ettikçe düzeni bozduğunu bilirsin. Ama sor: O otla yaşamayı öğrenmek mi daha kolay, yoksa onun kökünden çıkardığı boşluğu doldurmak mı?

Sessizlik bazen "dolu ama yıllardır dokunulmamış bir defter gibi" olabilir mi? Ne karalarsın, çünkü sayfaların boş hali daha anlamlı gelir, ne de atarsın, çünkü yazılacak bir anı beklediğini hissedersin. Ama sor: O sayfayı doldurmaya başlamak mı daha zor, yoksa her açtığında boşluğu hissetmek mi?

Sessizlik bazen "bir köşede birikmiş ama ütülenmemiş çamaşırlar gibi" olabilir mi? Ne kaldırırsın, çünkü o halde giyilmezler, ne de ütülersin, çünkü zaman ve enerji ayırmak gözüne büyür. Ama sor: O yığını azaltmak mı daha az yorucu, yoksa her zaman göz önünde ve yarım bırakılmış hissettirmesi mi?

Sessizlik bazen "çalışmadığını bildiğin ama kaldırmaya da erindiğin bir duvar saat gibi" olabilir mi? Ne pil takarsın, çünkü artık zamanla bağını kopardığını fark edersin, ne de duvardan indirirsin, çünkü alışkanlıkla ona bakmaya devam edersin. Ama sor: O saate bakmayı bırakmak mı daha kolay, yoksa zamanı akıtmayı yeniden denemek mi?

Sessizlik bazen "çalmayı bilmediğin ama duvarda dekor diye astığın bir enstrüman gibi" olabilir mi? Ne eline alıp öğrenirsin, çünkü yanlış ses çıkarmaktan korkarsın, ne de duvardan indirirsin, çünkü orada durması daha az emek ister. Ama sor: O teli titreştirmek mi daha ürkütücü, yoksa hiç dokunmadan paslanmasına razı olmak mı?

Sessizlik bazen "anahtarı kaybolmuş ama hâlâ çekmecede duran bir kilit gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü belki bir gün açılacak bir şey olur diye düşünürsün, ne de söker atarsın, çünkü belki de hiçbir zaman kullanılmayacak olmasını kabul etmek zordur. Ama sor: O kilidin varlığı mı daha huzurlu, yoksa hiç olmamış gibi davranmak mı?

Sessizlik bazen "banyoda birikmiş ama tıkanıklık korkusuyla elini sürmediğin saçlar gibi" olabilir mi? Ne temizlersin, çünkü görünenler yetmezmiş gibi içinde daha fazlası olduğunu bilmek tiksindirir, ne de görmezden gelirsin, çünkü bir noktada taşacağından eminsindir. Ama sor: O drenajı açmak mı daha tedirgin edici, yoksa dolup taşacağı anı beklemek mi?

Sessizlik bazen "kapalı ama içindeki sıvının buharlaşmasından gövdesi çökmüş bir şişe gibi" olabilir mi? Ne kapağını açıp içeri bakarsın, çünkü kokusu tahammül edilemez olabilir, ne de atarsın, çünkü içinde hâlâ bir şey kalmış olma ihtimali düşündürür. Ama sor: O şişeyi açıp gerçeği görmek mi daha zor, yoksa içindekini bilmeden çöplüğe göndermek mi?

Sessizlik bazen "yakılmış ama külleri hâlâ şömine köşesinde duran bir odun gibi" olabilir mi? Ne küllerini temizlersin, çünkü dokunmak geçmişin sıcaklığını hatırlatır, ne de yerinde bırakırsın, çünkü her baktığında sönmüş bir şeyin izlerini görürsün. Ama sor: O külleri savurmak mı daha yıkıcı, yoksa onlarla yaşamaya devam etmek mi?

Sessizlik bazen "yemek yapılmış ama tabakta bir iki lokma kalmış gibi" olabilir mi? Ne o tabağı bitirirsin, çünkü artık iştahın yoktur, ne de kaldırırsın, çünkü ziyan etmek ayıp gelir. Ama sor: O lokmayı yemek mi daha zor, yoksa tabağın bakışlarını üzerinde hissetmek mi?

Sessizlik bazen "mutfağın köşesine bırakılmış ama içi unutulmuş bir yemek kabı gibi" olabilir mi? Ne kapağını açarsın, çünkü içindekini görmek istemezsin, ne de atarsın, çünkü yıkanmadan çöpe gitmesi rahatsız eder. Ama sor: O kapağı kaldırmak mı daha cesaret ister, yoksa kimsenin ellemediği bir köşede bırakmak mı?

Sessizlik bazen "kapıda asılı bir misafir terliği gibi" olabilir mi? Ne kaldırırsın, çünkü biri gelir belki diye beklersin, ne de gelen olur, çünkü uzun zamandır kullanılmamış olduğunu herkes bilir. Ama sor: O terliği asılı tutmak mı daha umutlu, yoksa yerine bir şeylerin gelmesi için yer açmak mı?

Sessizlik bazen "rafın arkasına düşmüş ama varlığı unutulmuş bir kitap gibi" olabilir mi? Ne çıkarırsın, çünkü tozunu almak zahmetlidir, ne de aramazsın, çünkü onca zaman onu okumadan geçmişsin zaten. Ama sor: O kitabı geri kazanmak mı daha anlamlı, yoksa bıraktığın yerde kalmasına izin vermek mi?

Sessizlik bazen "bozulmuş ama dolapta hâlâ yer tutan bir yoğurt gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü silip süpürmek kokusunu daha çok yayar, ne de tutarsın, çünkü her açışında çürümüşlüğü yüzüne çarpar. Ama sor: Kendini dolapta tutan şey alışkanlık mı, yoksa buzdolabının boşalmasını göze alamamak mı?

Sessizlik bazen "elektriği kesilmiş ama fişi prizde bir telefon şarj aleti gibi" olabilir mi? Ne çekersin, çünkü bir umut gelir diye beklersin, ne de işlevine bakarsın, çünkü aslında olan biten çoktan belli olmuştur. Ama sor: O fişi sökmek mi daha ürkütücü, yoksa görevini unuttuğunu kabullenmek mi?

Sessizlik bazen "bir yere not aldığın ama tekrar açıp bakmayı unuttuğun bir ajanda sayfası gibi" olabilir mi? Ne yırtarsın, çünkü orada değerli bir bilgi olduğunu düşünürsün, ne de açarsın, çünkü içindekinin artık senin için bir anlamı kalmamış olabilir. Ama sor: O sayfayı açmak mı daha zor, yoksa neyi kaybettiğini bile bilmeden devam etmek mi?

Sessizlik bazen "çürümemiş ama filizlenmiş bir soğan gibi" olabilir mi? Ne köklerini kesersin, çünkü o yaşam belirtisi garip bir umut gibi gelir, ne de kullanırsın, çünkü artık yeşermiş haliyle eski soğanın yerini tutmaz. Ama sor: O filizlenmeyi büyütmek mi daha doğal, yoksa o umutla vedalaşıp köklerinden kurtulmak mı?

Sessizlik bazen "yangın alarmlarının pili bitmek üzereyken çıkardığı aralıklı cığırtılar gibi" olabilir mi? Ne pili değiştirirsin, çünkü şu an tehlike yok gibi gelir, ne de tamamen sökersin, çünkü bir gün uyarı gerekebilir. Ama sor: O sesi duymaya alışmak mı daha kolay, yoksa uyarıyı dikkate alıp harekete geçmek mi?

Sessizlik bazen "birinin camdan bakıp perdeyi aralamasını fark ettiğin ama zile basmadığı bir misafir gibi" olabilir mi? Ne aşağı inersin, çünkü kapının çalmadığını bilirsin, ne de perdeyi çekersin, çünkü hala orada mı diye merak edersin. Ama sor: O camın ardından bir şey beklemek mi daha yıpratıcı, yoksa kimsenin gelmediğini kabul edip içeri dönmek mi?

Sessizlik bazen "akşam sofrada unutulmuş bir çaydanlık gibi" olabilir mi? Ne kaldırırsın, çünkü daha dökülür mü bilmezsin, ne de tekrar ocağa koyarsın, çünkü zaten iyice soğumuş. Ama sor: O soğuk çayı yeniden ısıtmak mı daha anlamsız, yoksa dökmek için bir bahaneye ihtiyaç duymak mı?

Sessizlik bazen "kapatmayı unuttuğun bir musluk gibi" olabilir mi? Ne tamamen açarsın, çünkü suyun akışını kontrol edememekten korkarsın, ne de hemen kapatırsın, çünkü belki azıcık bir sızıya hâlâ ihtiyacın vardır. Ama sor: O damlanın sesiyle yaşamak mı daha ağır, yoksa musluğu sıkıca kapatıp sessizliğin ağırlığıyla yüzleşmek mi?

Sessizlik bazen "bir dolabın derinliklerinde unutulmuş ama kapağı açtığında yoğun bir baharat kokusuyla kendini hatırlatan eski bir kavanoz gibi" olabilir mi? Ne atarsın, çünkü kokusu geçmişten bir şey çağırır, ne de kullanırsın, çünkü artık tariflerinde yeri yoktur. Ama sor: O kavanozu yeniden açmak mı daha zor, yoksa yerini bilerek orada bırakmak mı?

Sessizlik bazen "kendi kendine kapanan ama bir türlü otomatik tamire geçemeyen bir bulaşık makinesi gibi" olabilir mi? Ne kapağı tekrar açarsın, çünkü çalışmayacağını bilirsin, ne de bırakıp servisi ararsın, çünkü neden bozulduğunu çözmek zaman alır. Ama sor: Sorunu anlamadan beklemek mi daha yorucu, yoksa tekrar tekrar denemek mi?

Sessizlik bazen "prizden çekilmiş ama içindeki son şarjla hala titremeye devam eden bir elektrikli süpürge gibi" olabilir mi? Ne tamamen durmasını beklersin, çünkü biraz daha iş görür, ne de tekrar prize takarsın, çünkü zaten fişi çekme nedenini hatırlarsın. Ama sor: O son gücü harcatmak mı daha mantıklı, yoksa zaten yetmeyecek diye bırakmak mı?

Sessizlik bazen "eski bir duvarda beliren nem lekesi gibi" olabilir mi? Ne hemen müdahale edersin, çünkü kaynağını bulmadan kalıcı bir çözüm mümkün değildir, ne de göz ardı edersin, çünkü zamanla daha büyük bir sorunun habercisi olabilir. Ama sor: O lekeyi izlemek mi daha tahammül edilir, yoksa kazıya başlamanın getireceği belirsizlik mi?

Sessizlik bazen "çamaşır makinesinin sıkma programına geçerken bir an duraklaması gibi" olabilir mi? Ne makineyi durdurursun, çünkü o kısa bekleyişin bir sebebi olduğuna inanırsın, ne de tamamen unutursun, çünkü sıkma başlarsa bütün evi titretecek gibi gelir. Ama sor: O duraklamanın anlamını çözmeye çalışmak mı daha yorucu, yoksa makineyi kendi haline bırakıp süreci seyretmek mi?

Sessizlik bazen "uzun süre kullanılmamış bir ışığın tozlanmış anahtarı gibi" olabilir mi? Ne silip ışığı yakarsın, çünkü belki sarı bir parıltı aramıyorsun, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü orada öylece durması rahatsız eder. Ama sor: O anahtarı ellemek mi daha zor, yoksa tozun orada biriktiğini unutmak mı?

Sessizlik bazen "ocakta unutulmuş, taşmaya ramak kalmış bir süt gibi" olabilir mi? Ne altını hemen kısıverirsin, çünkü belki henüz bir şans vardır, ne de başında beklemeye devam edersin, çünkü zaten sıcaktan köpürmesini durduramayacağını anlarsın. Ama sor: Taşacağını bilerek başında durmak mı daha kaçınılmaz, yoksa hiç dönüp bakmamak mı?

Sessizlik bazen "kapıyı çekip çıkmak istemediğin bir ev gibi" olabilir mi? Ne eşyalarını toplarsın, çünkü içerdeki her şey senindir, ne de oturabildiğin o dar köşeden kalkarsın, çünkü başka bir yerin olmadığını hissedersin. Ama sor: O kapıya bakmak mı daha ürkütücü, yoksa ardında bambaşka bir dünya hayal etmek mi?

Sessizlik bazen "kendi araladığı kapıyı başkasının sessizce kapatmasını beklemek gibi" olabilir mi? Ne gidip kendin kaparsın, çünkü kapanışın anlamı değişir, ne de açık bırakmaya devam edersin, çünkü o boşluktan neyin geçeceğini kestiremezsin. Ama sor: O kapıyı kim kapatmalı?

Sessizlik bazen "içinde bir şeyler unuttuğun için bozulmasın diye kapağını aralık bıraktığın bir derin dondurucu gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü içeride bir şeyler çözülüp bozulacak diye korkarsın, ne de tamamen boşaltıp temizlemeye girişirsin, çünkü içinde ne olduğunu hatırlamıyorsundur. Ama sor: O kapaktan sızan soğuk mu daha rahatsız eder, yoksa içindeki unutuşun kendi kokusu mu?

Sessizlik bazen "gözle göremediğin ama duvardan gelen o ince çatlama sesi gibi" olabilir mi? Ne tamirci çağırırsın, çünkü sesin nereden geldiğini bulamazsın, ne de duymamazlıktan gelirsin, çünkü çatlak giderek büyüyormuş gibi gelir. Ama sor: O sesi takip etmek mi daha huzursuz, yoksa üstüne bir müzik açıp bastırmaya çalışmak mı?

Sessizlik bazen "bir odada açık bırakılmış ama asla çalınmayan bir piyano gibi" olabilir mi? Ne tuşlarına basarsın, çünkü o sessizliğin kırılmasından korkarsın, ne de kapısını kapatırsın, çünkü bir gün çalınabilir ihtimali hoşuna gider. Ama sor: Odaya her girişte piyanoya bakmak mı daha ağırlık verir, yoksa çalınmasını hiç beklememek mi?

Sessizlik bazen "uzun süre bekletilmiş bir su ısıtıcısının içinde birikmiş kireç gibi" olabilir mi? Ne ısıtıcıyı o an temizlersin, çünkü uğraşmaya vaktin yoktur, ne de görmezden gelirsin, çünkü her kaynatmada suyun tadını biraz daha bozduğunu hissedersin. Ama sor: Suyu her defasında kullanıp bitirmek mi daha kolay, yoksa kireçle beraber yaşamayı öğrenmek mi?

Sessizlik bazen "bitkilendirilmiş ama sulanmayan bir saksı gibi" olabilir mi? Ne tamamen kurumasına izin verirsin, çünkü belki su dökmeden de uzun süre dayanır, ne de suya boğarsın, çünkü toprağın çoktan sıkışıp kökleri boğduğunu bilirsin. Ama sor: O topraktan hâlâ bir filiz beklemek mi daha yorucu, yoksa artık hiçbir şey çıkmayacağına inanmak mı?

Sessizlik bazen "dolapta yer bulamadığın için tezgâhta açık bırakılmış bir şişe gibi" olabilir mi? Ne yerine kaldırırsın, çünkü o şişe hiç oraya ait değildir, ne de tamamen boşaltıp atarsın, çünkü içinde ne kadar olduğu hâlâ değerlidir. Ama sor: O şişeyi kafana göre doldurup saklamak mı daha zordur, yoksa hep göz önünde bırakmak mı?

Sessizlik bazen "radyatörlerin içinde biriken hava gibi" olabilir mi? Ne havayı hemen alırsın, çünkü ısıtmaya devam ediyor sanırsın, ne de tamamen unutursun, çünkü o tıkırtı geceleri uyumana engel olur. Ama sor: Havayı çözmek mi daha rahatlatır, yoksa ürkütücü bir alışkanlık haline gelmesi mi?

Sessizlik bazen “içine bir şeyler sakladığın ama kilidini çok sık değiştirdiğin eski bir sandık gibi” olabilir mi? Ne tamamen açarsın, çünkü içindekilerin seni yüzleşmek zorunda bırakmasından korkarsın, ne de sonsuza dek kapalı tutabilirsin, çünkü bir gün kendin bile anahtarı nerede unuttuğunu hatırlayamazsın. Ama sor: O sandığı taşımaktan kim yorulur, taşımayı bıraktığında yerinden kim oynatır?

Sessizlik bazen “yarısı dolu, ama kapağı gevşek bir termos gibi” olabilir mi? Ne tamamen sıkıca kapatırsın, çünkü içindeki sıcaklığı kaybedeceğinden endişelenirsin, ne de açık bırakıp dökülmesine izin verirsin, çünkü kalan her damla değerli gelir. Ama sor: O sıcağı korumanın yükü mü ağır gelir, yoksa dökülüp gitse yerine koyamayacağını bilmek mi?

Sessizlik bazen "boşta dönen ama filtresini temizlemeye üşenmiş bir elektrikli süpürge gibi" olabilir mi? Ne fişten çekersin, çünkü çalışıyor gibi hissedersin, ne de temizlersin, çünkü tozunu boşaltmakla uğraşmak istemezsin. Ama sor: Süpürgenin sesi seni daha çok oyalar, yoksa bir türlü temizlenmeyen zemin mi?

Sessizlik bazen “uzunca bekleyip izlediğin ama bir türlü çalmayan telefon gibi” olabilir mi? Ne arayanı geri ararsın, çünkü belki yanlış bir şey demişsindir, ne de telefonu kapatırsın, çünkü o sessizlik bir haberin işareti olabilir. Ama sor: Telefonun çalmasını beklemek mi daha üzücü, yoksa sesi tamamen kısmak mı?

Sessizlik bazen “kendi gölgesine alışmaya çalışan bir mum gibi” olabilir mi? Ne ışığını tamamen kapatırsın, çünkü karanlık daha ürkütücü gelir, ne de gölgenin neden orada olduğunu sorgularsın, çünkü hep seninle beraber olacağını bilirsin. Ama sor: Mum eriyip bittiğinde o gölge nereye gider?

Sessizlik bazen "zamanında kurup, şimdi çalışmayan ama kırmaya da kıyamadığın eski bir duvar saati gibi" olabilir mi? Ne tamir edersin, çünkü sesi geri getirmek ağır gelir, ne de duvarda asılı tutmayı bırakırsın, çünkü yerindeki boşluk daha çok canını sıkar. Ama sor: O saati susturan zaman mı, yoksa hareketsizliğine çoktan alışmış olan sen mi?

Sessizlik bazen “yemek pişirdiğin ama altını kıstığın için fokurdamasını duyamadığın bir tencere gibi” olabilir mi? Ne kapağını tamamen açarsın, çünkü buharı kaçırmak istemezsin, ne de tamamen göz ardı edersin, çünkü taşacağından korkarsın. Ama sor: O yavaş pişme sana daha iyi bir tat mı bırakır, yoksa beklerken açlıktan mı tükenirsin?

Sessizlik bazen "eski bir radyo gibi" olabilir mi? Ne antenini düzeltirsin, çünkü parazitle karışmış bir iki kelime bile yetiyor, ne de tamamen kapatırsın, çünkü o cızırtının arasında duyacağın bir melodi tüm sessizliği bozar. Ama sor: Duyduklarına mı alışıyorsun, yoksa kendi duyamadıklarını uyduruyor musun?

Sessizlik bazen "boş bir kahve kupası gibi" olabilir mi? Ne tamamen kaldırırsın, çünkü sabahları eline almayı seviyorsundur, ne de tekrar doldurursun, çünkü o tadı bulamayacağından korkarsın. Ama sor: Kupayı elinde tutan sen misin, yoksa boşluğu tutan o mu?

Sessizlik bazen "tam kapanmamış eski bir dolap kapağı gibi" olabilir mi? Ne menteşesini sıkarsın, çünkü gıcırtısı seni uyandırmaz, ne de tamamen çıkarırsın, çünkü içinde ne olduğunu görmek istemezsin. Ama sor: Dolap kapağının aralığı seni oyalıyor mu, yoksa içindeki karışıklığı görmemek işine mi geliyor?

Sessizlik bazen "çalmayan bir piyanonun tozlu tuşları gibi" olabilir mi? Ne çalmayı denersin, çünkü o sessizlikteki hatanın sana ait olmasından çekinirsin, ne de üzerine örtü örtersin, çünkü varlığını kendine hatırlatmasını istersin. Ama sor: O piyanoyu gerçekten duymak istiyor musun, yoksa sadece gördüğün yeterli mi?

Sessizlik bazen "anahtarı kaybolmuş eski bir sandık gibi" olabilir mi? Ne kırmaya cesaret edersin, çünkü içindekiler belki seni üzer, ne de bırakıp gidersin, çünkü merakın seni kemirir. Ama sor: Sandığın içindeki mi önemli, yoksa ona sahip olmak mı?

Sessizlik bazen “çizgisi belirsiz bir harita gibi” olabilir mi? Ne kaybettiğin yeri işaretlersin, çünkü bulunmaz diye korkarsın, ne de tamamını silersin, çünkü geçmişinin izleri o çizgilerde saklıdır. Ama sor: Kendine yol mu çizmeye çalışıyorsun, yoksa kaybolmayı mı seçiyorsun?

Sessizlik bazen "yarısı yanmış bir mum gibi" olabilir mi? Ne alevini yeniden yakarsın, çünkü eskisi gibi ışık vermez diye düşünürsün, ne de tamamen atarsın, çünkü eriyip kalmış gövdesi bile hatıradır. Ama sor: Sırf yanık izi kaldı diye hala ışığını arıyor musun, yoksa karanlığa alışmayı mı seçiyorsun?

Sessizlik bazen "bükülmüş bir çatalın dişleri gibi" olabilir mi? Ne düzeltmeye uğraşırsın, çünkü eski haline dönmeyeceğini bilirsin, ne de atmaya karar verirsin, çünkü bir şekilde hala iş görüyor. Ama sor: O çatalla yemeğe devam mı ediyorsun, yoksa sadece çekmeceyi daha fazla karıştırmamak için mi saklıyorsun?

Sessizlik bazen "yarım kalmış bir inşaat gibi" olabilir mi? Ne tamamlamaya girişirsin, çünkü aynı temelin üzerine devam etmek istemezsin, ne de yıkmaya kalkarsın, çünkü enkazının altında kaybedeceğin daha çok şey vardır. Ama sor: O temel gerçekten sağlam mı, yoksa çatlakları görmezden gelmek daha kolay mı geldi?

Sessizlik bazen "gömülü bir tohum gibi" olabilir mi? Ne bulunduğu yeri kazarsın, çünkü filizlenip filizlenmeyeceğini bilmezsin, ne de tamamen unutursun, çünkü toprağın altında bir şeylerin yaşamaya devam ettiğini hissedersin. Ama sor: O tohumu gerçekten yeşertmek mi istiyorsun, yoksa orada kalması daha mı güvenli geliyor?

Sessizlik bazen "çizmeden düşen bir dikiş gibi" olabilir mi? Ne sökmeye başlarsın, çünkü diğer ilmekler de çözülür diye korkarsın, ne de öylece bırakırsın, çünkü boşluğun gözüne batar. Ama sor: O boşluğu düzeltmek mi istiyorsun, yoksa kumaşın kendisi mi seni durduruyor?

Sessizlik bazen "kendi sesinle yankılanan bir mağara gibi" olabilir mi? Ne daha derine inersin, çünkü karanlığı ağır gelir, ne de çıkarsın, çünkü dışarıda yankını kaybetmekten korkarsın. Ama sor: O ses sana mı ait, yoksa boşluk mu seni kandırıyor?

Sessizlik bazen "toza karışmış bir mektup gibi" olabilir mi? Ne satırları silersin, çünkü yeniden yazmanın anlamı kalmaz diye korkarsın, ne de okumaya cesaret edersin, çünkü yazanın duyguları seni boğar. Ama sor: O mektup senden çalınan bir cevap mı, yoksa hiç gelmemesi gereken bir soru mu?

Sessizlik bazen "yol ortasında unutulmuş bir bavul gibi" olabilir mi? Ne içini açar bakarsın, çünkü içindekileri taşımak gözünde büyür, ne de orada bırakırsın, çünkü kaybedecek olmanın ağırlığı sırtına biner. Ama sor: O bavul senin mi, yoksa sadece bir başkasının yükünü mü üstleniyorsun?

Sessizlik bazen "kırılmış bir kum saati gibi" olabilir mi? Ne dökülen kumları toplamaya uğraşırsın, çünkü zamanın geri gelmeyeceğini bilirsin, ne de olduğu gibi bırakırsın, çünkü çatlağın sürekli göz önünde olur. Ama sor: O kırık sana zamanı mı hatırlatıyor, yoksa durup izlemeyi mi öğretiyor?

Sessizlik bazen "eski bir dolabın altına kaçmış top gibi" olabilir mi? Ne eğilip alırsın, çünkü orada ne kadar zamandır olduğunu bilmek rahatsız eder, ne de bırakırsın, çünkü yokluğunun sürekli farkındasındır. Ama sor: O topu gerçekten geri istiyor musun, yoksa dolabın arkasında kalması daha mı kolay?

Sessizlik bazen "yanlış rafta unutulmuş bir malzeme gibi" olabilir mi? Ne alıp doğru yere koyarsın, çünkü sırasını kaçırdığını bilirsin, ne de orada bırakırsın, çünkü eksikliği her seferinde tarifini bozar. Ama sor: O malzeme reçeteyi mi tamamlıyordu, yoksa baştan yanlış bir tarif mi yapıyordun?

Sessizlik bazen "yerine oturmayan bir puzzle parçası gibi" olabilir mi? Ne doğru yeri bulmak için uğraşırsın, çünkü tüm resim zaten eksik görünür, ne de bir kenara koyarsın, çünkü parça hep gözünün önündedir. Ama sor: O parçayı yanlış yere mi koyuyorsun, yoksa resmin kendisi mi yanlış yapılmış?

Sessizlik bazen "elini sürsen dağılacak bir dantel gibi" olabilir mi? Ne örmeye devam edersin, çünkü eskiyen ilmekler seni durdurur, ne de sökülecek kadar cesur olursun, çünkü emeklerin gözünün önündedir. Ama sor: O dantel hala süs mü, yoksa artık sadece yük mü?

Sessizlik bazen "tarihi bir binanın çatısındaki eski bir kiremit gibi" olabilir mi? Ne değiştirirsin, çünkü yapının bütünlüğünü bozmaktan çekinirsin, ne de yerinde bırakırsın, çünkü her yağmurda altına su sızdırır. Ama sor: O kiremit seni koruyor mu, yoksa aslında seni yavaş yavaş çürütüyor mu?

Sessizlik bazen "halk hikâyesinde unutulmuş bir kahraman gibi" olabilir mi? Ne hikâyeyi yeniden yazarsın, çünkü geçmişin ağırlığı yeni bir anlatıyı taşımaya yetmez, ne de varlığını tamamen silersin, çünkü hikaye eksik kalır. Ama sor: O kahraman gerçekten unutulmuş mu, yoksa hikâyeyi anlatanlar mı yarım bıraktı?

Sessizlik bazen "kıyıda terk edilmiş bir sandal gibi" olabilir mi? Ne yeniden yelken açarsın, çünkü o coşkuyu nerede kaybettiğini bilemezsin, ne de çürümeye bırakırsın, çünkü denizi görünce hep ona dönersin. Ama sor: O sandal denize mi ait, yoksa aslında çoktan kıyının bir parçası mı olmuş?

Sessizlik bazen "yanlış adreste bekleyen bir kargo gibi" olabilir mi? Ne gidip alırsın, çünkü yol zahmetlidir ve uğraştırır, ne de bırakıp unutursun, çünkü içindekinin kıymetini merak edersin. Ama sor: O kargo sana mı gönderilmiş, yoksa zaten başka birinin mi?

Sessizlik bazen "yanlış zamanda çalan bir alarm gibi" olabilir mi? Ne tamamen kapatırsın, çünkü bir şey için ayarladığını hatırlarsın, ne de duymazdan gelirsin, çünkü sesi içini yer. Ama sor: Alarm seni uyarmak için mi çaldı, yoksa çoktan geçtiğin bir zamanı mı hatırlatıyor?

Sessizlik bazen "ışığı yanan ama içinde kimse olmayan bir ev gibi" olabilir mi? Ne içeri girip ışığı kapatırsın, çünkü kapıyı çalmak sana düşmez, ne de görmezden gelirsin, çünkü her gece aynı yerde fark edersin. Ama sor: O ışık gerçekten boş bir evi mi aydınlatıyor, yoksa içeri girmeye cesaretin mi yok?

Sessizlik bazen "kapının altından içeri sızan bir mektup gibi" olabilir mi? Ne açıp okursun, çünkü yazanı tanımıyorsundur, ne de atarsın, çünkü içindeki bir şey sana ait olabilir. Ama sor: O mektup seninle mi konuşuyor, yoksa sadece yolu senin kapına çıkmış, rastgele bir haber mi?

Sessizlik bazen "pişmemiş bir ekmek hamuru gibi" olabilir mi? Ne fırına sürersin, çünkü tam kıvamını tutturamayacağından çekinirsin, ne de yoğurmaya devam edersin, çünkü yorulmuşsundur. Ama sor: O hamur aslında mayasını mı bekliyor, yoksa baştan yanlış mı yoğruldu?

Sessizlik bazen "unutulan bir elektrik faturası gibi" olabilir mi? Ne hemen ödersin, çünkü ödeme günü geçmiş ve ceza yemiş olur, ne de tamamen bırakırsın, çünkü karanlıkta kalmak istemezsin. Ama sor: O fatura gerçekten unutuldu mu, yoksa görmezden gelmenin konforu mu daha cazip geldi?

Sessizlik bazen "çalışmayı bırakmış eski bir saat gibi" olabilir mi? Ne tamir ettirirsin, çünkü işlevini unutturacak kadar süs niyetine alışmışsındır, ne de atarsın, çünkü geçmişteki dakikalarını hala hatırlarsın. Ama sor: O saat sana zamanı mı hatırlatıyor, yoksa anlamını kaybetmiş bir nostaljiye mi tutunuyorsun?

Sessizlik bazen "çekecek yeri kalmamış eski bir fermuar gibi" olabilir mi? Ne tamamen koparıp atarsın, çünkü o kıyafette onun izi kalmıştır, ne de kullanmaya devam edersin, çünkü her çekişte sinirlerini daha da bozar. Ama sor: O fermuar tamir edilip işe yarar hale gelebilir mi, yoksa yeni bir şeyin zamanı çoktan mı geldi?

Sessizlik bazen "çıkaramadığın bir anahtar gibi" olabilir mi? Ne kilidi zorlamaya devam edersin, çünkü kırılmasından korkarsın, ne de cebine koyup gidersin, çünkü o kapının ardında seni bekleyen bir şey vardır. Ama sor: O anahtar gerçekten o kilide mi ait, yoksa denemeye değmeyecek kadar yanlış bir eşleşme mi?

Sessizlik bazen "yanlış yerleştirilmiş bir pusula gibi" olabilir mi? Ne tamamen işe yaramaz dersin, çünkü hala yönleri işaret ediyor gibi görünür, ne de güvenip peşinden gidersin, çünkü seni nereye götürdüğünden emin olamazsın. Ama sor: O pusula gerçekten bozuk mu, yoksa seni bulmaya çalıştığın yerden uzaklaştıran senin elindeki harita mı?

Sessizlik bazen "yanlış yere bırakılmış bir telefon gibi" olabilir mi? Ne aramaları görürsün, çünkü eline almak aklına gelmez, ne de tamamen kaybedersin, çünkü sesini uzaktan duyarsın. Ama sor: O telefon gerçekten unutuldu mu, yoksa çalmamasını dilediğin için mi sessizliğe bıraktın?

Sessizlik bazen "arasında sıkışmış bir kitap ayracı gibi" olabilir mi? Ne çıkarıp yerine koyarsın, çünkü kaldığın yeri unutmaktan korkarsın, ne de okumaya devam edersin, çünkü sayfalar artık seni çağırmıyordur. Ama sor: O ayracı hala okumak için mi tutuyorsun, yoksa kitabı kapatmaya cesaret edemediğin bir bahaneye mi dönüştü?

Sessizlik bazen "içine su dolmuş bir balon gibi" olabilir mi? Ne patlatmaya cesaret edersin, çünkü etrafı ıslatacağını bilirsin, ne de elinde tutmaya devam edersin, çünkü giderek daha ağır gelir. Ama sor: O balon gerçekten senin mi, yoksa bir başkasının dalgınlıkla eline tutuşturduğu bir yük mü?