Ben 26 yaşındayım ve ilk kez ailemden ayrı bir eve çıkıyorum. Kendi maaşımla kiramı ödüyorum, her şeyimle kendim ilgileniyorum ama annem sürekli 'Boşuna para akıtıyorsun, burada kal işte' deyip duruyor. Açıkçası artık bağımsız yaşamak istiyorum. Ama onların bu baskısı kafamı kurcalıyor. Acaba gerçekten yanlış mı yapıyorum yoksa haklı mıyım? Bu bir dönem mi, siz ne düşünüyorsunuz?
Ben de ilk kez taşındığımda aynısını yaşadım. Annem bir ay boyunca her aradığında 'niye ayrı eve çıkıyorsun' diye söylendi. Sonra baktı ki düzenimi kurmuşum, sustu. Bence bir süre diren, alışıyorlar 😅
Asıl mesele burada 'boşuna para akıtıyorsun' değil, kopmaya duyulan korku olabilir. Geleneksel ailelerde ayrılma hep 'evlenince' olur çünkü. Onlara duygusal bağı koparmadığını hissettiren bir konuşma yapmayı denedin mi? 😅
ama annenin dediği yerde haklılık payı var. Gerçekten ihtiyaçtan mı yoksa sadece 'artık ayrı yaşayayım' kararı mı bu? Çünkü eğer sadece özgürlük hissi istiyorsan, belki biraz daha birikim yapman faydalı olur.
Aslında sizinle konuştukça fark ettim, annemin tek sorunu para değil. Arada 'bizi bırakıp gittin' gibi cümleler de söylüyor. Onu nasıl ikna ederim konusu kafamı kurcalıyor resmen 🙂
Senin harcadığın parayı, yaptığın seçimi yargılamak kimsenin hakkı değil. Ailene verdiğin emek yıllarca yeterince görünmüş mü, bir sor. Özgürlüğün bile savaş haline gelmesi senin değil onların çözmesi gereken bir konu.
Eğer çabuk ikna olacak insanlar değillerse, onlara taşınmadan önce yapacağın bir bütçe planını göster. Mesela kira, faturalar, birikim diye kalem kalem yaz. Sadece 'ben hallederim' demek somut gelmeyebilir 🫣
